Εἴσοδος σὲ …ἀπαγορευμένη ζώνη!

Οἱ γιατροὶ λένε πὼς ἀπαιτεῖται μὲ πολὺ προσοχὴ νὰ καθαριστεῖ μία πληγὴ γιὰ νὰ μὴν προκαλέσει νέα προβλήματα. Ἔτσι εἶναι καὶ μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴ μυστηριακὴ θεραπευτικὴ μέθοδο τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας μὲ τὴν ὁποία ἐπουλώνονται τὰ τραύματα ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία στὴν ψυχή. Ἐὰν λοιπὸν δὲν ἀνακαλύψεις τὶς αἰτίες ποὺ ἀφήνουν τὸν Ἀντίδικο νὰ ἁλωνίζει τότε ἔχεις ἁπλὰ κάνει μία ἐπιφανειακὴ ἐπούλωση τῆς πληγῆς, ἡ ὁποία μὲ τὴν πρώτη εὐκαιρία ξανανοίγει… Δὲν ἀρκεῖ λόγου χάρη νὰ ἐξομολογηθεῖς ὅτι ἔβρισες ἢ εἶπες ψέματα ἤ μοίχευσες ἤ πόρνευσες ἀλλὰ πρέπει νὰ βρεῖς τὴν αἰτία ποὺ προκάλεσε αὐτὴν τὴ συμπεριφορά σου. Μέσα στὸ πλαίσιο αὐτὸ παραθέτουμε τὶς σημειώσεις τοῦ Στέργιου ποὺ ἀφοροῦν θέματα ποὺ συνήθως σφραγίζονται ἀπ’ ὅλους μας στὴν ψυχή μας «ὡς ἄκρως ἀπόρρητα».

BALARI009
Γράφει ὁ Διονύσης Μακρῆς

Ἡ ἐρώτηση τοῦ παπᾶ Θεμιστοκλῆ προκάλεσε μία ἀμηχανία καὶ ἕναν ἐμφανῆ ἐκνευρισμὸ στὸν Στέργιο. Ἀσυναίσθητα ἄρχισε νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὰ νύχια του. Κοίταξε τὸν παπὰ στὰ μάτια σὰν νὰ τοῦ ἔλεγε ὅτι μπῆκε σὲ ἀπαγορευμένη ζώνη. Ξεροκατάπιε μία δύο φορὲς καὶ ἡ ἀναπνοὴ του ἔγινε πιὸ γρήγορη…

Ὁ παπὰ –Θεμιστοκλῆς κατάλαβε τὴ δυσκολία καὶ προσπάθησε νὰ τὸν ἠρεμήσει.

-Ἄκου Στέργιο σοῦ ἀπηύθυνα τὴν ἐρώτηση αὐτὴ ἀναγνωρίζοντας τὴν εἰλικρίνειά σου, ποὺ ὁμολογῶ πὼς σπάνια συναντῶ σὲ ἐξομολογούμενο. Δὲν θέλω, οὔτε ἐκ τοῦ λειτουργήματός μου ἐπιτρέπεται, νὰ εἰσχωρήσω στὴν κρεβατοκάμαρα κανενὸς ἀλλά…

