Στη χαρμολύπη του Σεπτέμβρη

«Αν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις»(Οδυσσέας Ελύτης).

34_2        Καθώς το καλοκαίρι φεύγει, μια μελαγχολία, συνηθισμένος συνοδός του Φθινιπώρου, για πολλούς ανθρώπους, θύματα της συνεχιζόμενης, βαθιάς, πολύπλευρης κρίσης, δεν είναι ένα εποχιακό συναίσθημα. Κινδυνεύει να γίνει  έντονη, μόνιμη κατάσταση, με απρόβλεπτες προεκτάσεις. Ωστόσο, αυτός ο λαός, παρά την αλλοτρίωση, τις αφόρητες πιέσεις, τους εκβιασμούς που υφίσταται, δείχνει να αντέχει, έστω και βαθιά πληγωμένος. Πρώτος και καλύτερος συμπαραστάτης του, όπως πάντα, είναι η Εκκλησία. Όσοι αρνούνται αυτή την πραγματικότητα, ζουν σε βαθιά άγνοια, ή εθελοτυφλούν, φερόμενοι κουτοπόνηρα και νομίζοντας ότι έτσι θα προωθήσουν τις αντιχριστιανικές τους επιδιώξεις.

Αφήνοντας τις αυτονόητες φιλανθρωπικές δραστηριότητες, καθόλου ευκαταφρόνητες, θέλομε να σταθούμε  στην ενδυνάμωση που φέρνουν ανέκαθεν στην ταλαίπωρη ζωή μας οι εκκλησιαστικές γιορτές. Διεσπαρμένες σ’ όλο το λειτουργικό έτος, ασκούν μια ακατανίκητη έλξη στις χιλιάδες των πιστών, που τρέχουν με κάθε μέσο να βρεθούν σε μοναστήρια, εκκλησιές και προσκυνήματα, όχι μόνο για να «αποτίσουν φόρο τιμής», να εκπληρώσουν κάποιο «άγραφο» χρέος τους, αλλά, κυρίως, για να «μιλήσουν» στο Θεό, στην Παναγία και στους Αγίους, σαν το Μακρυγιάννη. Όπως, δηλαδή, η ανθρώπινη καρδιά ξέρει να επικοινωνεί με τον πνευματικό κόσμο, που ο σύγχρονος τρόπος ζωής διώχνει στο περιθώριο, αλλά, ευκαιρίας δοθείσης, πασχίζουμε όλοι να τον ξαναβρούμε, νιώθοντας βαθιά την ανάγκη του, όπως το οξυγόνο, για την επιβίωσή μας!

Ο Αύγουστος, ο «μήνας της Παναγιάς», με τις Παρακλήσεις της και τις άλλες ιερές Ακολουθίες, ήρθε να απαλύνει τον πόνο μας. Να δώσει βάλσαμο στους πληγωμένους ανθρώπους, καθώς η αγάπη του Χριστού, η καθημερινή πρακτική της Εκκλησίας, η αλληλεγγύη του ελληνικού λαού, αγκαλιάζει όλους αδιακρίτως τους δεινοπαθούντες συνανθρώπους μας. Κι έρχεται ο Σεπτέμβριος, ο «Πρωτομήνας» του νέου Εκκλησιαστικού Έτους. Πανάρχαιοι μύθοι, εικόνες, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, από όλες τις περιοχές που ήκμασε ο Ελληνισμός, όλα δεμένα με την ιερότητα της γης, του χρόνου, των υλικών και πνευματικών αγαθών, έδιναν νόημα και σκοπό στην ύπαρξη, την κοινωνία, τη ζωή των ανθρώπων. Ένα απλό ξεφύλλισμα στο ημερολόγιο, θα αρκούσε να μας κάμει να υποψιαστούμε για κείνες τις «γεύσεις» της «άλλης βιωτής» που διασώζει και προβάλλει η Εκκλησία.

Με την αρχή της Ινδίκτου, την οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθιερώσει ως «Ημέρα Προστασίας 253101_426010567434548_1990536677_nτου Περιβάλλοντος», αναπέμπουμε ευχαριστίες στο Θεό, που δημιούργησε με σοφία το Σύμπαν και διακρατεί τα πάντα στη ζωή και στην παγκόσμια τάξη, έχοντας στην εξουσία Του τους καιρούς και στέλνοντας τις ευλογίες Του σ’ όλα τα δημιουργήματά Του. Σύμφωνα με το Συναξαριστή: «Επειδή ο Σεπτέμβριος είναι εποχή συγκομιδής καρπών και προετοιμασίας για τον νέο κύκλο βλαστήσεως, ταίριαζε να εορτάζουν οι χριστιανοί την αρχή της γεωργικής περιόδου, αποδίδοντας ευχαριστίες στον Θεό για την εύνοιά του προς την κτίση». Η υπέροχη υμνολογία, οι προφητείες και τα άλλα αγιογραφικά αναγνώσματα δίδουν το κεντρικό νόημα της Εορτής, ως αρχής της ευλογίας όλου του Εκκλησιαστικού Έτους, αλλά και τον προσανατολισμό στο Εορτολόγιο και, κατ’ επέκταση, στη ζωή των πιστών.

Η Εκκλησία τιμάει πολλούς Αγίους, που η ζωή τους συνδέεται με τις γεωργικές και ποιμενικές εργασίες. Εξάλλου, ο Σεπτέμβριος συνοδεύεται από τις χαρούμενες φωνές των παιδιών, που ξαναγυρίζουν στα σχολεία, τις χαρές του Τρύγου, καθώς και των γιορτών των Αγίων: Σαράντα γυναικών, Συμεών του Στυλίτου, Νικολάου του Κουρταλιώτη, Ανθίμου Κρήτης, Μάμα, Ιωακείμ και Άννης, Νικήτα, Ευφημίας, Σοφίας και των θυγατέρων της, Ευμενίου, Ευσταθίου, Φωκά Ιερομάρτυρος, Προδρόμου, Θέκλης, Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, Ιωάννου του Θεολόγου, κ. ά. Δεσπόζουν, βέβαια, η Γέννηση της Θεοτόκου και η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, όντας τα θεμέλια του λειτουργικού έτους και δίνοντας από την αρχή το σταυροαναστάσιμο χαρακτήρα της Ορθόδοξης Λατρείας, αλλά και της ζωής μας.

Βιώνοντας αυτή τη «χαρμολύπη», που η εκκλησιαστική ποίηση  προβάλλει ολοχρονίς, αγωνιζόμενοι σε πολύ δύσκολες συνθήκες, με τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα να διογκώνονται σε βαθμό ανησυχητικό, αλλά και πολλά «αγκάθια» στις σχέσεις του Κράτους με την Εκκλησία, ας  παρακαλέσουμε το Θεό να φωτίζει τους ηγέτες μας, για να μη φτάσομε στην αποσύνθεση που λέει ο ποιητής. Μεσίτριά μας έχομε τη  Θεομήτορα. Σύμβολο και οδηγός μας ας είναι ο Σταυρός, που με τη δύναμή του διαλύεται η απελπισία και, μέσα από τις πίκρες και τις δοκιμασίες, έρχεται η αληθινή, αναστάσιμη χαρά.

Νίκος Σιγανός-θεολόγος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: