Καθεύδει ο Χριστός;

Ενισχύστε τον Ορθόδοξο Τύπο

Του κ. Χρήστου Κ. Λιβανου

Ζούμε, αγαπητοί αναγνώστες, κατά κοινή ομολογία, ημέρες θλιβερές. Ένα πέπλο φόβου, ανησυχίας και ανασφάλειας έχει καλύψει τους τελευταίους καιρούς την ανθρωπότητα. Στην πολύπαθη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Λιβύη, στην Υεμένη, κ.α. καθημερινώς ακούγονται εκκωφαντικές εκρήξεις, άλλες από βόμβες, που ρίχνουν μαχητικά αεροπλάνα, και άλλες από παγιδευμένα αυτοκίνητα και καμικάζι αυτοκτονίας, και οι δρόμοι γεμίζουν από νεκρούς και τραυματίες. Πρόσφυγες απ’ όλα αυτά τα μέρη εγκαταλείπουν έντρομοι τις πόλεις τους, οι οποίες έχουν καταντήσει, κατά την προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, σαν παράγκες, και κατακλύζουν την Ιορδανία, το Λίβανο, την Τουρκία, την Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη, για να σωθούν και να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον. Πολλοί δεν τα καταφέρνουν να φθάσουν στον προορισμό τους και με φρίκη βλέπομε καθημερινώς το Αιγαίο και τη Μεσόγειο να γίνωνται γι’ αυτούς ο υγρός τάφος τους. Στην Ευρώπη η τρομοκρατία, η αναρχία, ο εθνικισμός, ο νεοναζισμός δείχνουν το απαίσιο και φρικτό τους πρόσωπο, ενώ στην Πατρίδα μας το σκηνικό είναι διαφορετικό. Κρίσι οικονομική πρωτόγνωρη, ανεργία πρωτοφανής, άποροι και άστεγοι που τρέφονται στα συσσίτια, απεργίες, ταπεινώσεις και εξοντωτικές απαιτήσεις των δανειστών, απώλεια της εθνικής κυριαρχίας, αυτοκτονίες, οι οποίες, σύμφωνα με δήλωσι του τ. Διοικητού του Νοσοκομείου «ΕΛΠΙΣ» (τον οποίον έπαυσαν οι «αρμόδιοι», διότι εκτελούσε στο ακέραιο τα καθήκοντά του!) έχουν υπερβή μέσα σε 5 χρόνια τις 11.000!

Ζοφερή πράγματι κατάστασι, καταθλιπτική, αφόρητη, στην οποία, εάν οι πιστοί και ευσεβείς άνθρωποι προσθέσουν και τις προδοσίες της Πίστεως εκ μέρους των οικουμενιστών, αλλά και την ηθική εξαχρείωσι και αθλιότητα (πανσεξουαλισμός, γυμνισμός, σοδομισμός, εκτρώσεις, διαζύγια, κ.α.) δεν μπορούν παρά να επαναλάβουν τους λόγους του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου «ο Νόμος ητόνισεν, αργεί το Ευαγγέλιον…πραγμάτων επιδρομαί, τα των φίλων άπιστα, τα της Εκκλησίας αποίμαντα. Έρρει τα καλά, γυμνά τα κακά, ο πλους εν νυκτί, πυρσός ουδαμού, Χριστός καθεύδει»!1

Άραγε , όμως, καθεύδει   πρα­γματι ο Χριστός; Κοιμάται ο Χριστός και δεν βλέπει την Κόλασι, που άφησε το σκοτεινό και καταχθόνιο βασίλειό της και ανέβηκε στη γη και βασανίζει τους ανθρώπους; Υπνοί ο Χριστός και πρέπει να του απευθύνωμε και εμείς τον ανθρωπομορφικό εκείνο λόγο του Δαβίδ «Εξεγέρθητι, ίνα τι υπνοίς Κύριε; Ανάστηθι!»;2

Όχι, αδελφοί, δεν καθεύδει ο Χριστός. Φαίνεται να κοιμάται, αλλά δεν κοιμάται. Νομίζομε ότι δεν ενδιαφέρεται για όσα κακά γίνονται στη γη, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Εάν υπάρχη ένα μάτι, που δεν κλείνει ποτέ, είναι το μάτι του Θεού, ο οφθαλμός «ος τα πανθ’ ορά».

Εφ’ όσον όμως βλέπει τα πάντα ο Χριστός, γιατί δεν επεμβαίνει να λύση τα προβλήματα, να δώση διεξόδους στα αδιέξοδα, να φωτίση τα ερέβη, να απλώση το χέρι του να μας πιάση και να μας τραβήξη έξω από τα βαθειά νερά της απιστίας και της αποστασίας μας, όπως έκαμε εκείνη τη ζοφώδη και ασέληνη νύκτα με τον ολιγόπιστο Πέτρο, που βυθιζόταν στα αφρισμένα κύματα της λίμνης Γεννησαρέτ;

Πολλοί είναι οι λόγοι για τους οποίους ο Κύριος δεν επεμβαίνει. Ας αναφέρωμε μερικούς.

Η αποστασία μας

Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα (και ομιλούμε για τους Χριστιανούς) αποστάτησαν από το Θεό. Η σημερινή αποστασία είναι πρωτοφανής, όλα δείχνουν ότι ζούμε τη μεγάλη αποστασία, η οποία, όπως προείπε ο Απόστολος Παύλος, θα προηγηθή της ελεύσεως του Αντιχρίστου και της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.3 Πως, λοιπόν, θα έλθη ο Χριστός κοντά μας να μας σώση, όταν εμείς φεύγομε μακριά Του και αποστατούμε απ’ Αυτόν; Ο Πέτρος, όταν συνειδητοποίησε ότι εκείνος, που περιπατούσε επάνω στα ύδατα, ήταν ο Κύριος και όχι κάποιο φάντασμα, ζήτησε από το Χριστό να διατάξη να υπάγη προς Αυτόν, περιπατώντας και εκείνος επάνω στα νερά. Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν πηγαίνουν προς το Χριστό, όπως ο Πέτρος, αλλά φεύγουν από το Χριστό. Άλλοι δε κάνουν κάτι χειρότερο. Όταν ιδούν το Χριστό και τους πλησιάση, Τον διώχνουν, λέγοντάς Του: «απόστα απ’ εμού, οδούς σου ειδέναι ου βούλομαι»!4 Φύγε μακριά από εμέ, Χριστέ, δεν θέλω να γνωρίζω τις οδούς, που παραγγέλλεις να βαδίζουν οι άνθρωποι. Εσύ υποδεικνύεις τη στενή και τεθλιμμένη οδό· εμείς επιθυμούμε την πλατεία και ευρύχωρη. Πως μπορούμε να συνυπάρξουμε; Και ο Χριστός φεύγει λυπημένος, όπως έφυγε τότε, που τον εδίωξαν από τη χώρα τους οι παράνομοι, αγνώμονες, αγενείς και αμετανόητοι Γαδαρηνοί.5

Η απιστία μας

Ένας άλλος λόγος, για τον οποίο δεν επεμβαίνει ο Θεός είναι η απιστία των ανθρώπων. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα έπαυσαν να πιστεύουν στο Χριστό και πιστεύουν σε άλλα πράγματα, όπως είναι τα χρήματα, οι γνώσεις, τα αξιώματα, η κοσμική δύναμι, οι υποσχέσεις των πολιτικών. «Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία», συμβουλεύει ο Ψαλμωδός.6 Δυσ­τυχώς, όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν περισσότερο σε ψεύτες και λαοπλάνους πολιτικούς παρά στο μόνον αληθή και αξιόπιστο Θεό. Και εφ’ όσον δεν Τον πιστεύουν, δεν Τον επικαλούνται. Δεν προσεύχονται σ’ Αυτόν. Δεν Του ζητούν να επέμβη. Και ο Χριστός, σεβόμενος την ελευθερία των ανθρώπων και τις επιλογές τους, δεν επεμβαίνει. «Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν· ζητείτε, και ευρήσετε· κρούετε, και ανοιγήσεται υμίν», μας συμβουλεύει ο Χριστός.7 Πόσοι άνθρωποι όμως αιτούν, ζητούν και κρούουν τη θύρα του Χριστού σήμερα; Πόσοι προσεύχονται σ’ Αυτόν; Η προσευχή προϋποθέτει πίστι, και η πίστι εξέλειπε από τους ανθρώπους τις έσχατες και αποκαλυπτικές τούτες ημέρες. Εφ’ όσον δε ο Χριστός δεν ακούει κτύπους στην πόρτα Του, γιατί ν’ ανοίξη, γιατί να επέμβη; Ω, και να εγνώριζαν οι άνθρωποι τη δύναμι της προσευχής! Θαύματα θα μπορούσαν να κάνουν και να κατεβάσουν τον Ουρανό στη γη. Η απιστία όμως των πολλών, αντί να κατεβάση τον Ουρανό στη γη, μετέτρεψε τη γη σε Κόλασι. «Εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», προτρέπει η Εκκλησία. Οι άνθρωποι, όμως, αντί να παραθέσουν τη ζωή τους με εμπιστοσύνη στο Χριστό, την παρέθεσαν, υποδουλωμένοι στα πάθη τους, στο Διάβολο. Πως λοιπόν να επέμβη ο Χριστός στη ζωή τους, όταν εκείνοι την έχουν οικειοθελώς παραδώσει στο Διάβολο, ποιώντας τα δικά του πονηρά και σκοτεινά έργα και όχι τα αγαθά και φωτεινά έργα του Χριστού;

Η αμετανοησία μας

Θα αναφέρωμε ένα ακόμη λόγο, για τον οποίο δεν επεμβαίνει ο Χριστός να δώση λύσεις στα προβλήματα των ανθρώπων και αυτός δεν είναι άλλος από την αμετανοησία τους. Δυστυχώς, παρά την τραγική κατάστασι, στην οποία έχει περιέλθει η ανθρωπότητα, ολίγοι άνθρωποι μετανοούν. Προτιμούν για τα βάσανά τους να κατηγορούν τους πολιτικούς, τους δανειστές μας, τις σκοτεινές δυνάμεις, τη στιγμή, που η ζωή τους είναι βυθισμένη στην αμαρτία. Διατηρούν προγαμιαίες σχέσεις, πορνεύουν, μοιχεύουν, συζούν παρανόμως η τελούν πολιτικούς γάμους, βλασφημούν και γενικώς περιφρονούν και καταπατούν τις εντολές του Θεού, δίχως συναίσθησι της αμαρτωλότητός των και δίχως ίχνος και διάθεσι μετανοίας. Ο δρόμος προς το εξομολογητήριο είναι για τους πολλούς άγνωστος. Και όμως δεν υπάρχει άλλο πράγμα, που να ελκύη περισσότερο και γρηγορότερα το έλεος του Θεού από τη μετάνοια. Τρεις ημέρες έμπρακτης μετανοίας και δεήσεων ήταν αρκετές, για να σωθούν οι Νινευΐτες από την καταστροφή, ολίγα δε μόνο λεπτά ειλικρινούς μετανοίας επάνω στο σταυρό ήταν υπεραρκετά, για να χαρίσουν στον ευγνώμονα Ληστή τον Παράδεισο!

Είθε αυτή τη μετάνοια των Νινευϊτών και του Ληστού να αποκτήσωμε και εμείς οι ορθόδοξοι Νεοέλληνες, εάν θέλωμε να ελκύσωμε το έλεος του Θεού. Εύκολα κατεβαίνομε σε απεργίες, δύσκολα όμως απεργούμε από τις αμαρτίες μας και μετανοούμε γι’ αυτές. Η αγάπη, όμως, του Θεού σύντομα θα μας απαλλάξη απ’ αυτή τη δυσκολία. Τα παγκόσμια γεγονότα, που έρχονται, και τα οποία έχουν προφητεύσει οι Άγιοι της Εκκλησίας μας, θα συγκλονίσουν τις ψυχές και θα φέρουν μετάνοια στην αμαρτωλή Πατρίδα μας. Εφ’ όσον δεν μας συγκλονίζουν οι αμαρτίες μας, θα μας συγκλονίσουν τα γεγονότα. Και τότε, όπως προείδε και προείπε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, «επειδή στην Ελλάδα ο κόσμος θα φοβηθή, πολλοί θα στραφούν προς την Εκκλησία, προς τον Θεό, και θα μετανοήσουν. Γι’ αυτό, επειδή θα υπάρξη μετάνοια, δεν θα πάθουμε κακό οι Έλληνες. Ο Θεός θα λυπηθή την Ελλάδα, επειδή ο κόσμος θα στραφή προς την Εκκλησία…».

Όπως τα μικρά παιδιά πρέπει να καούν, για να σταματήσουν να παίζουν με τα σπίρτα, έτσι και εμείς, τα άτακτα παιδιά του Θεού, πρέπει να αισθανθούμε τον πόνο από τις δοκιμασίες και τις θλίψεις, για να σταματήσωμε να αμαρτάνωμε και να μετανοήσωμε. Και αυτό θα είναι ένα ακόμη θαυμαστό αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού και μία απόδειξι ότι ο Χριστός δεν καθεύδει, αλλά κυβερνά με σοφία τα σύμπαντα και κατευθύνει την ιστορία και την πορεία του κόσμου, επεμβαίνοντας όπου, όποτε και όπως Αυτός επιλέγει και με μοναδικό γνώμονα τη σωτηρία των ανθρώπων.

Σημειώσεις:

  1. Επιστολή Π , Ευδοξίω Ρήτορι, P.G. 37, 153, 2. Ψαλμ. 44:23, 3. Β Θεσ. 2:3, 4. Ιωβ, 21:14, 5. Λουκ. 8:37, 6. Ψαλμ. 145:3, 7. Ματθ. 7:7

ΠΗΓΗ.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: