TO ΠΑΣΧΑ ΤΟΥ ΜΕΧΜΕΤ ΜΠΕΗ

 -

Τ
ν 9ην ραν τς πρωας τουρκιστ, δηλαδ περ τν τρίτην μετ τ μεσονκτιον, σπνιο τινες διαβται, ο τελευταοιπομείναντες ες τν κκλησαν το γου Μην κατ τν λειτουργαν τς πρτης ναστάσεως, πστρεφαν σπεδοντες ες τς οκας των. Μετ’ λγον οτε ν βμα ντήχει ες τν δρμον, σιγ δ νεκρικ βασίλευε καθ’ λην τν τουρκικν συνοικίαν. Εξαφνα θύρα τς αλς μεγλης τινς οκαςνοχθη χωρς κρτον κα φάνη προκύψασα κεφαλ νθρπου.
κεφαλ στρφη δεξι κα ριστερά, ς ν ξταζε μετπροσοχς ες τ μσον το σκτους, πειτα πεσρθη κανεφνη πάλιν δι ν παναλβ τν ξτασιν.
Ελτε, δν εναι κανείς, κοσθη χαμηλ φων.
Ψιθυρισμ
ς λαφρς κολοθησε, κα τρα σματα, σκια μάλλον, μα μεγλη, α λλαι μικρτεραι, ξλθον ες τν δρμον.
λλ παρευθς βματα ντήχησαν, κατ’ ρχς μόλιςκουόμενα, πειτα δ βαρα κα πλησιζοντα. Α τρες σκιαπεσύρθησαν μέσως ντς τς αλς, κα θραπανεκλεσθη. τε διαβάτης πέρασε κα σβησεν κρτος τν βημάτων του, προέκυψεν κ νέου κεφαλ κ τςμιανοιχθεσης θρας, στράφη, ξήτασε, κα τ τρία πρσωπαξλθον πλιν.
– Π
με γργορα, ψιθρισεν ψηλς νήρ· πμε γρήγορα.ργήσαμε πολ, κα θ μς περιμέν… Βλε καλύτερα τγιασμάκι σου, Ελιφτ- Ρεσστ, δσε μου τ χρι σου !
Κα ο τρες βυθσθησαν ες τ σκτος το μικρο δρόμου καπροχρουν σιωπηλο˙ λλ μλις στρεψαν ατν, ερθησαν πρ γραας γυναικς, κρατούσης ες τν χερα λαμπδαναμμνην. Εβδιζεν ατη μετ κπου νεκα τς λικας της,σρετο σχεδν, δι ν φρ ες τ σπτι της τ «γιον φς», πο εχεν νψει ες τν κκλησαν. Ες τν θαν του φωτς κα ο τρες στρεψαν τν κεφαλν πρς τ ντθετον μρος, διν μ ναγνωρισθον.λλ ματαως˙ γραα ψωσεν λγου τφς, κα φτισεν ατος περισστερον δι τν κτνων του κα τν βλεμμτων της. Ο δρμος το στενς. Τ πλατινδματα τς Ελιφτ, μετατοπζοντα τν έρα, παρ’ λγον ες τ σκτος ν σβσουν τν φλγα τς λαμπδος.
– Πολλ
τ τη σας, Μεχμτ μπη, επεν γραα χαιρετζουσα.
– Καλημ
ρα, κερά˙ πντησεν κενος· κα το χρόνου. Καπροχρησε μετ τς συνοδεας του. γραα στραφεσα τότε τος παρηκολοθησεν π’ λγον δι το βλμματος, ταν δτος χασεν ες τ σκτος επε μσα της:
– Τ
τοια ρα Μεχμτ μπης μ μι χανομ κα τ γυι του… Πο ν πηγανουνε ; Χριστ μου, μρα πο’ ναι, δ ρίχνεις μιφωτι ν τν κψς, ν γλυτσουν π να κακ σκλο οΧριστιανο;
Ε
ς σκτος το βυθισμένος κα νας το γου Μην. Πρμικρο χιλιδες κηρίων κατεφτιζον ατν˙ πρ μικρο πλθη εσεβν συνωθοντο κα ες τς αλς του κμη, πρ μικροχαρμσυνοι ψαλμδαι ντχουν π τος θλους του κα τ«Χριστς νστη» π στματος ες στμα μετεδίδετο ς γλυκύτατος τν σπασμν.
Τ
ρα πμεινε μνον τ νμικτον ρωμα τν λιβανωτν κατν κηρων, γεμζον τν τμσφαιραν, πρ τς παργρου εκόνος τς Παναγας κανδλα, ατ μνον διατηροσα τμυδρν φς της, κα σιγή, σιγ πανταχο
Δύο κτύποι
κοονται αφνης ες τν σωτερικν θραν, ξ νς παρ’ ατν στασιδου γερετα τις καθμενος, ναμνων, κασπεύδει μ βμα σταθς, ποτρμων, ν’ νοξ. το ερες. Εσρχεται ες, κλίνει τ σμα κα σπάζεται τν δεξιν του. Εσρχεται λλος, εσέρχεται τρτος κα παναλαμβνουν τατά. 
πειτα θρα κλεεται ο δ εσελθόντες, προπορευομνου τοερέως, πλησιζουν θορύβως πρ το τμπλου κα γονατίζουν, κμνοντες τ σημεον το σταυρο.
ερεύς Γρηγριος, γρων σεβσμιος, μ μακρν λόλευκον γενειάδα, εσρχεται δι τς πλαγας θρας ες τ ερόν,νογει τν ραίαν Πλην κα ποτεινόμενος πρς τν μικρότερον τν γονυπετούντων:
Ελα, παιδ μου, δ ν μ βοηθήσς. Κα παραδίδει ες τς τρεμοσας κ συγκινσεως χερας το σπεύσαντος δεκαετος μικρο παιδίου μικρν λαμπδα, φο ναψεν ατν κ τοκοιμτου φωτς, πο φυλσσεται π το εροθυσιαστηρου.Επειτα, μετ τινας στιγμς, φορσας τχρυσοπρσινον ατο πετραχλιον κα λαβν δι τς ριστερς τ λιθοκλλητον δισκοπτηρον τς γας Κοινωνας πλησασε πρς τν ραίαν Πλην ψιθυρζων εχς τινας μ χαμηλν φωνήν.
Πρ
ατς στκετο λαμπαδοφρος πας μ συμπαθ ραανψιν, χρς, συγκινημνος, μ τολμν ν ψσ πρς τνερα τ μματα.
– Πλησι
σατε, επεν ερες πρς τος λλους δο.ν πρτοις πλησασε γυνή, τριντα ως τριανταπέντε τν. Τφς τς λαμπδος πιπτεν λον π τς μορφς της, τς ποας πταιστος κανονικτης κα ρασμα αστηρτης παρουσίαζον τλειον τύπον βυζαντινς γιογραφίας. το πσης χρ καβαθως συγκινημνη.χρεισθη ν τν στηρξ δι τς χειρς πλησον στμενος, δι ν μ πσ, ναβανουσα τς βαθμδας, πο τν χριζον π το ερέως. Ο μεγλοι μαροι φθαλμοί της σαν δακρυσμνοι.
– «Μεταλαμβ
νει δολη το Θεο Μαρα, ες τ νομα τοΠατρς κα το Υο κα το γου Πνεματος».
Τα
τα πγγειλε βραδέως κα μετ’ ξαιρετικς πισημότητος ερες, πλησιζων πρς τ στόμα της τν θεαν μετάληψιν.
Δ
ο μεγλα δάκρυα φνησαν π τν φθαλμν κακυλίσθησαν ες τς παρεις τς μεταλαβοσης.
– Μν
σθητ μου, Κριε, επεν μετ συντριβς, κάμνουσα τσημεον το σταυρο κα πισθοχωροσα. Επειτα, ες ν νεμα το ερως, λαβε τν λαμπάδα κ τς χειρς το παιδός, διν πλησισ κα οτος.
– «Μεταλαμβ
νει δολος το Θεο Νικλαος, πανέλαβει ερεύς, περιβάλλων τν παδα δι φιλοστργου βλμματος.λθε κα σειρ το νδρός. νέβη κα οτος μ θρρος τννωτέραν πρς τ ερν βαθμδα κα πλησασεν. Α κτνες τς λαμπδος τρμουν, διότι τρέμει κα χερ τς κρατοσης ατν Μαρας. Πρ το «σματος κα το αματος» αστηρ καπιβλητικ ψις του καθσταται μερος κα συμπαθς, ς μορφμρτυρος, τ δ κινούμενον φς δδει νέκφραστν τινα γλυκύτητα ες τος συγκινημένους χαρακτρας το προσπου του, ες τος κτινοβολοντας κ χαρς φθαλμος του.
– «Μεταλαμβάνει δολος το Θεο Μιχαλ, ες τ νομα τοΠατρς κα το Υο κα το γου Πνεματος», πανλαβε διτρτην φορν μετ’ πιταθεσης ες τ πακρον συγκινσεως ερες κα δκρυσε κα οτος.
μν˙ επε δι βραχνς φωνς μεταλαβν.ταν μετ τινα λεπτ α τρες σκια, διασχίζουσαι τ πικρατον τι σκτος ες τς στενωπος το ρακλείου, πστρεφαν βιαστικα ες τν οκαν των, γραῖά τις δν τυχεν ες τν δρόμον, δι ν τοςναγνωρσ μ τν βοθειαν το κηρου τς ναστσεως. ν ερσκετο κα βλεπε τν Μεχμτ μπην, τν σύζυγν τουΕλιφτ κα τν υἱόν του Ρεσστ, θ τος κατηρτο κα ατη «ν ρξ μι φωτι κα ν τος κάψ Χριστς μρα πο’ ναι, γι ν γλυτσουν π να κακ σκύλο ο Χριστιανο».
Διότι Μεχμτ χαιρε φμην σκληρο κα τυραννικο μπη, μνος δ παπ – Γρηγρης γνριζε ποίους θησαυρος πστεως, γπης κα αταπαρνσεως περιεχον α καρδαι τοΜανουλ, τς Μαρίας κα το υο των, ο ποοι, κακο ες τφανερν Τορκοι, ξήσκουν κρυφ στ τς σεβασμας χειρς του πσαν χριστιανικν ρετήν, θματα κα ατο δυστυχισμνα τς κατακτήσεως κα τς βας, διατηροντα σβεστον, λλμυστικν, ες τς ψυχς των τν ερν παρδοσιν τς πστεως, πτωχο μρτυρες, φέροντες ντ βαρέος σταυρο λαφρν σαρκιον, λλ τ ποον μνον μετ τς κεφαλς των το δυνατν ν’ ποσπασθ.
Ματα
ως θ κτυπσετε τρα τν θραν το μεγλου κονακου. Κανες δν θ σς νοίξ. Α σκλβαι κα ο πηρέται λοιστλησαν π χθς ες τ μακρν τς πλεως κεμενον μετόχι το Μεχμτ – μπέη, που θ πήγαιναν τν παριον κα οκριοί των. Εμειναν οτοι μνοι ες τ κονκι, λλ ματαίως θ κρούσετε.
Κανες δν θ σς νοίξ, διότι κανες δν θ σς κοσ. Μεχμτ, Ελιφτ κα μικρς Ρεσστ δν εναι δ. Τ κονκι κατάκλειστον, κατασκτεινον. Μνον ες τ πόγειον δνατο κανες ν ερ νθρώπους, λλ δν εναι οτοι γνωστο ες καννα. Εναι τρες πτωχο χριστιανο, προσευχμενοι πρ τς εκόνος το Εσταυρωμνου. Ο τρτος, υός, στέκεται πλησον μικρς τραπέζης, π τς ποας κνιστρον γεμτον κκκινα αγά, κα ναγιγνώσκει ες χρυσδετον βιβλον μ χαμηλν φωνν:
«Οσης ψας τ μρ κεν, τ μι τν Σαββάτων, κα τν θυρν κεκλεισμνων, που σαν ο μαθητα συνηγμνοι δι τν φόβον τν Ιουδαων, λθεν ησος κα στη ες τ μσον, κα λγει ατος· Ερνη μν».
Κα
ο κοοντες προσθτουν μετ συντριβς:
– Κ
ριε, λησον… 
ωάννης ΔαμβέργηςΝεοελληνικ ναγνώσματα, Β’ Γυμνασίου 1957
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: