«Οι Παίδες ευσεβεία συντραφέντες, δυσσεβούς προστάγματος καταφρονήσαντες…»

«Οἱ Παῖδες εὐσεβείᾳ συντραφέντες, δυσσεβοῦς προστάγματος καταφρονήσαντες…[1]»ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ  ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ  ΜΗΝΑ

Ἡ σωτήριος δωρεά τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, εἶναι ὁ λόγος τοῦ Πατρός. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, διά τοῦ Υἱοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, μεταφράζεται ὡς ἡ μόνη καί μοναδική Ἀλήθεια ἐπί τῆς γῆς[2]. Ἡ Τριαδική αὐτή Ἀλήθεια ἐλευθερώνει καί σώζει τόν κάθε πιστό ἄνθρωπο[3], προστατεύοντάς τον ταυτόχρονα ἀπό ἔργα ἀτιμίας καί δόλου, δηλαδή ἔργα τοῦ πονηροῦ δαίμονος. Εἶναι τά ἔργα αὐτά μέ τά ὁποῖα ἡ νέα Τάξις πραγμάτων, ἡ Νέα Ἐποχή, προσπαθεῖ νά δελεάσει καί νά ἐξαπατήσει μέ ψέμα καί ἀπάτη ὅλους ὅσους τυχόν τήν ἐμπιστευθοῦν.
Ὁ Σωτήρας Ἰησοῦς Χριστός, λίγο πρίν ἀναχωρήσει ἀπό τόν κόσμο καί ἐπιστρέψει στούς κόλπους τοῦ Πατρός ἀπ΄ὅπου ἐξῆλθε κι’ ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε αὐτό τό ἔργο ἐπί τῆς γῆς, προσευχήθηκε ἐκτενῶς πρός τόν Πατέρα[4] ὅπως ὁ Θεός προστατεύει καί διαφυλάττει κατ΄ἀρχήν τούς μαθητάς Του, ἀλλά καί ὅλους ἐκείνους πού διαχρονικά θά ἐπίστευαν εἰς τόν Χριστόν Μεσσία διά τοῦ κηρύγματος ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων[5]. Προειδοποίησε δέ καί ἀπεκάλυψε, στούς ἁγίους Μαθητάς Του, τά σημεῖα ἐκεῖνα πού θά προηγηθοῦν τῆς Δευτέρας ἐπί γῆς Παρουσίας Του. Ἐκεῖνοι μέ τή σειρά τους τά κατέγραψαν καί τά παρέδωσαν στούς διαδόχους τους ἕως τήν σήμερον καί μέχρι τό τέλος. Μέ ἕναν λόγο, δηλαδή, ἀπεκάλυψε ὁ Χριστός πῶς θά βίωναν οἱ ἄνθρωποι τήν τελευταία αὐτή περίοδο, λίγο πρίν ἔρθει νά κρίνει τόν κόσμον, ὥστε οἱ ἔχοντες νοῦν Χριστοῦ νά ἀγρυπνοῦν καί νά προσέχουν[6].Δέν ὑπάρχει τό λοιπόν καμμία δικαιολογία καί δέν ἐπιτρέπεται οὐδεμία πρόφασις ἤ ἄγνοια γιά κανέναν θνητό. Οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πιστοί εἰς τέλος γνωρίζουμε τήν φοβερά προστασία πού παρέχει ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς στούς ἀγαπῶντες Αὐτόν. Φροντίζουμε δέ καί βιώνουμε ἐν μετανοίᾳ κι’ἐξομολογήσει, ὅπως ἐπίσης ἐμπιστευόμεθα ἀπόλυτα χωρίς καμμία ἀμφιβολία, τήν πρόνοια καί τήν ἀγάπη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, μετέχοντας ἔτσι, ἀδιαλείπτως, στό φοβερό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὑπακούοντες κατά πάντα καί διά πάντα στίς δίκαιες καί ἅγιες ἐντολές Του. Ἀποτελοῦμε τά τίμια μέλη τοῦ Σώματός Του, μέ κεφαλή τόν Ἴδιο, τόν Χριστό, τοῦτ΄ἔστιν τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησία Του.Ἐν τούτοις, ἀντίθετα, καί παρά τήν προειδοποίηση τοῦ Μεσσίου καί τοῦ πρώτου μετά τόν Ἕνα, ἀποστόλου Παύλου, ἄνθρωποι ἀδόκιμοι στό νοῦ καί μπερδεμένοι στήν καρδιά[7], κινοῦνται στό σκότος προβάλλοντας καινοφανεῖς ἰδεολογίες, θά λέγαμε τύπου ἀθεΐας ἤ ἀθεϊσμοῦ ἤ διδασκαλίες δαιμονίων[8], ὅπως π.χ. αὐτή τῆς μετεμψύχωσης ἤ τῶν ἐναλλακτικῶν θεραπειῶν (ὁμοιοπαθητική, βελονισμός, ρέϊκυ, ρεφλεξολογία) ἤ τοῦ διαλογισμοῦ (γιόγκα, πιλάτες) τίς ὁποῖες ἰδεολογίες προσπαθοῦν νά τίς ἀναγάγουν σέ καινούρια θρησκεία, ἀντί νά ἀναζητοῦν καί νά ἐντρυφοῦν στήν ἐξ ἀποκαλύψεως Ἀλήθεια. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος χάνει τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς του καί αὐτοκαταστρέφεται. «…ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ὅπου τὸ σῶμα, ἐκεῖ ἐπισυναχθήσονται καὶ οἱ ἀετοί» Μετάφρασις Ἰ. Κολιτσάρα: «…ὅπου οἱ ἠθικῶς νεκροὶ ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν των, ἄνθρωποι, ἐκεῖ θὰ πέσουν καὶ αἱ τιμωρίαι» (Κατά Λουκ., κεφ.ιζ΄,στ.37). 
Τυφλοί ὅντες, οἱ ταλαίπωροι, ἰσχυρίζονται ὅτι αὐτοί κατέχουν τή γνώση πού θά ἀπαλλάξει δῆθεν τόν κόσμο ἀπό τήν παγκόσμια κρίση, ἀφοῦ ἑμεῖς οἱ θρησκευόμενοι τάχα δέν μποροῦμε νά διακρίνουμε τό συμφέρον μας. Μᾶς λένε, ἕως ὅτου συμμορφωθοῦμε μέ τίς ἀνοησίες τους, ὅτι θά μᾶς φλομώσουν στά ψέμματα, στίς ἀτιμίες καί στίς ἀπάτες ἕως ὅτου σύμφωνα μέ τήν τύφλωσή τους εἰ δυνατόν συμπορευθοῦμε μαζί τους!!! Θοῦ, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματί μου! Τούς ἀπαντᾶμε, λοιπόν μέ τόν λόγο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ: «τυφλὸς δὲ τυφλὸν ἐὰν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται[9]». Ἐξ ἄλλου γνωρίζονται ἀπό τά ἔργα τους. Δένδρο σαπρό δέν δύναται νά παραγάγει καρπούς καλούς κι΄ἀγαθούς.Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, προστάτεψε τούς ὀρθοδόξους κληρικούς καί μοναχούς μας καί τήν ὀρθόδοξη πατρίδα μας. Χάρισε σέ ὅλους μας εἰλικρινή μετάνοια, ὥστε νά φωτιζόμαστε μόνο ἀπό τό φῶς καί τήν δόξα τοῦ προσώπου Σου «Ἡ γέννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ, τὸ φῶς τὸ τῆς γνώσεως…» (ἀπολυτίκο Χριστουγέννων). Τήν ἔχουμε τόσο πολύ ἀνάγκη σήμερα, ὥστε τά βλέμματά μας νά εἶναι στραμμένα μόνο σέ Ἐσένα, – «…χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν σου» (ψαλμ.ιστ’,στ.15) – τόν ἀληθινό Κύριο, Βασιλέα καί Σωτήρα, πού σοῦ ἀνήκει ἡ Δόξα καί τό Κράτος εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.                


[1] Ὠδή ζ΄, Καταβασίες Χριστουγέννων[2] «…ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστι». (Κατὰ Ἰωάν.,κεφ. ιζ΄,στ.17)[3] «…γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς».(Κατὰ Ἰωάν., κεφ.η’, στ.32)[4] «Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι», «Ἐγὼ δέδωκα αὐτοῖς τὸν λόγον σου, καὶ ὁ κόσμος ἐμίσησεν αὐτούς, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἐκ τοῦ κόσμου, καθὼς ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου. Οὐκ ἐρωτῶ ἵνα ἄρῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλ’ ἵνα τηρήσῃς αὐτοὺς ἐκ τοῦ πονηροῦ». (Κατὰ Ἰωάν., κεφ. ιζ΄,στ. 9,14,15)[5] «Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευσόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ» (Κατὰ Ἰωάν., κεφ.ιζ΄, στ.20)[6] «Καὶ καθὼς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Νῶε οὕτως ἔσται καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ἤσθιον, ἔπινον, ἐγάμουν, ἐξεγαμίζοντο, ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε ὁ Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, καὶ ἦλθεν ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. Ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ· ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν· ᾗ δὲ ἡμέρᾳ ἐξῆλθε Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καὶ θεῖον ἀπ᾿ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. Κατὰ τὰ αὐτὰ ἔσται ᾗ ἡμέρᾳ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται». (Κατὰ Λουκ., κεφ. ιζ΄, στ.26-30)[7] «Τοῦτο δὲ γίνωσκε, ὅτι ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί·  ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, ἀλαζόνες, ὑπερήφανοι, βλάσφημοι, γονεῦσιν ἀπειθεῖς, ἀχάριστοι, ἀνόσιοι,  ἄστοργοι, ἄσπονδοι, διάβολοι, ἀκρατεῖς, ἀνήμεροι, ἀφιλάγαθοι, προδόται, προπετεῖς, τετυφωμένοι, φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι, ἔχοντες μόρφωσιν εὐσεβείας τὴν δὲ δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι· καὶ τούτους ἀποτρέπου». (Πρὸς Τιμ.Β΄, κεφ.γ’, στ.1-5)[8] «Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων». (Πρὸς Τιμ.Α’, κεφ.δ΄, στ.1)[9] Κατὰ Ματθ., κεφ.ιε΄, στ.14
ΠΗΓΗ; https://www.katanixis.gr/2018/11/blog-post_735.html#more

Advertisements

Καθολικής επιστολής Έλληνος Κληρικού το ανάγνωσμα…

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Κατούνης


Αγαπημένα μου αδέλφια εν Χριστώ, χαίρετε!Όταν η αδικία σφίγγει την ύπαρξή σου, νιώθεις βιασμένος. Χαράζει η σκέψη μου αυτές τις γραμμές και σκέφτομαι πού να τις απευθύνω. Τις απευθύνω λοιπόν προς όλους, σαν μία καθολική επιστολή, σαν τις επτά που έχουμε στην Καινή μας Διαθήκη προς ωφέλεια και οικοδομή.Να συστηθώ. Είμαι ένας τεμπέλης παπάς της επαρχίας, που πριν από εικοσιοκτώ χρόνια φόρεσα το ράσο ανάξια. Η Πολιτεία με προσέλαβε και με συντηρεί όλ’ αυτά τα χρόνια. Σήμερα ξαφνικά και απροειδοποίητα, χωρίς λόγο και αιτία, με απολύει. Είμαι και ανόητος, διότι επενδύοντας στην πρόσληψή μου αυτή, έκανα μία μεγάλη οικογένεια, πήρα ένα διαμέρισμα για να τη βάλω μέσα, ένα αυτοκίνητο για να τη μετακινώ και ένα δάνειο τριάντα ετών για να ανταποκριθώ σ’ ὀλ’ αυτά. Οι πιο μεγάλοι και μυαλωμένοι με συμβούλεψαν να το κάνω, γιατί, λέει, ο μισθός μου ήταν μία διασφάλιση.Σήμερα λοιπόν, που ηλικιακά βρίσκομαι «στου δρόμου τα μισά», υπερβαίνοντας σιγά σιγά τα πενήντα, ξυπνώ μία ημέρα και βλέπω το φυσικό μου προστάτη, τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος, να συγχαίρει τον κ. Πρωθυπουργό, διότι με απέλυσε. Βλέπω τον πνευματικό πατέρα και Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας να ευχαριστεί την κοσμική εξουσία, διότι εμένα και μερικές άλλες χιλιάδες συναδέλφους μας, μαζί με τις οικογένειές μας, μάς αφήνει μετέωρους στις αποφάσεις και στις διαθέσεις των πολιτικών της κάθε εποχής. Μάλλον δεν ήταν αρκετό ότι τα οκτώ χρόνια της κρίσεως συμπαραστάθηκα στους ανθρώπους υποφέροντας μαζί τους, ταΐζοντάς τους από το συσσίτιο της ενορίας μου, πληρώνοντας τους λογαριασμούς τους, εξαντλώντας κάθε γνωριμία μου για να έχουν φάρμακα και περίθαλψη. Έγινα ο πιο φτωχός απ’ τους φτωχούς, αφού ο μισθός μου κατέστη ο χαμηλότερος του δημοσίου τομέα. Ζητιάνεψα για το χατίρι τους πολλές φορές. Σταμάτησα τα έργα του Ναού, για να γίνουν τα έργα της αγάπης και της φιλανθρωπίας. Μοιραστήκαμε όλοι μαζί το πιάτο, το ζεστό φαῒ, το δάκρυ της απόγνωσης, το χαμόγελο της παρηγοριάς, την αγκαλιά της αλληλοστήριξης… Συμπορευθήκαμε και συλλειτουργήσαμε με το Δεσπότη μας αρχηγό, κι όλοι μαζί ενωμένοι στη μεγάλη Εκκλησιά της υπομονής. Πήγαμε μπροστά. Δεν διχαστήκαμε. Ένιωσα ένα σώμα με όλους, ένας λαός κοινός, αγαπημένος, γιατί κι εμείς κομμάτι αυτού του λαού είμαστε. Τώρα ελπίζαμε πως θα ξεφύγουμε επιτέλους. Ελπίζαμε σ’ ένα φως. Ελπίδα, σαν όνειρο παιδικό, απραγματοποίητο ακόμη.Σκέπτομαι τώρα πια, πως μάλλον έχουν δίκιο∙ δεν άξιζα την ιδιότητά μου ως δημοσίου υπαλλήλου και έπρεπε να απολυθώ. Σκέφτομαι πως η πνευματική εργασία που κατέβαλα όλ’ αυτά τα χρόνια, τα κείμενα που παρήγαγα, η διδασκαλία που απηύθυνα, οι κατασκηνώσεις τα καλοκαίρια που έστησα, η νεότητα που συναναστράφηκα, οι τέχνες που καλλιέργησα, οι οικογένειες που επανένωσα, οι γάμοι που ευλόγησα, οι βαπτίσεις που χάρηκα, οι ψυχές που ξεκούρασα στην εξομολόγηση, οι οικογένειες που παρηγόρησα στο πένθος, οι χαρές που πολλαπλασίασα με τις ευχές μου, οι άνθρωποι που ενθάρρυνα με τις προτροπές μου, το περιβάλλον που βοήθησα με τις ευαισθησίες μου και πολλά ακόμη, που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγουν λόγω σύγχυσης, δεν μετράνε!Το «δημοσιοϋπαλληλίκι» για μένα δεν ήταν ντροπή. Ήταν τιμή. Ήταν μία ένδειξη εκτίμησης της Πολιτείας για μένα που δούλευα για ‘κείνη και για τον λαό. Δεν ήταν βόλεμα. Ήταν μία μικρή ανάπαυση για να μην «διακονώ τραπέζας», αλλά να είμαι ανέμελος στην επίδοση των πνευματικών καθηκόντων και της διακονίας μου. Φαίνεται όμως πως οι κεφαλές του Κράτους και της Εκκλησίας δεν συμφωνούν μαζί μου. Εκείνοι αποφάσισαν πως από εδώ και πέρα πρέπει να έχω μέριμνα για το βιοπορισμό των παιδιών μου, για την αποπληρωμή των δόσεων, για την ικανοποίηση των ατελείωτων λογαριασμών, για την τακτοποίηση των φορολογικών μου υποχρεώσεων. Έτσι ο ένας θα δώσει τη θέση μου σε κάποιον άλλον, που θα τον προσλάβει τώρα, για να με κάνει μισητό και αντιπαθητικό απέναντι στην κοινωνία, επειδή του έτρωγα τη θέση τόσα χρόνια, και ο άλλος θα με παρηγορήσει με λόγια πατρικά και όμορφα, που ακούγονται απόλυτα ψεύτικα, όταν δεν τα νιώθουμε εμείς οι κληρικοί…

Δόξα το Θεό, οι δυό τους αποφάσισαν «για μένα χωρίς εμένα» βεβαίως «για το καλό μου» και έτσι ξαφνικά «…ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω», που θα ‘λεγε κι ο φίλος μου από την Αλεξάνδρεια. Έτσι η Ελλάδα μπορεί πλέον να χαρεί, διότι απαλλάχθηκε από τους χαραμοφάηδες που την άρμεγαν τόσα χρόνια και τώρα πλέον λαμπρά θα τραβήξει το δρόμο της προόδου και της ευημερίας! Καλή πορεία.(Δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 11ης Νοεμβρίου 2018 της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Σύντομη θεώρηση του βορειοηπειρωτικού ζητήματος

kideia katsifa

Του Μιχαήλ Γ. Τρίτου
Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.


«Τον θάνατο του παιδιού μου μπορώ και θα τον αντέξω˙ τις δηλώσεις του κ. Φίλη δεν θα μπορέσω. Απορώ πώς κάποιος αποκάλεσε τη Βόρειο Ήπειρο Νότια Αλβανία»

(Γιάννης Κατσίφας, πατέρας του αγρίως δολοφονηθέντος Κωνσταντίνου Κατσίφα)

Η στυγνή και εν ψυχρώ δολοφονία του Κωνσταντίνου Κατσίφα, που έγινε στο ιστορικό χωριό Βουλιαράτες της μαρτυρικής Βορείου Ηπείρου την 28η Οκτωβρίου 2018, έφερε στην επικαιρότητα το βορειοηπειρωτικό ζήτημα.

Για την ενημέρωση των αναγνωστών μας θα δώσουμε ένα σύντομο ιστορικό διάγραμμα του μεγάλου αυτού εθνικού προβλήματος.

Με τον όρο βορειοηπειρωτικό ζήτημα εννοούμε το εθνικό πρόβλημα που δημιουργήθηκε μετά το τέλος των βαλκανικών πολέμων 1912-13 και συγκεκριμένα με τη διάσκεψη του Λονδίνου (Σεπτέμβριο 1913) και το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (Δεκέμβριος 1913) επί τη βάσει των οποίων αποσπάσθηκε το βόρειο τμήμα της Ηπείρου από τον ελληνικό κορμό και προσαρτήθηκε στο νεοσύστατο αλβανικό κράτος.

Επρόκειτο για μια πράξη άδικη, αφού η Ήπειρος ιστορικά και γεωγραφικά είναι μία και αδιαίρετη. Τον ελληνικό χαρακτήρα της Βορείου Ηπείρου μαρτυρούν τόσο τα αρχαία μνημεία και ευρήματα των αρχαίων πόλεων (Επιδάμνου, Απολλωνίας, Βουθρωτού κ.τ.λ.) που έφερε σε φως η αρχαιολογική σκαπάνη, όσο και τα τοπωνύμια και ανθρωπονύμια, τα οποία κατά τον Georgiev είναι πολύ αρχαία και μόνο ελληνικής προέλευσης.

Η Βόρειος Ήπειρος απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό το 1913, μαζί με την υπόλοιπη Ήπειρο.

Δυστυχώς, όμως, οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής αυτής παρασύρθηκαν από την Ιταλία και Αυστροουγγαρία και ίδρυσαν το ανύπαρκτο μέχρι τότε άλβανικό κράτος, το οποίο προσαρτήθηκε με το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (13 Δεκ. 1913) ολόκληρη η Βόρειος Ήπειρος.

Οι κάτοικοι όμως της Βορείου Ηπείρου ποτέ δεν αποδέχθηκαν το επαίσχυντο αυτό πρωτόκολλο. Έτσι την 17 Φεβρουαρίου 1914 ανακηρύχθηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και σχηματίσθηκε η πρώτη κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο.

Ταυτόχρονα σχηματίσθηκαν «ιεροί λόχοι». Σε τρεις μήνες οι αλβανικές δυνάμεις νικήθηκαν κατά κράτος και απομακρύνθηκαν από τα εδάφη της Βορείου Ηπείρου.

Την 17η Μαΐου 1914, υπογράφεται το πρωτόκολλο της Κέρκυρας με το οποίο αναγνωρίστηκε η ελληνικότητα και η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και παραχωρούνται στους βορειοηπειρώτες συγκεκριμένα διοικητικά, θρησκευτικά και εκπαιδευτικά δικαιώματα.

Τον Οκτώβριο του 1914 οι δυνάμεις Εγκάρδιας Συννενοήσεως έδωσαν εντολή στην Ελλάδα να ανακαταλάβει στρατιωτικά τη Βόρειο Ήπειρο.

Έτσι το Δεκέμβριο του 1914 τα ελληνικά στρατεύματα επανήλθαν στη Βόρειο Ήπειρο και έμειναν εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1916.

Δυστυχώς, οι διαρκείς παρεμβάσεις της Ιταλίας και ο διχασμός του Έθνους συνέβαλαν στο να παραδοθεί και πάλι η Βόρειος Ήπειρος στην Αλβανία με την πρεσβευτική διάσκεψη των Παρισίων (9 Νοεμβρίου 1921).

Το 1940 ο ελληνικός στρατός ανακατέλαβε την Βόρειο Ήπειρο, την οποία απελευθέρωσε για τρίτη φορά.

Δυστυχώς, το μαρτυρικό αυτό τμήμα ατύχησε και αυτή τη φορά. Ο ελληνικός στρατός απεχώρησε από τη Βόρειο Ήπειρο, ύστερα από την πλευροκόπηση της στρατιάς της Ηπείρου από τις γερμανικές μεραρχίες.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τα σύνορα της Αλβανίας τέθηκαν υπό διεθνή αναθεώρηση, ύστερα από αίτηση της ελληνικής κυβερνήσεως.

Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε η διάσκεψη των 21 εθνών που έγινε στο Παρίσι. Στη συνεδρία της 30ής Αυγούστου 1946 ο Υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενώσεως Μολότωφ πέτυχε την παραπομπή του ζητήματος στο συμβούλιο των τεσσάρων υπουργών Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων.

Στη διάσκεψη των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών στη Νέα Υόρκη συμφωνήθηκε ότι η απόφαση για τη Βόρειο Ήπειρο θα ληφθεί μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης με την Αυστρία και Γερμανία. Η συνθήκη με την Αυστρία υπογράφηκε την 15η Μαΐου 1955.

Η συνθήκη ειρήνης με τη Γερμανία υπογράφηκε στη Μόσχα στις 12 Σεπτεμβρίου 1990. Υπολείπεται ακόμη το βορειοηπειρωτικό. Δυστυχώς, οι ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών, επικαλούμενες την τελική πράξη του Ελσίνκι περί του απαραβιάστου των συνόρων πάγωσαν το βορειοηπειρωτικό ζήτημα όσον αφορά το εδαφικό του μέρος.

Όπως, όμως, παρατηρεί ο καθηγητής Νικ. Αντωνόπουλος «… αι εδαφικαί διεκδικήσεις επί της Βορείου Ηπείρου δεν αντίκεινται εις την τελικήν πράξιν του Ελσίνκι της 1.8.1975, διότι αύτη απαγορεύει την βιαίαν κατάληψιν εδαφών και όχι την ρύθμισιν εκκρεμοτήτων βάσει συνθηκών…».

Το 1987 έγινε η άρση της εμπολέμου καταστάσεως μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας. Η ενέργεια αυτή υπήρξε μονομερής, αφού δεν υπογράφηκε συνθήκη ειρήνης, που να διασφαλίζει τα εθνικά δίκαια και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Βορειοηπειρωτών. Η ενέργεια αυτή φανερώνει το μειωμένο ενδιαφέρον του επισήμου κράτους στο εθνικό αυτό θέμα.

Το 1991, με την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, διεξήχθησαν οι πρώτες πολυκομματικές εκλογές.

Το ελληνικό στοιχείο ίδρυσε τη Δημοκρατική Ένωση της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας ‘Ομόνοια’ την 11η Ιανουαρίου 1991, η οποία στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1991 εξέλεξε πέντε βουλευτές και αναδείχθηκε τρίτη δύναμη στο αλβανικό κοινοβούλιο.

Δυστυχώς, η αλβανική κυβέρνηση με την απόφαση της 27ης ιουνίου 1991 απαγόρευσε τη συμμετοχή στις εκλογές κομμάτων ή οργανώσεων συγκροτημένων σε εθνική ή θρησκευτική βάση. Έτσι στις εκλογές της 22ας Μαρτίου 1992 η ελληνική μειονότητα εκπροσωπήθηκε από την Ένωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η οποία εξέλεξε δύο βουλευτές.

Δυστυχώς, αυτή την περίοδο η καχυποψία χαρακτηρίζει τις ελληνοαλβανικές σχέσεις. Την 25η Ιουνίου 1993 απελάθηκε από το Αργυρόκαστρο ο αρχιμ. Χρυσόστομος Μαϊδώνης με την κατηγορία αντιαλβανικών ενεργειών.

Αυτό ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να απαντήσει με σαρωτικές συλλήψεις και απελάσεις Αλβανών λαθρομεταναστών.

Και οι δύο ενέργειες προκάλεσαν τη διεθνή αποδοκιμασία με αποτέλεσμα οι δύο κυβερνήσεις να ρίξουν τους τόνους της αντιπαράθεσης και να καταβάλουν προσπάθειες συννενόησης.

Το Νοέμβριο 1993 πραγματοποιείται επίσκεψη του Έλληνα υπουργού εξωτερικών στα Τίρανα. Όμως την 10η Απριλίου 1994 σημειώνεται αιματηρό επεισόδιο στο αλβανικό συνοριακό φυλάκιο της Επισκοπής.

Η αλβανική κυβέρνηση κατηγορησε την ελληνική πλευρά ως υπεύθυνη για το επεισόδιο και προχώρησε σε ανακρίσεις Ελλήνων μειονοτικών με αποκορύφωμα τη φυλάκιση έξι ηγετικών στελεχών της ‘Ομόνοιας’, τους οποίους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Η ελληνική κυβέρνηση διέκοψε κάθε διάλογο με την αλβανική πλευρά, κατήγγειλε τις αλβανικές ενέργειες στους διεθνείς οργανισμούς και μπλόκαρε την παραχώρηση οικονομικής βοήθειας 45 εκατομμυρίων ecu που είχε προγραμματίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση για την Αλβανία.

Η αποφυλάκιση των πέντε Ελλήνων μειονοτικών άνοιξε το δρόμο για την εκ νέου προσέγγιση των δύο χωρών, που επισφραγίστηκε με το ταξίδι του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών στα Τίρανα την 13η Μαρτίου 1995.

Στα πλαίσια αυτά αποφασίστηκε η δημιουργία ειδικών μικτών επιτροπών, που θα επιλαμβάνονται της επίλυσης των σημαντικοτέρων θεμάτων, όπως της ελληνικής εκπαίδευσης, της οικονομικής συνεργασίας, των συνόρων και της αμυντικής συνεργασίας, της δημόσιας ασφάλειας, των προξενικών αρχών κ.ά.

Η προσπάθεια της ελληνικής πλευράς επικεντρωνόταν κυρίως στην κατάργηση των μειονοτικών ζωνών και στο άνοιγμα νέων σχολείων για την ελεύθερη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, όπου υπάρχει ελληνικό στοιχείο.

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε τα εξής:

1. Το βορειοηπειρωτικό ως εθνικό θέμα, παρόλο ότι είχε τις περισσότερες από τα άλλα εθνικά θέματα δυνατότητες να λυθεί ευνοϊκά για τη Ελλάδα, ελάχιστα απασχόλησε την εξωτερική πολιτική της χώρας, ή πάντοτε βρισκόταν στη 3η ή 4η σειρά προτεραιότητας. Έτσι χάθηκαν οι πολλές και μεγάλες ευκαιρίες που δόθηκαν για την επίλυσή του.

2. Δεν έγινε καμιά ουσιαστική ενέργεια από την πλευρά της Ελλάδος μετά την παραπομπή του θέματος στο συμβούλιο των τεσσάρων υπουργών εξωτερικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το βορειοηπειρωτικό σε πλήρη αποτελμάτωση.

3. Η μονομερής άρση του εμπολέμου μεταξύ των δύο χωρών, χωρίς συνθήκη ειρήνης και χωρίς την παραμικρή διαπραγμάτευση, στέρησε από την Ελλάδα το ισχυρότερο διαπραγματευτικό ατού και έδειξε κάποιο στοιχείο ηττοπάθειας της χώρας μας απέναντι στη μικρή και ανίσχυρη Αλβανία. Κυρίως, όμως, έδειξε ότι για την επίσημη Ελλάδα δεν υφίσταται βορειοηπειρωτικό ζήτημα με την εδαφική έννοια, αλλά μονάχα ως θέμα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εκεί ελληνικής μειονότητας.

Όπως παρατηρεί σύγχρονος ιστορικός το βορειοηπειρωτικό ζήτημα εξελίχθηκε σε δίπρακτο δράμα, του οποίου η μεν πρώτη πράξη παίχτηκε στα πεδία των μαχών και κατέληξε σε νικητήριο θρίαμβο, ενώ η δεύτερη πράξη εκτυλίχθηκε στα σκοτεινά παρασκήνια της διπλωματίας και μεταβλήθηκε σε εθνική τραγωδία, που αναμένει εισέτι την προσήμουσα κάθαρση.

Γενικά, χρειάζεται και για το μεγάλο αυτό εθνικό μας πρόβλημα σωστή εθνική στρατηγική και υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί «οι καιροί ου μενετοί» και οι ιστορικές ευθύνες μεγάλες.

Βόρειος Ήπειρος- τα σκοτεινά σημεία της Ιστορίας.

 Αν την Βόρειο Ήπειρο, δεν την πρόδιδε ο Ελευθέριος Βενιζέςλος, σήμερα δεν θα θρηνούσαμε τους ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΤΣΙΦΑ ΚΑΙ ΓΚΟΥΜΑ…

Κύριος υπεύθυνος για την απώλεια των εδαφών της Βορείου Ηπείρου αλλά και για την Μικρασιατική Καταστροφή δεν είναι άλλος από τον Εβραίο πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο που εικονικά φάνηκε να διπλασιάζει εδαφικά την Ελλάδα ενώ στην πραγματικότητα παρέδωσε υπόγεια την Βόρειο Ήπειρο και συντέλεσε στην τραγωδία των Παράλιων της Μικράς Ασίας.

  Η  Βόρειος Ήπειρος δεν είναι παρά θύμα του Διεθνούς Τεκτονισμού και της Εβραϊκής λαίλαπας που βάλλεται με μανία εναντίων του Χριστιανισμού αλλά και οποιονδήποτε κρατών έχουνε βαθιά ιστορία και ρίζες.

Παντού και πάντα ένας οβριός.
Πίσω από κάθε μεγάλη καταστροφή της Ελλάδας, ο ΟΒΡΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ  και στην συνέχεια όλο το σκυλολόϊ του.

Μια ιστορία που επιβάλεται να μάθουμε, για να γνωρίζουμε πως υποφέρουν τ’ αδέλφια μας στην Βόρειο Ήπειρο… και να αντιληφθούμε γιατί ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΣΙΦΑΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΓΚΟΥΜΑΣ.

Και φυσικά, τον ρόλο του ΚΚΕ…. του άλλου μεγάλου καταστροφέα του Ελληνισμού.

Η ΓΝΩΣΗ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ… Η ΔΥΝΑΜΗ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΙΝΑΞΟΥΜΕ ΚΚΕ ΚΑΙ ΕΒΡΑΪΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ.

Καλλιόπη Σουφλή 

 

του Έλβις Παπανικόλα

(ενός νέου βορειοηπειρώτη απ’ τις Δρυμάδες της Χιμάρας)

 ΗΠΕΙΡΟΣ σημαίνει στεριά και είναι πιθανώς η ονομασία που έδωσαν στην περιοχή οι αρχαίοι κάτοικοι των Ιόνιων νησιών. 
Ο Αριστοτέλης την αποκαλεί «Ελλάδα την αρχαίαν», 
ο Κλαύδιος Πτολεμαίος «Αρχέγονον Ελλάδα», 
ενώ σύμφωνα με το αρχαίο ρητό «Ωρικίην υπέρ αίαν ερείδεται Ελλάδος αρχή», δηλαδή «Η Ελλάδα αρχίζει από τη γη του Ωρικού» (όπου Ωρικός είναι αρχαία ευβοϊκή αποικία στον κόλπο της Αυλώνας).
Κάποιοι αρχαίοι και Βυζαντινοί συγγραφείς τοποθετούν τα όρια της Ηπείρου ακόμη βορειότερα: 
Ο Θουκυδίδης στην Επίδαμνο (σημερινό Δυρράχιο), ο Στράβων στον  Γενούσο (Σκούμπι) ποταμό, ενώ και ο Προκόπιος λέει πως μέχρι την Επίδαμνο «Έλληνες εισίν, Ηπειρώται καλούμενοι». 
Η σύγχρονη γεωγραφία και η ιστορία έχουν διχοτομήσει αυθαίρετα την Ήπειρο σε Νότιο και Βόρειο. 

Η Νότιος εκτείνεται ως τα αλβανικά σύνορα και είναι τμήμα της ελληνικής επικράτειας. 
Η Βόρειος Ήπειρος, που ανήκει σήμερα στην Αλβανία, περιλαμβάνει τη χερσόνησο των Ακροκεραυνίων, την Αυλώνα, τις περιφέρειες Αργυροκάστρου και Κορυτσάς. 
Αλλά ο διαχωρισμός αυτός υπήρξε ένα τεχνητό κατασκεύασμα, κραυγαλέα ασύμφωνο με τα αρχαιολογικά και ιστορικά δεδομένα, τα οποία μαρτυρούν έναν αδιαίρετο ελληνικό πολιτισμό και στις δύο περιοχές.
Η Ήπειρος κατοικήθηκε πολύ νωρίς από πρωτοελληνικά φύλα – Κασσωπαίους, Θεσπρωτούς, βορειότερα Μολοσσούς, Άβαντες κ.ά. 
Η μητέρα τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, Ολυμπιάδα, ήταν άλλωστε Μολοσσή πριγκίπισσα. 
Οι πιο ακμαίες αρχαιοελληνικές πόλεις της Βορείου Ηπείρου ήταν η Επίδαμνος, η Φοινίκη και ο Βουθρωτός (κοντά στους Αγίους Σαράντα), η Απολλωνία (Πογιάνι-Φίερι), η Αμαντία (Αυλώνα), ο Ωρικός κ.ά. 
Σύμφωνα, μάλιστα, με τη μυθολογία, οι τέσσερις τελευταίες πόλεις είχαν ιδρυθεί από τους Αργοναύτες.

Οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου, όπως και οι υπόλοιποι Ηπειρώτες, είχαν ως θρησκευτικό κέντρο το Μαντείο της Δωδώνης (αγάλματα του Δωδωναίου Δία έχουν βρεθεί σε όλη τη Βόρειο Ήπειρο). 

Πλήθος αρχαιολογικών και ιστορικών μαρτυριών δείχνουν, επίσης, ότι συμμετείχαν στους Ολυμπιακούς αγώνες, λάτρευαν το ελληνικό Δωδεκάθεο, είχαν την ίδια δημόσια ζωή με άλλους Έλληνες ―γυμναστήρια, στάδια, θέατρα, αγορές― και, φυσικά, μιλούσαν την ελληνική γλώσσαΤη μεγαλύτερη πολιτική ακμή της γνώρισε η ―ενιαία― Ήπειρος τον 3ο αιώνα π.Χ. χάρη στον βασιλιά των Μολοσσών Πύρρο. 

Ο Πύρρος συνένωσε όλα τα ηπειρωτικά φύλα και υπέταξε κάποια ιλλυρικά, έβγαλε την Ήπειρο από την απομόνωσή της και επέκτεινε την επιρροή της στην Ελλάδα, στράφηκε εναντίον των Ρωμαίων, έκτισε πόλεις, γέφυρες, ναούς και θέατρα Την περίοδο της Ρωμαιοκρατίας, οι Ηπειρώτες, δέχτηκαν το κήρυγμα του Χριστιανισμού. 

Ως τον 2ο αι. μ.Χ. ολόκληρη η Ήπειρος είχε ασπαστεί τη νέα θρησκεία και είχε προσθέσει στο χριστιανικό αγιολόγιο τους δικούς της μάρτυρες, ανάμεσά τους και Βορειοηπειρώτες, όπως είναι ο Άγ. Αστείος, ο Άγ. Δονάτος, ο Άγ. Ερμίας κ.ά. 

Αν αναζητήσει κανείς στο google και τις υπόλοιπες μηχανές αναζήτησης στο διαδίκτυο τον όρο «Βόρειος Ήπειρος» θα πάρει σαν αποτέλεσμα εκατοντάδες άρθρα,εικόνες,ιστορικές και επιστημονικές αναφορές,βίντεο με έντονο πολιτιστικό στοιχείο και φυσικά αναδρομές στο πλούσιο παρελθόν.

Η ιστορία της περιοχής αυτής είναι τόσο ευαίσθητη που έχει γίνει πολλές φορές θύμα της προπαγάνδας που εξυπηρετεί κάποιους διαστρεβλωτές των γεγονότων. 

Η απώλεια του τμήματος αυτού της Ελλάδας θα στοιχειώνει για πάντα όχι μόνο τους Βορειοηπειρώτες αλλά και την Ελληνική ιστορία.

Ένα μείζον κομμάτι της Ηπείρου που αποφασίστηκε λόγω συμφερόντων να το διασχίσουν από την Ελλάδα και να το δωρίσουν στην Αλβανία,σύμμαχο των Τούρκων και χώρα που ανήκε στους ηττημένους του Βαλκανικού Πολέμου.

Αντί λοιπόν η Ελλάδα να ανακτήσει ακέραια όλα τα εδάφη που της ανήκαν έχασε στο παιχνίδι της διπλωματίας κάτω από ψευτοδιλήμματα και εκβιασμούς από τις Μεγάλες Δυνάμεις.

Κύριος υπεύθυνος για την απώλεια των εδαφών της Βορείου Ηπείρου αλλά και για την Μικρασιατική Καταστροφή δεν είναι άλλος από τον Εβραίο πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο που εικονικά φάνηκε να διπλασιάζει εδαφικά την Ελλάδα ενώ στην πραγματικότητα παρέδωσε υπόγεια την Βόρειο Ήπειρο και συντέλεσε στην τραγωδία των Παράλιων της Μικράς Ασίας.

Ο Βενιζέλος είχε ζητήσει από τους Βορειοηπειρώτες να πετάξουν τα όπλα στην ένοπλη εξέγερση του 1914 και τον Αυτονομιακό Αγώνα που κήρυξαν 292 ένοπλοι άντρες από χωριά της Βορείου Ηπείρου με κέντρο την ιστορική Χιμάρα και αρχηγό τον Σπύρο Σπυρομήλιο.Το ίδιο έκανε ο Βενιζέλος και με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας όταν ο Εβραίος Κεμάλ Ατατούρκ εξαπέλυε επίθεση σφαγιάζοντας Έλληνες Χριστιανούς.

Για να ξετυλίξουμε το κουβάρι ας δούμε μερικά στοιχεία για τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Την εβραϊκή καταγωγή του Βενιζέλου επιβεβαιώνει ο Α.Μ.Παπαδάκης στο έργο του «Βιογραφία Ελ. Βενιζέλου». 

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Παπαδάκη, επί των οποίων αναφέρεται ο Νίκος Α. Αντωνακέας στο τρίτομο έργο του «Φαυλοκρατία», ο πατέρας του Βενιζέλου, Μπένυ Σελόν εκ Θεσσαλονίκης, παντρεύτηκε μία εβραία από την Κέρκυρα. 

Ωστόσο επειδή πλησίαζε η ώρα της στρατεύσεως και ήθελε να αποφύγει την στρατιωτική θητεία, ο Μπένυ Σελόν βρήκε απασχόληση σε ένα καράβι ως μούτσος, όπου αντικατέστησε έναν τεθνεώντα ναύτη που τον έλεγαν Κυριάκο. 

Στο λιμεναρχείο δηλώθηκε ως Κυριάκος Μπενιζέλος, όνομα που διατήρησε και στην Κρήτη, όπου έφθασε με το πλοίο, ύστερα από πολλές περιπέτειες. 

Γιος αυτού του Κυριάκου Μπενιζέλου (Μπεν ζελόν) υπήρξε ο γνωστός Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος διετέλεσε όργανο της ξενοκρατίας καθ’ όλο το διάστημα της πολιτικής του σταδιοδρομίας. 

Ας μπούμε σε λεπτομέρειες. 

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το γεγονός ότι η Μικρασιατική καταστροφή επήλθε την χρονική εκείνη στιγμή κατά την οποία δέσποζαν τόσο στην Τουρκία όσο και στην Ελλάδα δύο εβραϊκές μορφές: Ο Κεμάλ Ατατούρκ και ο Μπεν Ζελόν. 

Εξ΄ άλλου δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος υπήρξε, ήδη από το 1917, όπως καταδεικνύεται μέσα από επίσημα έγγραφα, ο πρώτος πολιτικός ηγέτης και δη πρωθυπουργός που ζήτησε την αναγνώριση ισραηλινού κράτους. 

Τον Ιούλιο του 1920 ο ΄Αγγλος ναύαρχος Ντε Ρόμπεκ σε επιστολή που απηύθηνε προς τον τότε Υπουργό Λόρδο Κώρζον, ανέφερε, μεταξύ των άλλων, και τα εξής: «Έλληνας;Με άλλα λόγια ο κ. Βενιζέλος δεν είναι η Ελλάς. Εν κυριολεξία δεν είναι καν ΄Ελληνας;».

Οπως θα καταδειχθεί και σε επόμενα άρθρα που αφορούν τον σιωνισμό, ανάλογες είναι και οι συγκυρίες που σχετίζονται με την πρόκληση Εθνικών Ηττών και Τραγωδιών, όπως αυτή που αφορά την έκβαση του Μακεδονικού, του Κυπριακού αλλά και άλλων κρίσιμων ζητημάτων όπως στη συνέχεια θα καταδειχθεί ευκρινώς. 

Αιώνες ολόκληρους τώρα, ο διεθνής σιωνισμός λυσαλλέα βάλλει κατά του Ελληνισμού, με σκοπό να επιτύχει την καθυποταγή και τελικά την εξάλειψή του. 

Σε αυτή τη δόλια προσπάθειά του απεργάζεται άθλια σχέδια, με οδυνηρές για το Έθνος μας προεκτάσεις. 

Οποιος θέλει να ζήσει, ας πολεμήσει. 

Για να πολεμήσει όμως, πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά το παρελθόν, ούτως ώστε να προετοιμάζεται αναλόγως για την αντιμετώπιση των προκλήσεων και των κινδύνων που θα ανακύψουν στο μέλλον. 

Το καίριο ερώτημα και ταυτόχρονα μέγιστο συνειδησιακό δίλημμα που ανακύπτει καθοριστικά σήμερα, είναι το ακόλουθο: ΑΘΗΝΑ ή ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ. 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, για τον οποίο έχει γραφτεί χωρίς να διαψευστεί ότι είναι εβραϊκής καταγωγής, φέρων το επίθετο Μπεν Ζελόν, υπό την παρότρυνση των ομοϊδεατών του, απέστειλε χωρίς καμμία υποδομή τα Ελληνικά στρατεύματα στην Μικρά Ασία, καταδικάζοντάς τα σε βέβαιη σφαγή. να σημειωθεί ότι ο Βενιζέλος δεν είχε κάνει καμμία πρόβλεψη, ούτε είχε κάποια εναλλακτική λύση για το ενδεχόμενο καταρρεύσεως του μετώπου… 

Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πριν επέλθει η Ελληνική συντριβή, ο Βενιζέλος έχασε προσχεδιασμένα τις εκλογές, προκειμένου να αποποιηθεί των βαρύτατων ευθυνών της προαποφασισμένης από τους σιωνιστές τραγωδίας. 

Είναι βέβαιο ότι εάν ο Βενιζέλος κέρδιζε τις εκλογές, στις οποίες σημειωτέον ότι όλα τα δεδομένα καταδείκνυαν την εκλογική νίκη του, τότε θα συνέβαινε επί της πρωθυπουργίας του η Μικρασιατική καταστροφή και θα ήταν αυτός που θα επωμιζόταν τις συνέπειες της ήττας. 

Ποιος όμως ήταν ο παράγοντας εκείνος που συνετέλεσε ώστε ο Βενιζέλος να χάσει τις εκλογές, γεγονός παράδοξο και μη φυσιολογικό, αφού μετά την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών είχε επιστρέψει στην Ελλάδα ως θριαμβευτής και το κλίμα τον ευνοούσε; 

Στην τεχνητή εκλογική ήττα του, τον βοήθησαν οι εβραίοι ομοϊδεάτες του. Στο σημείο αυτό πρέπει να αναφερθεί, ότι ο Βενιζέλος αντλούσε σημαντικό μέρος της εκλογικής του δυνάμεως από το εβραϊκό στοιχείο της Θεσσαλονίκης, γι’ αυτό άλλωστε είχε οργανώσει και το κίνημα της Αμύνης με επίκεντρο τη συμπρωτεύουσα. 

Στις εκλογές λοιπόν που προηγήθηκαν της τραγωδίας, οι εβραίοι σύσσωμοι στράφηκαν φαινομενικά εναντίον του και τον «μαύρισαν», διασώζοντάς τον από την ευθύνη της προσχεδιασμένης επερχόμενης καταστροφής στο Μικρασιατικό μέτωπο. 

Για όσους αμφισβητούν τη σιωνιστική πολιτική του Ελ. Βενιζέλου, θα παρατεθούν τα ακόλουθα αδιάψευστα στοιχεία: 

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ασκούσε καθ’ όλη τη διάρκεια της πολιτικής του σταδιοδρομίας, πολιτική άκρως φιλοεβραϊκή, αφού όπως ομολογούν οι ίδιοι οι εβραίοι στο επίσημο όργανό τους «Χρονικά» (Οργανο του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου, Τεύχος Σεπτ. – Οκτώβριος 1992): 

«…Ο διοικητής της Θεσσαλονίκης Ρακτιβάν σε συνεντεύξεις του σε τοπικές εβραϊκές εφημερίδες, προβάλει τις αρχές της ισονομίας που διέπουν την Ελληνική διοίκηση και το πνεύμα της ανεξιθρησκείας που χαρακτηρίζει τον Ελληνικό λαό, με παράδειγμα τους εβραίους της παλιάς Ελλάδας, που παρά τον μικρό αριθμό τους κατέχουν σημαντικές θέσεις στη δημόσια ζωή. 

Και ο εβραϊκός τύπος της Θεσσαλονίκης, εκφράζοντας τις διαθέσεις της κοινής γνώμης, επαινεί την ελληνική κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, που προσφέρει στους εβραίους προνόμια που δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο Βαλκανικό Κράτος, προετοιμάζοντας γι’ αυτούς ένα λαμπρό μέλλον…» 

Οι υπαινιγμοί για τη σιωνική πολιτική που ασκούσε ο Βενιζέλος είναι σαφέστατοι.  

Αλλωστε, όπως το ίδιο έντυπο αναφέρει («Χρονικά», τεύχος Απριλίου – Μαίου 1994), «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρώτος υποστήριξε τη δημιουργία ελεύθερου εβραϊκού κράτους». 

Τις ίδιες ακριβώς θέσεις εξέφρασε και ένας από τους βασικούς συνεργάτες του Βενιζέλου, υπουργός και Γενικός Διοικητής της Μακεδονίας, ο Π. Αργυρόπουλος, στον τύπο της εποχής. 

Όλα ήταν προμελετημένα. 

Σταδιακά και με πρόσχημα την επαναφορά του Κωνσταντίνου, οι σύμμαχοι σταμάτησαν την χορήγηση βοηθείας προς την Ελλάδα και ένας – ένας άρχισαν να καταφέρνουν πισώπλατες μαχαιριές. 

Ο ιαταλοεβραίος πρωθυπουργός της Ιταλίας Τζιολίτι, εκκένωσε τη Νότια Μικρά Ασία από τα ιταλικά στρατεύματα τα οποία βρίσκονταν εκεί, απελευθερώνοντας κατ’ αυτό τον τρόπο σημαντικές δυνάμεις των τούρκων που είχαν καθηλωθεί εκεί εξ’ αιτίας της ιταλικής στρατιωτικής παρουσίας. 

Την ίδια ώρα η Γαλλία, υποταγμένη στη θέληση των εβραίων Μπιαν και Μπλουμ, συνάπτοντας τη γαλλοτουρκική συνθήκη συνθηκολογήσεως στην Κιλικία, απελευθέρωσε επίσης με τη σειρά της τα Κεμαλικά στρατεύματα από τη μέθοδο της Συρίας, παραδίδοντας συγχρόνως όλο το γερμανικό πολεμικό υλικό που είχαν κυριεύσει, στους τούρκους. 

Η εβραϊκή στοά της Θεσσαλονίκης «Μπάι – Μπριθ», συνετέλεσε αποφασιστικά την πρόκληση της Μικρασιατικής καταστροφής, δια της οικονομικής βοηθείας που απέστειλε στον Κεμάλ. 

Ο εβραϊκής καταγωγής Μπρονστάιν (τρότσκυ), ηγέτης της Ρωσίας εκείνη την περίοδο, ενίσχυσε σε εκπληκτικό βαθμό τον Κεμάλ, χορηγώντας του τεράστιες ποσότητες χρυσού και πυροβόλα όπλα. 

Τον Μπρονστάιν χρηματοδοτούσε με τη σειρά της η εβραϊκή τράπεζα Κουν και Λεμπ, η οποία τον πίεσε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με την Τουρκία, ώστε να απαλλάξει από ένα ακόμη πρόβλημα τον Κεμάλ Άθλιος επίσης υπήρξε ο ρόλος του Μπαζίλ Ζαχάρωφ. 

 Ο Ζαχάρωφ, εβραίος έμπορος όπλων από την Κωνσταντινούπολη, μονίμως εγκατεστημένος στην Ελβετία, υποδυόταν επί σειράν ετών τον Ελληνα. 

Στην πραγματικότητα ήταν συνεργάτης της αγγλοεβραϊκής πολεμικής βιομηχανίας «Βίκερς». Ο Ζαχάρωφ, προσωπικός φίλος του Ε. Βενιζέλου, αρχικά προμήθευσε τον Ελληνικό στρατό με ελαφρύ και βαρύ οπλισμό για να καλύψει τις ανάγκες του, έναντι πραγματικά εκπληκτικών οικονομικών διευκολύνσεων. 

Ο Ζαχάρωφ, ισχυριζόταν ότι… βοηθούσε τον Ελληνικό στρατό, ωθούμενος δήθεν, από πατριωτικά κίνητρα. 

Μόλις όμως οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις εισέδυσαν στην Μικρά Ασία και ο «ομόφυλός του» Ε. Βενιζέλος «εγκατέλειψε» την εξουσία, οι αποστολές του Ζαχάρωφ σταμάτησαν ολοσχερώς ενώ ο μέχρι τότε παραδοθείς οπλισμός απεδείχθη προβληματικός, καθώς ανακαλύφθηκαν τεράστιες ποσότητες άχρηστων όπλων και ελαττωματικών πυρομαχικών. 

Τα αποτελέσματα ήταν προφανή. Στο σημείο αυτό αρχίζει να γίνει μνεία σε ένα τραγικό περιστατικό, το οποίο καταδεικνύει για μια ακόμη φορά τον μισελληνισμό των εβραίων. 

Το περιστατικό τοποθετείται χρονικά στις ημέρες της μικρασιατικής τραγωδίας και είναι το ακόλουθο: 

Στη συνοικία Μπας Οτουράκ της Σμύρνης, οι εβραίοι οι οποίοι τις προηγούμενες ημέρες είχαν επιδοθεί σε μία καταδοτική έξαρση κατά των Ελλήνων, είχαν συγκεντρωθεί και χλεύαζαν τους διερχόμενους Ελληνες αιχμαλώτους. 

Όταν οι τούρκοι στρατιώτες άρχισαν να κτυπούν τους Έλληνες με τους υποκοπάνους των όπλων τους, τούρκοι και εβραίοι ξέσπασαν από κοινού σε παραλήρημα ενθουσιασμού και χειροκροτημάτων…

 Ο δε εβραίος νομάρχης Ραχμή Μπέης, εξώθησε τους τσέτες να προβούν στην εξόντωση του Μικρασιατικού Ελληνισμού. 

Ενάμισι εκατομμύριο νεκροί, άλλοι τόσοι πρόσφυγες και δισεκατομμύρια σε δραχμές οι υλικές ζημιές. 

Αυτό ήταν το τίμημα της Μικρασιατικής καταστροφής, στην πρόκληση της οποίας τόσο συνέργησε ο διεθνής σιωνισμός. 

Η εβραϊκή μάλιστα ωμότητα, έφθασε μέχρι του σημείου της επιδείξεως ασέβειας προς τους ίδιους τους νεκρούς. 

Ούτε τα οστά των νεκρών Ελλήνων δεν σεβάσθηκαν οι εβραίοι. 

Μετά τη μεγάλη σφαγή, ένα «ολλανδικό» πλοίο φόρτωσε στο λιμάνι της Σμύρνης τα κόκκαλα των νεκρών, τα οποία προορίζονταν να διατεθούν… για βιομηχανικούς σκοπούς! 

Το πλοίο, όπως και η εκμεταλλεύτρια εταιρεία που επεδίωκε να θησαυρίσει ακόμη και από τα οστά των νεκρών, τα οποία «αξιολογούσε» ως πρώτη ύλη (!), ανήκε στους εβραίους Ραούλ Βόντεμπουργκ και Ερασμο Λεβύ. 

Επιπροσθέτως, στην επιχείρηση αφελληνισμού της Μικράς Ασίας, είναι γνωστός ο ρόλος που διαδραμάτισε ο αμερικανοεβραίος Χ. Μοργκεντάου. 

Ως πρόεδρος της «Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων», μερίμνησε ώστε κατά την οκταετία 1922-1930, να εφαρμοσθεί κατά γράμμα η Συνθήκη της Λωζάννης, το τερατούργημα αυτό του Ε. Βενιζέλου που προέβλεπε τον ξεριζωμό των Ελληνικών πληθυσμών από την Ιωνία.

 Επανερχόμενοι στο θέμα των δηλώσεων Βενιζέλου δια των οποίων συνηγορούσε υπέρ της ιδρύσεως του κράτους του Ισραήλ, κρίνω αυτές αποκαλυπτικές της καταγωγής του. 

Το γεγονός δε ότι ο Βενιζέλος παρουσιάζεται ως «πρωτεργάτης» της προσπάθειας για την ίδρυση του εβραϊκού κράτους, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει. 

Και αυτό διότι ο Βενιζέλος, ήταν εβραϊκής καταγωγής.

    Διαβάζοντας τα παραπάνω καταλαβαίνεις κανείς ότι η Βόρειος Ήπειρος δεν είναι παρά θύμα του Διεθνούς Τεκτονισμού και της Εβραϊκής λαίλαπας που βάλλεται με μανία εναντίων του Χριστιανισμού αλλά και οποιονδήποτε κρατών έχουνε βαθιά ιστορία και ρίζες.

Όταν χαράχτηκαν λοιπόν τα σύνορα η Ελλάδα με την Βόρειο Ήπειρο και τα παράλια της Μικράς Ασίας θα βρισκόταν να είναι η μόνο Ευρωπαϊκή χώρα η οποία έχει πρόσβαση σε 3 Ηπείρους,στις δυο μάλιστα και από στεριά και από θάλασσα, επίσης η μόνη η οποία θα είχε 3 θάλασσες να την περιτριγυρίζουν, Ιόνιο, Αιγαίο και Αδριατική. Καταλαβαίνει κανείς πως όσοι κινούσαν τα νήματα δεν μπορούσαν να επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο.

Ας θυμηθούμε το πρόσφατο παράδειγμα με τον Εβραίο Τζέφρυ Παπανδρέου ή αλλιώς Γιώργο Παπανδρέου ο οποίος παρέδωσε την Ελλάδα αιχμάλωτη στους Διεθνής τοκογλύφους απειλώντας την Εθνική της Κυριαρχία και εξαθλιώνοντας τους πολίτες της.Τίποτα δεν είναι τυχαίο λοιπόν. 

Εβραίοι βασάνισαν και σκότωσαν τον άνθρωπο που κράτησε την Βόρειο Ήπειρο όρθια και ολόκληρο το Ελληνικό και Χριστιανικό στοιχείο σε χρόνια δύσκολα, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας όταν διατρέξαμε σαν φυλή ακόμα και τον κίνδυνο της εξαφάνισης λόγω της μανίας των Τούρκων να εξισλαμίσουν τους Έλληνες Χριστιανούς, δεν πρόκειται για άλλον από τονΚοσμά τον Αιτωλό, τον Πατροκοσμά όπως τον αποκαλούν οι Βορειοηπειρώτες, τον φωτισμένο αυτό Άγιο που είχε και το χάρισμα της προφητείας και ανέφερε συχνά την Βόρειο Ήπειρο για τον γεωπολιτικό της χαρακτήρα και την στρατηγική θέση που κατέχει.  

Έπειτα λοιπόν από τα παραπάνω κατανοεί κανείς γιατί οι Μεγάλες Δυνάμεις και ειδικά οι όσοι είχαν  τοποθετηθεί για σκοτεινούς σκοπούς σε υψηλόβαθμες θέσεις στην Ευρώπη από τον Διεθνή Τεκτονισμό είχαν μεγάλη αγωνία για την χάραξη των συνόρων. 

Όταν η Βόρειος Ήπειρος ανακηρύχτηκε Αυτόνομη(1914) προβλημάτισε όσους είχαν το μαχαίρι και το καρπούζι αφού για πρώτη φορά ένας λαός και μια τόσο βασανισμένη περιοχή όχι μόνο δεν αντιστέκεται υπό την μορφή διαμαρτυρίας αλλά παίρνει και τα όπλα. Και αυτό για να διαφυλάξει την πολιτιστική, εδαφική και θρησκευτική του ακεραιότητα απέναντι στους Τουρκαλβανούς και το τότε νεοσύστατο κράτος της Αλβανίας το οποίο ήταν Μουσουλμανικό κατάλοιπο της Οθωμανικής Επικράτειας στην περιοχή των Βαλκανίων. 

Με τον φόβο σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο να γενικευτεί μια τέτοια πατριωτική ιδέα και από άλλες μειονότητες στις γύρω περιοχές των Βαλκανίων οι Μεγάλες Δυνάμεις μόνο με καλό μάτι δεν είδαν τις προσπάθειες αυτές και έδωσαν υπόγειες οδηγίες για απομόνωση και βίαιη ένταξη της Βορείου Ηπείρου στο ψευδοκράτος της Αλβανίας που αναζητούσε μάταια μια ιστορική υπόσταση στον χώρο αυτό έπειτα από 500 ολόκληρα χρόνια που ήταν Οθωμανική περιφέρεια.

Όπως βλέπουμε η Βόρειος Ήπειρος βρέθηκε προδομένη από πολιτικούς εντολοδόχους σκοτεινών δυνάμεων που ακόμα και σήμερα η Ιστορία κρύβει κάτω από το χαλί των καλλιγράφων κειμένων

Ας δούμε και μια άλλη προδοσία τώρα, όταν οι αντάρτες του ΕΑΜ συνεργάζονταν με τις μυστικές Υπηρεσίες του Ενβέρ Χότζα που κυνήγησε τους Βορειοηπειρώτες με λύσσα και όταν το ΚΚΕ εκδήλωνε τα Ανθελληνικά του πιστεύω εναντίον της Βορείου Ηπείρου. 

Η Δευτέρα Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Νοέμβριος 1934) κατήγγειλε ως «ιμπεριαλιστικό αλυτρωτισμό» την διεκδίκησιν της Β. Ηπείρου από την Ελλάδα. Ο Ν. Ζαχαριάδης μάλιστα, στην ομιλίαν του προς την μετά το 6ο Συνέδριον του ΚΚΕ, Ολομέλειαν της Κ.Ε. του ΚΚΕ (14-15 Ιουν. 1936) απεκάλεσε την διεκδίκησιν της Β. Ηπείρου «καταχτητική βλέψη». Συγκεκριμένως είπεν: 
«Η πλουτοκρατία και η αντίδραση, αν και τρέμουν για τη Μακεδονία και Θράκη, όμως, παραγνωρίζοντας τις ιδιομορφίες των επαρχιών αυτών και πρώτα απ’ όλα την πολυεθνική σύνθεση τους και εφαρμόζοντας αυτού επάνω πολιτική οικονομικής αποστράγγισης και τρομοκρατικού ξεφαντώματος, δεν φτάνουν παρά σε αντίθετα αποτελέσματα απ’ αυτά που θέλουν…

 Το χειρότερο ακόμα είναι ότι η πλουτοκρατορία της χώρας μας και ο φασισμός αντιπροβάλλουν και αυτοί καταχτητικές βλέψεις πάνω στη Βόρειο Ήπειρο, το Μοναστήρι είτε την Ανατολική Ρωμυλία και έτσι σπρώχνουν τα πράγματα πιο γοργά προς πολεμικές καταστροφικές περιπέτειες» («Κομμουνιστική Επιθεώρηση», αρ. 23 της 1ης Ιουλίου 1936, σελ. 6). 

Περαιτέρω ο Ν. Ζαχαριάδης εις συνέντευξίν του στην εφημερίδα «Εμπρός» (26 Μαΐου 1945) εδήλωσε ότι είναι εναντίον της Ελληνικής διεκδικήσεως της Β. Ηπείρου διότι «θ’ απετέλει παράγοντα κινδύνου, διά την ειρήνη και τη σύμπραξι των βαλκανικών χωρών»! 
Στην συνέντευξίν του Ν. Ζαχαριάδη απήντησε αμέσως ο Γεώργιος Παπανδρέου («Εμπρός» 27 Μαΐου 1945) ως έξης: 

«Όφείλομεν να ομολογήαωμεν ότι ο Ν. Ζαχαριάδης ωμίλησε με ανεπιφύλακτον ειλικρίνειαν εις την οποίαν δεν μας έχουν συνηθίσει οι εδώ αναπληρωταί του. 

Μέχρι τούδε το ΚΚΕ εζήτει δημοψήφισμα διά την Βόρειον Ήπειρον, ενώ ταυτοχρόνως συνειργάζετο με τους κομμουνιστάς της Αλβανίας διά την εξόντωσιν των Ελλήνων πατριωτών της Βορείου Ηπείρου. 

Εζήτη επίσης το ΚΚΕ «στρατηγικήν διαρρύθμισιν των Ελληνο-βουλγαρικών συνόρων» αλλά κατόπιν «φιλικής συνεννοήσεως των δύο χωρών», το οποίον σημαίνει ότι ενεπιστεύετο εις την καλήν θέλησιν των Βουλγάρων την παραχώρησιν συνόρων ασφαλείας εις την Ελλάδα. Ο κ. Ζαχαριάδης με τας ωμάς δηλώσεις του καταργεί την μέθοδον αυτήν της απάτης και προτιμά να προκαλέση το έθνος. 

Του εκφράζομεν τας ευχαριστίας μας και ευχόμεθα την αυτήν τακτικήν να συνέχιση και εις το μέλλον, διά να πεισθή επι τέλους ολόκληρος ο Ελληνικός λαός και ιδίως οι θλιβεροί εαμικοί οπαδοί περί της «εθνικής» πολιτείας του κομμουνιστικού κόμματος». 

Η εφημερίς «Εμπρός» εδημοσίευσε (26 Ιουνίου 1945) ιδιόγραφον δήλωσιν του Ν. Ζαχαριάδη ότι: «η διατύπωσις Ελληνικών αξιώσεων για την Β. Ήπειρο και Ανατολική Ρωμυλία… θ’ απειλούσε εξαιρετικά την ειρήνη και την συνεργασία στα Βαλκάνια». 

Την προδοτικήν στάσιν του ΚΚΕ έναντι της Β. Ηπείρου θα επιβεβαίωση και το μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Ζήσης Ζωγράφος, ο οποίος εις άρθρον στο κομμουνιστικό περιοδικό «Νέος Κόσμος» (τεύχος 9, Σεπ. 1950 σελ. 641-660) υπό τον τίτλον «Μερικά ζητήματα της πολιτικής μας γραμμής» διεκήρυξε ότι «Βορειοηπειρωτικό ζήτημα δεν υπάρχει»!! 

Εις αυτά προσθέτω και την ομιλίαν του Ν. Ζαχαριάδη στην 7ην Ολομέλειαν της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Μάιος 1950) όπου ειπεν: 

«Σήμερα στην Ελλάδα έχουμε μιά πορεία ανασυγκρότησης και συγκέντρωσης των δημοκρατικών δυνάμεων. Το πιο αρνητικό κι εδώ είναι ότι πολύ ασθενικά εκδηλώνεται στην πορεία αυτή η επίδραση των πιο συνεπών δημοκρατικών παραγόντων στη ζωή της Χώρας, όπως είναι το ΕΑΜ, το ΑΚΕ, το ΚΚΕ. 

Το δικό μας καθήκον είναι να επιταχύνουμε την πορεία αυτή με την συσπείρωση όλων των δημοκρατικών δυνάμεων σ’ ένα μέτωπο, σ’ ένα συνασπισμό με καθαρό δημοκρατικό πρόγραμμα. Αυτό ανάμεσα στα άλλα, σημαίνει ότι από το πρόγραμμα αυτό πρέπει να λείψουν όλα εκείνα τα ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΑ ΑΓΚΑΘΙΑ, όπως οι εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος των λαϊκών δημοκρατιών της Αλβανίας και της Βουλγαρίας που δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να χύνουν νερό στο μύλο της αμερικανοκρατίας» (Ν. Ζαχαριάδη: «Μερικά ζητήματα από την κατάσταση και την κομματική ζωή», ομιλία του εις 7ην Ολομέλειαν της Κ.Ε. του ΚΚΕ, (Μάης 1950), έκδοσις ΚΚΕ, σελ. 22). 
Τον Μάιον του 1950 συνήλθε η 7η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ στην οποίαν ωμίλησε ο Ζαχαριάδης αναφορικώς προς τας διεκδικήσεις της Ελλάδος έναντι της Αλβανίας και Βουλγαρίας. 

Συγκεκριμένως είπεν: 
«Μέσα στη Βουλή, γνωστοί δημοκρατικοί παράγοντες, παρασέρνονται από τη μοναρχοφασιστική πίεση και πρωτοστατούν στο εθνικιστικό παραλήρημα με τη διατύπωση εδαφικών αξιώσεων, σε βάρος της Αλβανίας και της Βουλγαρίας. 

Οι αναβιώσεις αυτές, είναι υποτροπή των σοβαρών λαθών, που με τη δική μας ανοχή ή πρωτοβουλία βαρύνουν και αμαυρώνουν την ένδοξη εαμική κληρονομιά και που σήμερα πρέπει να ξεπεραστούν πέρα για πέρα, γιατί το ξεπέρασμα τους αποτελεί το πρώτο γνώρισμα για έναν συνεπή δημοκράτη και αγωνιστή και για την ειρήνη. Πρέπει και εμείς και οι φίλοι και συναγωνιστές μας να καταλάβουμε καλά και καθαρά ότι οποιαδήποτε υποχώρηση μας, στο σημείο αυτό είναι άμεση εκ μέρους μας υποστήριξη στ’ αμερικανικά πολεμικά σχέδια, στη δημιουργία του άξονα Αθήνα-Βελιγράδι, στο τράβηγμα της Ελλάδας στις τυχοδιωκτικές Αγγλοσαξωνικές περιπέτειες ενάντια στη Σοβιετική Ένωση και τις Λαϊκές Δημοκρατίες…» (Ν. Ζαχαριάδης: «Μερικά ζητήματα από την κατάσταση και την κομματική ζωή» σελ. 23-24). 

Στην ιδίαν Ολομέλειαν, το μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Δ. Βλαντάς κατεδίκασε τας εθνικάς διεκδικήσεις ειπών: 

«Από παράγοντες της “Δημοκρατικής Παράταξης” ακούστηκαν και μέσα στην μοναρχοφασιστική Βουλή εθνικιστικές κραυγές για «Βόρεια Ήπειρο», για «στρατηγική διαρρύθμιση των βορείων συνόρων» κλπ. Πρέπει να πούμε όμως τώρα ανοιχτά πως κάναμε λάθος και ότι δεν θα ανεχθούμε να γίνεται και από φίλους μας σωβινιστικό λαθρεμπόριο μέσα στο λαό, με τις διεκδικήσεις της «Βόρειας Ηπείρου» και της «στρατηγικής διαρρύθμισης των συνόρων μας προς βορράν», αντικειμενικά είναι σαν να βοηθάνε την αμερικανοκρατία και τον μοναρχοφαοισμό στον πόλεμο που προετοιμάζει κατά της Σοβιετικής Ένωσης και των λαϊκών δημοκρατιών, στην πρώτη σειρά κατά της Αλβανίας και Βουλγαρίας» (Δ. Βλαντάς: «Εισήγησις εις την 7ην Ολομέλειαν της Κ.Ε. του ΚΚΕ» έκδ. 1956, σελ. 35-36). 

Κι άλλο υψηλό κομμουνιστικό στέλεχος, μέλος του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ο Ζήσης Ζωγράφος, με άρθρον του που εδημοσιεύθη στον «Νέον Κόαμον» (τεύχος Σεπτεμβρίου 1950, σελ. 641-660) εδήλωσε ότι «βορειοηπειρωτικό ζήτημα δεν υπάρχει». 

Στον «Νέον Κόσμον» (Δεκέμβριος 1959, σελ. 20) δημοσιεύεται χαιρετιστήριον μήνυμα της Κ.Ε. του ΚΚΕ προς την Κ.Ε. του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας, όπως ονομάζετο το αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα. Στο μήνυμα χαρακτηρίζεται η εδαφική διεκδίκησις της Β. Ηπείρου ως «ανεδαφική» και «παράλογη». Ιδού το κείμενον: 


«ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ 

Στην Κεντρική Επιτροπήτου Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας
Αγαπητοί σύντροφοι,

Στην 15η επέτειο της απελευθέρωσης της Αλβανίας η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ελλάδας σας στέλνει τα πιο θερμά συγχαρητήρια και τις καλύτερες ευχές της. 

Στα 15 χρόνια της ελεύθερης ανάπτυξης του, ο αλβανικός λαός, κάτω άπ’ τη δοκιμασμένη καθοδήγηση του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας και με την αμέριστη ανιδιοτελή βοήθεια της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων σοσιαλιστικών χωρών, σημείωσε λαμπρές επιτυχίες στην οικοδόμηση της νέας ζωής του, στη σοσιαλιστική εκβιομηχάνιση και το ανέβασμα της αγροτικής οικονομίας στη διαρκή άνοδο τον βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου του. 

Ο Ελληνικός λαός συμμερίζεται ολόψυχα τα αισθήματα περηφάνειας και χαράς, που νιώθει ο αδελφός γειτονικός λαός της Αλβανίας για τις επιτεύξεις του. 

Το παράδειγμα της Αλβανίας δείχνει χειροπιαστά σ’ όλους τί μπορεί να δημιουργήσει ένας λαός όταν πάρει τις τύχες του στα ίδια του τα χέρια. 

Οι πατριώτες της χώρας μας παρακολουθούν με βαθειά ικανοποίηση τις ακούραστες προσπάθειες της αλβανικής κυβέρνησης για την αποκατάσταση των σχέσεων καλής γειτονίας και συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες. 

Ο λαός μας αποκρούει τα μυθεύματα για δήθεν «εμπόλεμη κατάσταση» με την Αλβανία, τις παράλογες και ανεδαφικές αξιώσεις κατά της ακεραιότητας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας και όλη την ψυχροπολεμική πολιτική της κυβέρνησης Καραμανλή σαν ξένη προς τα συμφέροντα του, τα συμφέροντα της ειρήνης στα Βαλκάνια. 

Ο λαός μας παλεύει για την εφαρμογή μιας πολιτικής ειρήνης, ειρηνικής συνεργασίας και φιλίας με όλους τους λαούς, για τη μετατροπή των Βαλκανίων σε ζώνη ειρήνης, για τη δημοκρατία και την κοινωνική πρόοδο. 

Ζήτω η Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας! 

Ζήτω η φιλία ανάμεσα στον Ελληνικό και τον Αλβανικό λαό! 

Ζήτω η ειρήνη στά Βαλκάνια και σ’ όλο τον κόσμο! 
Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» 

Πάλιν στο περιοδικόν «Νέος Κόσμος» (τεύχος Φεβρουαρίου 1960, σελ. 54-55) που είναι επίσημον όργανον του ΚΚΕ, δημοσιεύεται άρθρον του μέλους της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Μιχαήλ Τσάντη όπου ισχυρίζεται ότι η διεκδίκησις της Β. Ηπείρου από την Ελλάδα είναι «αστήριχτη». 

Συγκρεκριμένως, ο κομμουνιστής προδότης έγραψε: 
«Μιλώντας για την ψυχροπολεμική θέση της κυβέρνησης Καραμανλή στα Βαλκάνια, απ’ αφορμή τις προτάσεις για τη μετατροπή τους σε ζώνη ειρήνης και στην πρώτη απύραυλη ζώνη στον κόσμο, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε και στη στάση της απέναντι στην άλλη Λαϊκή Δημοκρατία, την Αλβανία. 

Υπεύθυνοι κυβερνητικοί παράγοντες της Αλβανίας ζήτησαν επανειλημμένα την αποκατάσταση όχι μοναχά επισήμων διπλωματικών, αλλά και φιλικών σχέσεων καλής γειτονίας με την Ελλάδα, με την οποία τη συνδέουν κοινοί αγώνες και αδελφικοί δεσμοί. 

Η κυβέρνηση Καραμανλή, σύμφωνα με τη γενικώτερη ψυχροπολεμική της θέση, αποκρούει και την ιδέα ακόμη της αποκατάστασης διπλωματικών σχέσεων, προβάλλοντας το εντελώς αστήριχτο και γελοίο «επιχείρημα» ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με την Αλβανία, που υπήρξε το πρώτο θύμα του φασισμού και των εμπρηστών του πολέμου στα Βαλκάνια. Το επιχείρημα της αυτό το συνδυάζει με όχι λιγότερο αστήριχτες εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της Αλβανίας.» 
Θα αναφέρω και τον κομμουνιστήν Αντώνιον Ζωγράφον, που με άρθρον του στον «Νέον Κόσμον» (τεύχος Δεκεμβρίου 1959, σελ. 59-60) γράφει μεταξύ άλλων προδοσιών ότι: 

«Η εξωτερική πολιτική της Λ.Δ. Αλβανίας είναι διαποτισμένη από το πνεύμα της ειρήνης, φιλίας και πλατιάς συνεργασίας με όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος. 

Αντίθετα, η ελληνική κυβέρνηση, εφαρμόζοντας την πολιτική που της υπαγορεύουν οι ξένοι και ντόπιοι επιθετικοί κύκλοι και καταπατώντας την ομόθυμη θέληση του λαού μας για φιλικές σχέσεις με τον αδελφό αλβανικό λαό, επικαλείται μια σειρά «επιχειρήματα» και προβάλλει εντελώς αβάσιμες και παράλογες εδαφικές αξιώσεις σε βάρος της Αλβανίας, οργανώνει προκλητικά γυμνάσια στα σύνορα της, προσπαθεί ν’ ανάψει τα εθνικιστικά μίση ανάμεσα στους δυο αδελφικούς λαούς με το λεγόμενο «Βορειοηπειρωτικό» κλπ…, για να διαιωνίσει τον ψυχρό πόλεμο και την ανωμαλία στις σχέσεις ανάμεσα στα κράτη…». 

Τέλος, ο Γενικός Γραμματεύς του ΚΚΕ, Κ. Κολιγιάννης ανεκοίνωσε έκθεσιν δράσεως της Κ.Ε. του ΚΚΕ στο 8ον Συνέδριόν του (Αύγουστος 1961) όπου κατηγόρησε την Ελλάδα γιά: 
«προβολήν εδαφικών διεκδικήσεων σε βάρος της λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας» («Νέος Κόσμος», τεύχος Σεπτεμβρίου 1961, σελ. 63). 
Κεφάλαιο Κομουνισμός λοιπόν και η Αλβανία του κόκκινου δικτάτορα Ενβέρ Χότζα βάλλεται εναντίον της Ελληνικής μειονότητας αποκλείοντας τους μορφωμένους και σε υψηλά αξιώματα Βορειοηπειρώτες από κάθε κρατική θέση αλλά και όσους κατέχουν  θέσεις κύρους όπως γιατροί, δάσκαλοι, δικηγόροι ενώ έντονο διωγμό και εξευτελισμούς δέχτηκαν και οι παπάδες. 

Το καθεστώς Χότζα θανατώνει και στέλνει σε βασανιστήρια χιλιάδες Βορειοηπειρώτες με κατηγορίες για δήθεν υπονομεύσεις και κατασκοπεία υπέρ της Ελλάδας, επίσης καίγονται εκατοντάδες εκκλησίες και βεβηλώνονται ιστορικοί χώροι, απαγορεύεται η ομιλία της Ελληνικής γλώσσας με τον Εξισλαμισμό να γίνεται αβάσταχτο μέτρο πίεσης. 

Και όμως πάλι οι Βορειοηπειρώτες αντιστέκονται κρατούν τον Ελληνισμό μέσα τους και την θρησκεία τους παρακαταθήκη και όπλο εναντίον των δυσκολιών και του κομουνιστικού καθεστώτος Αθεΐας και προπαγάνδας του Ενβέρ Χότζα. 

Ο δικτάτορας Ενβέρ για μισό ολόκληρο αιώνα ξεγελούσε τους Αλβανούς για δήθεν επιθέσεις της Ελλάδας και της Ιταλίας εναντίον της χώρας του με σκοπό τις εδαφικές βλέψεις, πολυβολεία στήνονταν παντού για να φοβερίζουν και να θυμίζουν πως ο εχθρός μπορεί ανά πάσα στιγμή να εισβάλει. 

Κλίμα τρομοκρατίας λοιπόν σε μια χώρα απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο μέχρι το 1989 στην οποία διαπράχθηκαν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας σε ανθρώπους διανοούμενους ακόμα και σε Αλβανούς Φιλέλληνες ή όσους ήταν εναντίον της Κόκκινης Χούντας του Ενβέρ Χότζα και του κόμματος του. 

Όσο για την περίοδο που στην Ευρώπη μεσουρανούσε το Γ’ Ράιχ  του Αδόλφου Χίτλερ το παράδοξο είναι πως η Αλβανία πολέμησε υπέρ του φασιστικού άξονα Γερμανίας-Ιταλίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο διαπράττοντας και πάλι εγκλήματα κατά των Βορειοηπειρωτών. 

Το επιχείρημα δεν πολλών Αλβανικών Εθνικιστικών κύκλων για Τσαμουριά και τις περιοχές μέχρι την Πρέβεζα και την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας δείχνει την μεγάλη σύγχυση που έφερε στην χώρα αυτή το καθεστώς Χότζα,οι ξενοφοβικές τάσεις και η κρίση ταυτότητας όσον αφορά την Ιστορική προέλευση τους στον συγκεκριμένο χώρο.

Ο Ελληνικός στρατός έδιωξε όντως βίαια Αλβανούς από τις περιοχές αυτές στις οποίες επί εποχή Τουρκοκρατίας ήταν πληροφοριοδότες των Τούρκων και σύμμαχοι τους σε στρατιωτικό επίπεδο και όχι μόνο,τι ποιο λογικό επομένως στην ανάκτηση των εδαφών ενός κράτους να διώχνει όσους το υπονομεύουν. 

Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι πως ακόμα και ο Εθνικός ήρωας της γειτονικής χώρας είναι ο Ηπειρώτης Γεώργιος Καστριώτης από την Καστοριά, ο Ηπειρώτης Πρίγκιπας που ανάγκασε ακόμα και τον Σουλτάνο Οθωμανό που τον είχε αρπάξει από παιδί(παιδομάζωμα) να του δώσει τον τίτλο  »Ισκεντερ μπεη»  δηλαδή Μέγας Αλέξανδρος στα Τούρκικα  λόγω  της ανδρείας και της καταγωγής του.

Ο Καστριώτης θα πάρει έπειτα την πορφυρή σημαία και έχοντας τον δικέφαλο αετό του Βυζαντίου ως έμβλημα θα εξεγερθεί εναντίων των Τούρκων για την απελευθέρωση της Ηπείρου. 

Την εποχή εκείνη άλλωστε οι Αλβανοί ήταν ένα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ουδέποτε δεν είχαν εξεγερθεί αφού ταυτίζονταν θρησκευτικά ,μάλιστα πολλοί Οθωμανοί είχαν μεταφερθεί στην Κεντρική και Βόρεια Αλβανία. 

Άλλος ένας μύθος λοιπόν από τους πολλούς και της Γκεμπελικής προπαγάνδας η οποία χρησιμοποιείται με Εθνικιστικούς σκοπούς για να δώσει σε έναν λαό υπόσταση και σκοπούς όταν η ιστορία του και η ταυτότητά του είναι υπό κλονισμό και αμφισβήτηση. 

Δυστυχώς θύμα των παραπάνω έχει υπάρξει ο βασανισμένος λαός της Βορείου Ηπείρου που δέχθηκε διώξεις και υπέμεινε μαρτύρια μόνο και μόνο για την Ελληνικότητα του αίματός του, την πίστη του στην Ορθοδοξία και την Ελληνική ψυχή που τον διακατέχει, αυτήν την ατόφια πάστα από την οποία είναι φτιαγμένος και σφυρηλατημένος ανά τους αιώνες. 

Τριαντέλληνες λένε πολλοί τους Βορειοηπειρώτες, δηλαδή Τριάντα φορές Έλληνες για όσα έχουν υπομείνει αλλά και για το ότι είναι τα πρώτα Ελληνικά φύλλα από την αρχαιότητα.  

Για όλα αυτά λοιπόν κατά καιρούς έχουν δοθεί στους Διεθνής Οργανισμούς Αμνηστίας εκθέσεις για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία έχει δεχτεί η Βόρειος Ήπειρος, δεν είναι παράλογο να μιλήσουμε και για προσπάθεια γενοκτονίας αφού σύγχρονοι ιστορικοί αναφέρουν  πως όσα έχουν διαδραματιστεί στον χώρο αυτό παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ελευθερίες τις οποίες υποχρεούνται να τηρούνται απέναντι στην Ελληνική μειονότητα. 

Πολλές εκθέσεις και χιλιάδες υπογραφές έχουν φτάσει ακόμα και στα γραφεία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης με τους υπεύθυνους όμως ως τώρα να μην δίνουν την απαιτούμενη προσοχή. 

Ακόμα και τώρα γίνονται επιθέσεις μίσους και Εθνικιστικού χαρακτήρα εναντίον των Βορειοηπειρωτών με αποκορύφωμα τη άγρια ρατσιστική δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στην πόλη της Χιμάρας το 2010. 

Με όσα συμβαίνουν σήμερα λοιπόν και με την όπως φαίνεται οριστική Ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου γίνεται αντιληπτό πως το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας που κατοχυρώνει την  πλήρη πολιτική, νομική και διοικητική Ανεξαρτησία στην Βόρειο Ήπειρο με ελευθερίες είναι ένα μείζον θέμα.Το Πρωτόκολλο έχει υπογραφεί μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων, της Αλβανίας και της Ελλάδας και είναι σε ισχύ μόνο στα χαρτιά. 

Οι Βορειοηπειρώτες είναι Ευρωπαίοι πολίτες πλέον με την Ελληνική ιθαγένεια που χιλιάδες έχουν πάρει και που πολλοί θα πάρουν και αδίκως δεν έχουν πάρει ακόμα λόγω της Ελληνικής γραφειοκρατίας. 

Οι διεθνής φορείς πρέπει να δείξουν άμεση ευαισθησία για να μην παρατηρηθούν ξανά περιστατικά όπως νοθείες στις τοπικές εκλογές, εκβιασμοί από αστυνομικούς και τραμπούκους με αυτόματα όπλα που απειλούν και τρομοκρατούν  τους Βορειοηπειρώτες. 

Σε αυτές τις κρίσιμες ώρες που περνά η Ελλάδα κάποιοι θα βρουν ευκαιρία σε Εθνικά θέματα να δημιουργήσουν εντυπώσεις και εντάσεις, όπως έγινε πρόσφατα στα χωρικά ύδατα της Κέρκυρας. 

Οι Βορειοηπειρώτες πρέπει να είναι έτοιμοι για να διεκδικήσουν δυναμικά όσα τους αναλογούν. 

Οι αδικίες εξάλλου όπως είδαμε παραπάνω είναι αναρίθμητες  και πόσες ακόμα θα μπορούσαν να  γραφτούν π.χ για τις περιουσίες  και τα εδάφη που παράνομα κλέβουν στα χωριά της Βορείου Ηπείρου. 

Αν λοιπόν η Αλβανία ζητήσει την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να καταλάβει πως πρώτα πρέπει να τηρήσει τις Συνθήκες του παρελθόντος που έχει υπογράψει(Πρωτόκολλο Κέρκυρας) αφού όπως φαίνεται δεν μπορεί να εγγυηθεί την αρμονική συνύπαρξη των πολιτών της με την Ελληνική μειονότητα της Βορείου Ηπείρου.

Να είναι έτοιμοι οι Βορειοηπειρώτες να πιέσουν ακόμα περισσότερο την Ελλάδα ώστε σε μια τέτοια περίπτωση να ασκήσει βέτο και επιτέλους να παλέψει για τα αυτονόητα δικαιώματα των πολιτών της. 

Ειδάλλως  όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις να τεθεί δημοψήφισμα στους κατοίκους όλων των χωριών της Βορείου Ηπείρου με το τι οι ίδιοι επιθυμούν να γίνει, απλά και δημοκρατικά όλα αυτά εφόσον μιλάμε για μια χώρα που θέλει να έχει Ευρωπαϊκές βλέψεις. 

Οι Βορειοηπειρώτες της διασποράς από την Αμερική, την Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία ως την Αυστραλία και όπου υπάρχει Ελληνική ψυχή θα πρέπει να βοηθήσουν με κάθε μέσο και ιδιαίτερο μέσω της διπλωματίας για να θωρακιστεί η βιωσιμότητα και η επιβίωση του τόπου μας. 

Τα χρόνια που έρχονται είναι δύσκολα και ίσως δούμε αλλαγές που κανείς δεν φαντάζεται, μιλάω φυσικά για όλη την ανθρωπότητα, ας είμαστε έτοιμοι για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων. 

Ας αφήσουμε μακριά τις έριδες και τις μικροψυχίες, δεν χωρούν και δεν βοηθούν ποτέ όταν υπάρχει ένας κοινός στόχος και στόχος τώρα πρέπει να είναι η διαφύλαξη της Βορείου Ηπείρου πολιτιστικά, εδαφικά και πολιτικά. 

Οι καιροί είναι επικίνδυνοι και πίσω από κυβερνήσεις κρύβονται συχνά μακρύτερα χέρια, πράκτορες χωρών, μαφίες εγκλήματος, διεφθαρμένοι επιχειρηματίες και πολιτικοί μαριονέτες. 

Επαγρύπνηση λοιπόν για να μην ξαναζήσουμε ατυχή γεγονότα όπως στο παρελθόν. Το άρθρο ήταν μεγάλο, ελπίζω να μην κούρασα παρά να προβλημάτισα και να έδωσα τροφή για σκέψη. 

Πιστεύω ακράδαντα πως ενωμένοι και έχοντας συναίσθηση της ευθύνης που βαραίνει τον καθένα ξεχωριστά θα τα βγάλουμε πέρα και πάλι, όπως έχουμε μάθει να κάνουμε πάντα. 

Κλείνω με μια φράση του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά που πιστεύω μας εκφράζει και πρέπει να την θυμόμαστε για την συνέχεια όσον αφορά τους πολιτικούς  

«Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε».

Πηγή.

Βόρειος Ήπειρος

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου.

Ἡ σύγχρονη ιστορική έρευνα κατέληξε στη διαπίστωση ότι τόπος διαμονής των Ελλήνων περί το 2300 μ.Χ. υπήρξε η περιοχή που περιλαμβάνεται δυτικά του Βερμίου μέχρι τις Πρέσπες και τον άνω ρου του Αώου προς βορρά, το οροπέδιο των Ιωαννίνων προς δυσμάς, τον Λάκμονα και τα Χάσια προς νότο. Από εκεί εξαπλώθηκαν, κάποιους αιώνες αργότερα, προς διάφορες κατευθύνσεις εντός της Βαλκανικής, αρχικά, και προς υπερπόντιες κτήσεις αργότερα, για να κυριαρχήσουν στη Μεσόγειο και να δημιουργήσουν  τον θαυμάσιο πολιτισμό της κλασικής αρχαιότητας.

Στον ηπειρωτικό χώρο γνωστά από την πρώιμη εγκατάσταση ήταν τα φύλα των Χαόνων, Θεσπρωτών, Μολοσσών, Παραυαίων και Περαιβών. Η χώρα των Χαόνων εκτεινόταν από τα Ακροκεραύνεια όρη, γνωστά και ως όρη της Χειμάρας, μέχρι τον ποταμό Θύαμι (Καλαμά). Κατά την περίοδο ακμής τους (7ος αι. π.Χ.) είχαν φθάσει μέχρι τις Πρέσπες. Πρωτεύουσα τους, κατά τους κλασικούς χρόνους ήταν η Φοινίκη, 20 χλμ βορείως των ελληνικών συνόρων. Τους Χάονες οι Αλβανοί, ενισχυόμενοι από ανθέλληνες της γερμανικής και ιταλικής σχολής ιστορίας, θεωρούν ιλλυρικό φύλο χωρίς να φέρουν βέβαια την παραμικρή απόδειξη! Έτσι εφορμούν να επανακτήσουν τον χώρο των «προγόνων» τους, που εκτεινόταν προς νότο μέχρι τον Αμβρακικό κόλπο, γνωρίζοντας ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν αγρυπνούν στις επάλξεις!

Σε διάφορα μέρη της σημερινής Βορείου Ηπείρου, στο άκουσμα της οποίας δαιμονίζονται κάποιοι κατά την ταυτότητα Έλληνες, η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ευρήματα της μυκηναϊκής εποχής. Αυτά με τα άλλα της Αιανής κατέρριψαν τον «ιστορικό» μύθο των ανθελλήνων περί περιορισμού των ελληνικών φύλων χαμηλότερα της νότιας γραμμής της αρχικής τους κατοικίας. Πασχίζουν οι Ιταλοί, κυρίως, αρχαιολόγοι να καλύψουν τις μαρτυρίες της παρουσίας των Ελλήνων στη Βόρεια Ήπειρο, την κατεχόμενη από τους Αλβανούς, με βάση συνθήκη στην οποία πρωτοστάτησαν Αυστρία και Ιταλία. Όμως οι λίθοι βοούν. Βουθρωτό, Ογχησμός (Άγιοι Σαράντα), Φοινίκη, Αντιγόνεια (περιοχή Αργυροκάστρου), Αντιπάτρια (Μπεράτι), Αμαντία, Νίκαι, Πήλιον, Ωρικόν, Κεμάρες (Χειμάρα), Θρόνιον είναι κάποιοι από τους αρχαιολογικούς χώρους, που διατρανώνουν την ελληνικότητα της περιοχής από τα πανάρχαια έτη. Και πέρα απ’ αυτές και οι αποικίες, όπως η Επίδαμνος (Δυρράχιο) αρκετά βόρεια.

Το όνομα Αλβανία, αβεβαίου ετύμου, εμφανίζεται για πρώτη φορά ως εθνικό σε γραπτή πηγή και μάλιστα ελληνική (βυζαντινή κατά τους μοχθηρούς της Δύσης) τον 11ο αιώνα. Για να θρέψουν τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό οι Γερμανοί, κατά τον 19οαιώνα, τους ανακηρύσσουν απογόνους των Ιλλυριών, οι οποίοι όμως είχαν υποταχθεί οριστικά στους Ρωμαίους τις τελευταίες δεκαετίες π.Χ. και έκτοτε δεν έδωσαν σημεία εθνικής ύπαρξης αφομοιωθέντες από άλλους λαούς, Σλάβους κυρίως, που εγκαταστάθηκαν στα εδάφη τους. Κατά τον 14ο αιώνα συνέβη η κάθοδος των Αρβανιτών προς τον νότιο ελληνικό χώρο. Αυτοί υπήρξαν δίγλωσσοι, όπως ακριβώς και οι Βλάχοι, τους οποίους οι ανθέλληνες επιχείρησαν να αποσπάσουν από τον ελληνικό εθνικό κορμό κατά τον 19ο αιώνα. Οι Αρβανίτες, Έλληνες στην καταγωγή, γι’ αυτό και άρρηκτα συνδεθέντες με τους λοιπούς στην ιστορική τους πορεία, αυτοαποκαλούνται Αρμπέρορ, μιλούν Αρμπερίστ και δεν γνωρίζουν τίποτε για Σκιπερί και Σκιπετάρ, με τα οποία αυτοπροσδιορίζονται οι σύγχρονοι Αλβανοί. Ανιστόρητοι, γεμάτοι συμπλέγματα και με διάθεση υποτέλειας αρκετοί ανθέλληνες Έλληνες της εποχής μας επιχειρούν να χρίσουν Αλβανούς όχι μόνο τους καταδυναστευόμενους αδελφούς μας της Βορείου Ηπείρου, αλλά και σημαντικό μέρος των ελευθέρων, στην ουσία δουλωμένων ή δουλοφρόνων Ελλήνων. Και όμως οι Αλβανοί-Σκιπετάρ υπήρξαν κομμάτι της Ρωμηοσύνης κάποτε. Το μαρτυρεί η σημαία τους με τον δικέφαλο αετό και ο μεγάλος ήρωας της αντίστασης κατά των Οθωμανών κατακτητών, ο Σκεντέρμεπης, που ανιστόρητοι πάλι τον παραχωρήσαμε στους Σκιπετάρους!

Σημαντικό μέρος των Σκιπετάρων υπέκυψε στη βία του κατακτητού και εξισλαμίστηκε. Μικρό υπό την επήρεια των δυτικών μεταστράφηκε στον καθολικισμό. Έκτοτε υπηρέτησαν με συνέπεια τον κάθε κατακτητή ή κυρίαρχο (Οθωμανό, Αυστριακό, Ιταλό, Γερμανό και Αμερικανό σήμερα). Δεν είναι όλοι οι Αλβανοί ανθέλληνες. Αρκετοί του Νότου είναι περισσότερο φιλέλληνες από πολλούς κατά την ταυτότητα Έλληνες. Είναι οι ξένοι, που δεν τους αφήνουν να μονιάσουμε. Ο σημερινός πρωθυπουργός τους είναι υποχείριο του Σόρος, του οποίου η δράση για την αναταραχή στα Βαλκάνια αποσιωπάται συστηματικά.

Τη Βόρεια Ήπειρο ο ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τρεις φορές. Την πρώτη κατά τον Α’ βαλκανοτουρκικό πόλεμο. Τότε μας απώθησαν οι ισχυροί για τα άθλια συμφέροντά τους. Στις εκλογές του 1915 συμμετείχε και ο βορειοηπειρωτικός ελληνισμός. Την τρίτη ο στρατός μας προήλασε θριαμβευτικά απωθώντας τον ιταμό Ιταλό εισβολέα υπό τους ξέφρενους πανηγυρισμούς των αυτοχθόνων Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Αυτοί ξεδίπλωσαν τις ελληνικές σημαίες, φυλαγμένες στα μπαούλα, τάισαν τους πεινασμένους στρατιώτες μας, έστρωσαν νυφιάτικα σεντόνια σε ψειριασμένους, περιέθαλψαν τραυματίες, έθαψαν νεκρούς και κράτησαν τα ονόματά τους. Και η Ελλάδα ακόμη δεν έθαψε όλους εκείνους τους νεκρούς! Κατά τα άλλα διδασκόμαστε την Αντιγόνη! Ω μέγεθος υποκρισίας! Και όταν τελείωσε ο πόλεμος, αν και τόσο στοίχισε στη χώρα μας, αν και είμασταν μεταξύ των νικητών μας πρόδωσαν για μία ακόμη φορά, για να μη διεκδικήσουμε τη Βόρεια Ήπειρο, από τον «πατερούλη» Στάλιν και την Κύπρο από τους Άγγλους «φίλους» μας. Αντί για αμοιβή μας έσυραν, εξ αιτίας  της άμετρης δουλοπρέπειάς μας, σε εμφύλιο πόλεμο!

Υπέφεραν τα πάνδεινα οι πολίτες της Αλβανίας υπό το καθεστώς του Χότζα, κυρίως όμως οι ελληνικής καταγωγής. Εμείς δεν ακούγαμε την κραυγή τους και, όταν κάποιοι κατάφεραν και πέρασαν από τα ηλεκτροφόρα σύρματα, τους αποκάλεσαν οι «προοδευτικοί» πράκτορες της ΣΙΑ, που σκοπό είχαν να δηλητηριάσουν τις φιλικές (!) σχέσεις μεταξύ γειτονικών λαών. Μάλιστα κάποιοι υψηλά ιστάμενοι, που είχαν επισκεφθεί τη γείτονα, έπλεξαν το εγκώμιο των κρατούντων για τη φροντίδα υπέρ του λαού της χώρας! Και δεν έχουν ζητήσει ακόμη συγγνώμη από τον λαό της, τώρα που όλοι είδαμε ότι ο ιδρώτας και ο μόχθος του λαού μετατρεπόταν σε οχυρωματικά έργα προς αντιμετώπιση της ιμπεριαλιστικής Ελλάδος! Τώρα, που το πλήθος των Αλβανών, και όχι μόνο οι ομογενείς μας, μας ενημέρωσαν ότι η προπαγάνδα του καθεστώτος τους είχε πείσει ότι οι Έλληνες πεινούν!

Η Αλβανία έχει καταστεί προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Χάρη στην ισχύ αυτών αποσπάστηκε το Κοσσυφοπέδιο, η ιστορική κοιτίδα των Σέρβων. Χάρη στους ανθέλληνες ισχυρούς της γης αναζωπυρώνεται το θέμα των Τσάμηδων (Θυάμηδων) εκ του Θύαμι (Καλαμά). Εκείνων των διαφυγόντων για να μη δικαστούν με την κατηγορία των εγκληματιών πολέμου. Εδώ οι κοιμώμενοι Έλληνες δεν βλέπουν κυκλοφορούν κάποιοι με τον χάρτη της μεγάλης Αλβανίας μέχρι τον Αμβρακικό στις μπλούζες τους! Βγήκαν όμως να χύσουν όλη τη χολή τους κατά του παλικαριού, που άφησε την τελευταία του πνοή από βόλια φανατικών ανθελλήνων Αλβανών, επειδή δεν άντεξε να βλέπει την εκδηλούμενη καθημερινά ανθελληνική υστερία των κρατούντων στη γείτονα.

Αλβανοί που μένετε στη χώρα μας. Μη φοβάστε διόλου. Δεν στρεφόμαστε εναντίον σας. Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από σας, κινδυνεύει από τα παιδιά της που την προδίνουν και την ξεπουλούν στις αγορές του κόσμου.

«ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

ΠΗΓΗ.http://www.antibaro.gr/