– Παπὰ τώρα καταλαβαίνω γιατί ἡ Εἰρήνη ἐπέμενε νὰ ἔρθω σὲ σένα νὰ ἐξομολογηθῶ. Ἔχεις τὴν ἱκανότητα χειρούργου ποὺ προσεκτικὰ καὶ μὲ λεπτὲς κινήσεις ἐπιχειρεῖ νὰ καθαρίσει ὁλοσχερῶς τὴν πληγή. Γιατί τὰ λάθη ἢ ἡ ἁμαρτία ποὺ λέτε ἐσεῖς οἱ παπάδες στὴν οὐσία συνιστοῦν μία πληγή, ἡ ὁποία ὅταν μένει ἀνοικτὴ καὶ ἐκτεθειμένη δὲν σ’ ἀφήνει νὰ λειτουργήσεις φυσιολογικὰ καὶ σὲ κάνει ἀσυναίσθητα νὰ πονᾶς καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα. Καὶ προσωπικὰ ἡ πληγή μου εἶναι πυώδης. Ναί, λοιπὸν στὸ λέω ξεκάθαρα! Ὅλα αὐτὰ πού σοῦ ἔχω πεῖ ἀλλὰ κι ἄλλα πολλὰ ἔχουν ἐπηρεάσει σὲ πολλὰ σημεῖα τὴν ὅλη σχέση μου μὲ τὴν Εἰρήνη. Ἀσυνείδητα καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλω καὶ νὰ τὸ ἐπιδιώκω πολλὲς φορὲς τὴν ταυτίζω μὲ τὰ πρόσωπα ποὺ ἀνέφερες ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ μάνα μου καὶ λειτουργῶ ἀνάλογα. Νὰ γιὰ παράδειγμα κάποτε ποὺ χωρίσαμε σκεπτόμουν μὲ ποιὸν θὰ κυκλοφορεῖ ἢ σκεπτόμουν τὰ περιουσιακά της στοιχεῖα καὶ συγκεκριμένα τὸ πῶς θὰ μποροῦσα νὰ τὰ βάλω στὸ χέρι, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσω ἄνετα τὰ πρὸς τὸ ζῆν. Προσπαθοῦσα νὰ διώξω αὐτὲς τὶς σκέψεις ἀλλὰ πάντοτε στριφογύριζαν στὸ μυαλό μου σὰν τὶς Ἐρινύες καὶ μ’ ἔκαναν πολλὲς φορὲς νὰ νιώθω ἔνοχος καί νά πέφτω σέ θλίψη ὅταν ἔβλεπα τὴν Εἰρήνη. Ναί λοιπόν, καὶ στὴν κρεβατοκάμαρα, ὅπως εἶπες ὑπῆρχαν πολλοὶ ἐπηρεασμοὶ ποὺ μ’ ἔκαναν νὰ λειτουργῶ ἀλλοπρόσαλλα καὶ ἀμέσως μετὰ νὰ μετανοῶ, ὅταν διαπίστωνα τὸ πόσο οἱ συμπεριφορές μου αὐτές πλήγωναν τὴν Εἰρήνη καὶ τὴν ἔκαναν νὰ κλαίει. Εὐθέως σὲ ρωτῶ λοιπὸν ἂν καὶ κατὰ πόσο θὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ στροβιλίζουν τὸ νοῦ μου καὶ μὲ κάνουν νὰ ντρέπομαι;

-Σ’ αὐτὸ ἀκριβῶς βοηθᾶ ἡ ἐξομολόγηση. Ἡ εἰλικρινὴς ὁμολογία σου Στέργιο οὐσιαστικὰ ἀνοίγει τὸν δρόμο στὸν ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Καὶ ἡ παρουσία Του πλέον θὰ βοηθήσει νὰ θεραπευτεῖς ἐξ’ ὁλοκλήρου. Ἡ συγχωρητικὴ εὐχὴ ποὺ ἀκολουθεῖ  λειτουργεῖ ὡς γόμα στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία σβήνει τὰ λάθη καὶ ἐπουλώνει τὶς πληγὲς ποὺ αὐτὰ προκαλοῦν.

-Ἔχεις δίκαιο παπά μου. Ἔχεις ἀπόλυτα δίκαιο γιατί δὲν σοῦ κρύβω ὅτι προχθὲς ἔνιωθα πιὸ ἀνάλαφρος, ἔνιωθα πολὺ καλύτερα. Μοῦ εἶχε φύγει ὁ φόβος ποὺ προκαλεῖ ἡ ντροπὴ νὰ μιλήσω γιὰ πράγματα ποὺ ὁ κάθε ἄνθρωπος τὰ ἔχει κατατάξει ὡς ἄκρως ἀπόρρητα στὴν ψυχή του. Θέλω νὰ σοῦ διαβάσω ὅμως καὶ τὸ κεφάλαιο ποὺ ἀναφέρεται σὲ ἕνα γεγονὸς ποὺ σχετίζεται μὲ τὴ μάνα μου.

-Σ’ ἀκούω.

-Ἡ μάνα μου ἀπὸ μωρὸ καὶ μέχρι σήμερα μοῦ ἔδειχνε μία ἰδιαίτερη ἀδυναμία ἔναντι τῆς ἀδελφῆς μου. Θυμᾶμαι πώς κάθε φορά ποὺ μὲ ἔκανε μπάνιο ἀσχολεῖτο ἰδιαίτερα μὲ τὰ γεννητικά μου ὄργανα. Μέχρι καὶ δέκα ἐτῶν συνήθιζε νὰ λέει κάτι, τὸ ὁποῖο συνειδητοποίησα πολὺ ἀργότερα. Συγκεκριμένα ἔλεγε πόση χαρὰ θὰ νιώσουν μὲ τὸ ὄργανό σου τὰ κορίτσια… Μὲ χάιδευε ἐρωτικὰ σχεδὸν κάθε ἡμέρα. Μὲ φιλοῦσε στὸ στόμα μὲ ἀγκάλιαζε κατὰ παρόμοιο τρόπο ποὺ ἀγκαλιάζω ἐγὼ σήμερα τὴν Εἰρήνη. Κοιμόταν μαζί μου μὲ τὸ αἰτιολογικὸ νὰ μὲ προστατεύσει ἀπὸ κακὰ ὄνειρα. Ἴσως γιατί δὲν εἶχε καὶ τὴν πιὸ καλὴ σχέση μὲ τὸν πατέρα μου μὲ ἀντιμετώπιζε σὰν τὸν πιὸ ἰδανικὸ ἄνδρα ἐνῶ ἤμουν παιδί. Κάποτε μάλιστα σὲ ἡλικία 14 ἐτῶν, πήγαινα στὴ δεύτερη τάξη τοῦ Γυμνασίου μοῦ ἔδωσε χρήματα γιὰ νὰ ἐπισκεφτῶ οἶκο ἀνοχῆς καὶ νὰ γίνω ἄνδρας, ὅπως εἶπε. Θυμᾶμαι πολὺ χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια της. «Ἂν δὲν ἤμουν μάνα σου καὶ δὲν σὲ εἶχα γιὸ, νὰ εἶσαι βέβαιος πὼς θὰ ἤσουν ὁ πιό ἰδανικός ἐρωμένος μου! Ἀλλὰ τώρα εἶμαι ἀναγκασμένη νὰ σὲ στείλω σὲ οἶκο ἀνοχῆς γιὰ νὰ γίνεις ἄνδρας… Πάρε αὐτὰ τὰ χρήματα, πιστεύω πὼς φθάνουν καὶ πήγαινε στὴν Ὁμόνοια…» μοῦ εἶπε καὶ μοῦ ἔδωσε τέσσερις χιλιάδες δραχμές. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔπιανα στὰ χέρια μου τόσα χρήματα. Ὡστόσο ἐγὼ φταίω ποὺ λειτούργησε κατὰ αὐτὸ τὸν τρόπο ἡ μάνα μου. Κι αὐτὸ γιατί ξέχασα στὸ κρεβάτι μου κάτι ἄσεμνα περιοδικά, τὰ ὁποῖα μοῦ εἶχε δανείσει ἕνας φίλος μου στὸ σχολεῖο. Τὰ βρῆκε ὡς φαίνεται ἡ μάνα  μου καὶ θεώρησε πὼς ἦταν πολὺ καλύτερο ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τῶν περιοδικῶν ἡ ἐπίσκεψή μου σὲ οἶκο ἀνοχῆς.

Πράγματι πῆγα στὴν Ὁμόνοια καὶ ἐπισκέφθηκα μαζὶ μὲ τὸ Δημήτρη ἕναν οἶκο ἀνοχῆς. Μόλις μπῆκα μέσα μὲ ρώτησαν πόσο χρονῶν εἶμαι καὶ τοὺς εἶπα ψέματα πὼς πλησιάζω τὰ δεκαοκτώ. Ἔτσι μέ εἶχε ἑρμηνεύσει νά πῶς ἡ μάνα μου. Εἶχα κοκκινίσει ἀπὸ ντροπὴ ἀλλὰ βρῆκα τὸ σθένος μὲ τὴ βοήθεια τῆς γυναίκας που μᾶς υποδέχθηκε στήν εἴσοδο καὶ ἀφοῦ κατέβαλα τὸ ἀντίστοιχο ποσὸ νὰ μπῶ στὰ ἰδιαίτερα. Ἔνιωσα πολὺ ἄσχημα καὶ ἔβαλα τὰ κλάματα. Ἡ γυναίκα κατάλαβε πὼς ἤμουν μικρὸς καὶ μὲ καθησύχασε. Ἀκόμη ὅταν τὸ θυμᾶμαι νιώθω παπὰ πολὺ ἄσχημα καὶ τὸ ἀπωθῶ. Δὲν ξέρω γιατί. Ἴσως γιατί κάποια στιγμὴ ἀσυναίσθητα ἔβαλα στὴ θέση τῆς ἐκδιδόμενης γυναίκας τὴ μάνα μου! Δὲν ξαναπῆγα ἀπὸ τότε σὲ οἶκο ἀνοχῆς μέχρι σήμερα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ φίλοι μου στὴν ἐφηβεία πήγαιναν. Ἔκτοτε ὡστόσο, εἶχα διαφορετικὴ συμπεριφορὰ πρὸς τὴ μάνα μου. Δὲν τῆς ἐπέτρεπα νὰ μὲ πλησιάζει καὶ νὰ μὲ φιλάει καὶ ἤμουν πολὺ ἐπιθετικὸς μαζί της. Σχεδὸν καθημερινὰ τσακωνόμαστε.

-Φυσιολογικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ ποὺ ἐπιδείκνυες ἀπέναντι στὴ μάνα σου. Πρόκειται στὴν οὐσία γιὰ ἀμυντικὸ μηχανισμὸ ποὺ ἀπωθοῦσε τὸν Ἀντίδικο, ὁ ὁποῖος κρυβόταν καὶ κρύβεται πίσω ἀπὸ τέτοιες πειρασμικὲς καταστάσεις. Ἀπ’ ὅσα ὡστόσο, Στέργιο μοῦ εἶπες γιὰ τὴ μάνα σου ἔχω συμπεράνει μὲ τὸ φτωχό μου τὸ μυαλὸ ὅτι ἀφενὸς μὲν ὅπως καὶ ἐσὺ εἶπες δὲν εἶχε τὴν καλύτερη δυνατὴ σχέση μὲ τὸν πατέρα σου καὶ ἀφετέρου δὲν εἶχε καλὴ σχέση καί μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία μας.

-Ὁ πατέρας μου παπὰ εἶχε ἕνα μεγάλο ἐλάττωμα. Ἦταν ἐξαρτημένος ἀπὸ τὸν τζόγο. Σχεδὸν καθημερινὰ ἔπαιζε χαρτιὰ καὶ ζάρια. Κι αὐτὸ ἀποτελοῦσε σημεῖο τριβῆς καὶ συνεχῶν διενέξεων. Οἱ καυγάδες ἀποτελοῦσαν στυγνὴ καθημερινότητα στὸ σπίτι μας. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ μάνα μου μισοῦσε στὴν κυριολεξία τὸ ράσο καὶ κατ’ ἐπέκταση ἐκλάμβανε ὡς παραμύθι τὴν χριστιανικὴ πίστη. Μοναδικὴ ἐξαίρεση στὴ σχέση της καὶ ἐν γένει στὴ σχέση μας ὡς οἰκογένεια μὲ τὴν Ἐκκλησία ἀποτελοῦσε ἡ Μ. Πέμπτη καὶ ἡ Μ. Παρασκευή. Τὴ Μ. Πέμπτη γιὰ τὸ καλὸ ὅπως ἔλεγε  κοινωνούσαμε ὁμαδικῶς χωρὶς φυσικὰ καμία προετοιμασία. Καὶ τὴ Μ. Παρασκευὴ τρώγαμε χαλβὰ καὶ ἐν γένει νηστεύαμε γιὰ νὰ κρατήσουμε τὸ ἔθιμο. Δυστυχῶς ἡ οἰκογένειά μου ἦταν παντελῶς ξένη μὲ τὴν χριστιανικὴ πίστη, τὴν ὁποία ἄρχισα νὰ ἀνακαλύπτω σιγὰ-σιγὰ μέσω τῆς Εἰρήνης. Ἀναρωτιέμαι ὅμως, παπὰ γιατί ἐσεῖς οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δὲν κάνετε τίποτε γιὰ νὰ τραβήξετε τόσες καὶ τόσες οἰκογένειες σὰν τὴ δική μου ποῦ ζεῖ στὴν ἄγνοια; Τί περιμένετε; Ἀρκεῖστε μόνο σ’ αὐτοὺς πού ἔρχονται στὸ ναό σας; Γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους δὲν ἔχετε καμία μέριμνα; Ποιὸς φταίει ποὺ ἐγὼ ἔμεινα ἀδιάβαστος σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν πίστη στὸν Χριστό, ποὺ πραγματικὰ ἀποτελεῖ μονάκριβο καὶ ἀνεκτίμητο θησαυρὸ ὄχι μόνο γιὰ μένα ἀλλὰ γιὰ ὁλάκερο τὸ ἑλληνικὸ Ἔθνος; Δὲν φέρετε καμία εὐθύνη ἐσεῖς;

Αὐτὴ τὴ φορὰ ἦταν σειρὰ νὰ σκύψει τὸ κεφάλι ὁ παπά-Θεμιστοκλῆς! Τί ἄραγε μποροῦσε νὰ ἀντιτάξει ὡς δικαιολογία στὸν Στέργιο ὅταν κι ὁ ἴδιος κατανοοῦσε τὴν τραγικὴ κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ σὲ θέματα κατηχήσεως.

-Ἔχεις δίκαιο. Ἔχεις ἀπόλυτα δίκαιο. Νιώθω ντροπὴ γιὰ τὴν κατάσταση αὐτή. Νιώθω ντροπὴ νὰ μὴν δείχνουμε κανένα ἐνδιαφέρον γιὰ τὰ ἀπολωλότα πρόβατά μας. Ἡ ἀποστολή μας σὰν παπάδες δυστυχῶς ἐγκλωβίζεται σὲ φθηνὰ καὶ τετριμμένα πράγματα σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν κατήχηση, ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελεῖ τὴν πιὸ βασικὴ προτεραιότητά μας. Φταίω πρῶτος ἐγὼ γιὰ τὴ δική σου ἄγνοια, ἐγὼ ἔμμεσα προκάλεσα τὰ δικά σου λάθη. Θὰ κλιθῶ νὰ δώσω ἀπολογία στὸ Θεὸ ὄχι μόνο γιὰ σένα ἀλλὰ γι’ ὅλους αὐτοὺς ποὺ κρατοῦν ἑρμητικὰ κλειστὰ τὶς πόρτες καὶ τὰ παράθυρα τῆς ψυχῆς τους καὶ δὲν ἀφήνουν τὸν Χριστό μας τὴ δυνατότητα νὰ βοηθήσει στὴ σωτηρία τους…

Τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ παπᾶ-Θεμιστοκλῆ πνίγηκαν μέσα σὲ λυγμούς. Ἔκλαιγε σὰν μικρὸ παιδὶ κρατώντας μὲ τὰ δύο του χέρια τὸ πρόσωπό του. Ἀσυναίσθητα παρέσυρε στὸ κλάμα του καὶ τὸν Στέργιο. Ὁ καημένος νόμισε ὅτι πλήγωσε μὲ τὰ ὅσα εἶπε τὸν παπὰ Θεμιστοκλῆ καὶ πὼς ἦταν ἡ αἰτία ποὺ τὸν ἔκανε νὰ κλαίει μὲ λυγμούς.

-Δὲν ἤθελα παπά μου νὰ σὲ πληγώσω. Δὲν γνώριζα πόσο εὐαίσθητη ψυχὴ ἔχεις. Συγχώρεσέ με. Πραγματικὰ δὲν ἤθελα…

-Δὲν φταῖς. Καλὰ ἔκανες καὶ τὰ εἶπες. Γιατί τὰ λόγια σου εἶναι ἀληθινά. Καὶ ἡ ἀλήθεια ὅπως διαπιστώνεις πονάει. Ἔλα νὰ σοῦ διαβάσω τὴν συγχωρητικὴ εὐχή, ἄν καὶ θὰ πρέπει πρῶτα νὰ τὴ διαβάσουν σὲ μένα..

ΠΗΓΗ.Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: