Γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη Σπάνια Ηχογράφηση

Advertisements

Γέροντας Πορφύριος, ο άγιος της σύγχρονης τεχνολογίας και του διαστήματος – Ένα άγνωστο θαυμαστό περιστατικό

Σημεία Καιρών

Αποτέλεσμα εικόνας για Γέροντας Πορφύριος, ὁ ἅγιος τῆς σύγχρονης τεχνολογίας~ Στὶς 21 Σεπτεμβρίου τοῦ 2004 ἐγνώρισα ἕναν νέο ἄνθρωπο, τὸν Κύπριο ἠλεκτρολόγο μηχανικὸ κ. Χ.Π., Διευθύνοντα Σύμβουλο στὸ πρόγραμμα τοῦ ΟΤΕ “Hellas Sat”. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἀποτελεῖ γιὰ μένα ἰδιαίτερη εὐλογία.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.212 επιπλέον λέξεις

ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ ΤΣΑΛΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝ ΕΥΒΟΙΑ

ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΝΑ ΟΜΙΛΕΙ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Είπε ο Γέροντας. Ένας άνθρωπος ρώτησε. Εφ` όσο ο πατήρ Ιάκωβος αγαπά το Θεό και τους Αγίους και τον Όσιο Δαβίδ και πιστεύει στα Ιερά Λείψανα και στις Εικόνες και στο Θεό, γιατί ο Θεός επέτρεψε και πήγε στο Νοσοκομείο και του έκαναν σοβαρές εγχειρήσεις; Επέτρεψε ο Θεός για να ταπεινωθώ.

Τον Άγιο Ιωάννη τον Pώσσο, ο Γέροντας τακτικά τον επισκεπτόταν, κυρίως πηγαίνοντας για την Αθήνα για τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν. Κάποτε πήγα έλεγε ο γέροντας και βλέπω τον άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του.
Του λέω. – Άγιε μου πως περνούσες στη Μικρά Ασία, τι αρετές είχες και αγίασες;
Ο Άγιος μου απάντησε.
Μέσα στη σπηλιά που ήταν στάβλος κοιμόμουνα και με τα άχυρα σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω.
Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.
Σε λίγο μου λέει. Περίμενε, πάτερ Ιάκωβε, γιατί ήρθαν τώρα δυο άνθρωποι και με παρακαλούν για ένα παιδί άρρωστο.
Περίμενε να πάω να βοηθήσω. Ξαφνικά άδειασε η λάρνακα γιατί ο Άγιος έφυγε. Σε λίγη ώρα ξαναγύρισε, δεν τον είδα πως γύρισε,
αλλά τον είδα να τακτοποιείται μέσα στη λάρνακα του σαν ένας άνθρωπος.
Στις 15 Ιουλίου 1990, ημέρα Κυριακή, το πρωί, μόλις ο π. Ιάκωβος κατέβηκε από το κελλάκι του στο Ναό για την Θεία Λειτουργία περιέγραφε μέσα στο ιερό με πρόσωπο εκστατικό σε Πατέρες της Μονής του όσα ο Θείος Ιωάννης ο Ρώσος «πνευματικό τω τρόπω» του είχε πει την νύχτα που πέρασε – «ο Θεός οίδε» – εμπρός στην Ιερά Λάρνακα με το αδιαλώβητο σκήνος Του στο Ναό Του στο Προκόπι.
Νομίζουν πως κοιμάμαι, πεθαμένος, είμαι νεκρός και δεν υπολογίζουν οι Χριστιανοί. Εγώ όμως είμαι ζωντανός.
Τους πάντες βλέπω. Το σώμα μου είναι μέσα, αλλά εγώ εξέρχομαι πολλές φορές από την λάρνακα μου.
Τρέχω ανάμεσα στους ανθρώπους για να τους βοηθήσω.
Πολύς ο πόνος. Αυτοί δε με βλέπουν.
Εγώ τους βλέπω και τους ακούω τι λένε.
Και πάλι μπαίνω στη λάρνακα μου. Αλλά άκουσε Πάτερ μου να σου πω. Πολλή η αμαρτία στο κόσμο, πολλή η ασέβεια και πολλή η απιστία.
Γιατί τα λες αυτά Άγιε μου; Του απάντησα. Δε βλέπεις πόσος κόσμος έρχεται στη χάρη σου και σε προσκυνά;
Πολλή έρχονται, Πάτερ Ιάκωβε, αλλά λίγα είναι τα τέκνα μου, πρόσθεσε ο Όσιος και συνέχισε. Για αυτό πρέπει να γίνει πόλεμος. Γιατί πολλή η αμαρτία στο κόσμο.
Όχι, Άγιε μου του είπα ταραγμένος. Από μικρό παιδί όλο σε πολέμους και ταλαιπωρίες βρέθηκα. Στην Μικρά Ασία που γεννήθηκα αλλά και όταν ήλθαμε στην Ελλάδα. Ύστερα Άγιε μου αν γίνει έξαφνα ο πόλεμος θα χαθούν και ψυχές πριν προφτάσουν να μετανοήσουν.
Πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, πρέπει να γίνει πόλεμος, απάντησε λυπημένα με μια σταθερή φωνή ο Όσιος και συνέχισε ότι θα γίνουν ορισμένες πλημμύρες, πυρκαγιές και άλλες καταστροφές στην περιοχή της Εύβοιας και κάπου αλλού άλλα δεινά.
Όλα όσα είπε ο Όσιος στον Γέροντα εκείνο το βράδυ πράγματι συνέβησαν και συμβαίνουν.
Την πρώτη Αυγούστου 1990 κηρύχτηκε πόλεμος στον περσικό κόλπο., ενώ λίγο αργότερα στην Εύβοια έγιναν πλημμύρες από καταρρακτώδης βροχές, χάθηκαν ανθρώπινες ζωές και προξενήθηκαν μεγάλες υλικές καταστροφές και φωτιές κατέκαψαν δάση και άλλες εκτάσεις.
Διηγείται ο Γέροντας. Κάποτε διάβαζα το βίο του Άγιου Σεραφείμ του Σαρώφ και στο σημείο που έλεγε ο Άγιος ότι είδε τα σκηνώματα του Παραδείσου, «εν τη οικία του Πατρός μου πολλαί μοναί εισί», τότε λέω πώς να είναι άραγε Θεέ μου, αυτές οι Μονές;
Ξαφνικά μου έπεσε το βιβλίο από τα χέρια και βρέθηκα σ` ένα ωραίο μέρος.
Μπροστά μου ήταν ένας δρόμος κατάφυτος με βιολέτες, όλες το ίδιο ύψος και πυκνοφυτεμένες, ευωδιαστές και δίπλα μου στεκόταν ένας Γέροντας, ο Άγιος Δαβίδ ήταν. Ήθελα να προχωρήσω και δίσταζα να μην σπάσω τα λουλούδια. Έλεγε μάλιστα ποιος τα φύτεψε τόσο πυκνά. Αν ήταν λίγο αραιότερα θα έβαζα το πόδι μου ανάμεσα και δε θα τα έσπαζα και δίσταζα να προχωρήσω.
Τότε μου λέει ο Γέροντας. Προχώρα, προχώρα, προχώρα, πάτερ Ιάκωβε, μη φοβάσαι τα λουλούδια αυτά δεν είναι σαν και εκείνα που ξέρεις , δεν σπάζουν.  Καθώς προχωρούσα λοιπόν πατούσα και δεν σπάζανε. Βλέπω δεξιά μου, ένα απότομο κατήφορο, χωματόδρομο πολύ επικίνδυνο και λέω.
Τι δρόμος κατηφορικός είναι αυτός; Αν περάσει κανένα αυτοκίνητο θα κινδυνεύσει. Μου λέει τότε ο γέροντας. Εδώ πάτερ Ιάκωβε δεν υπάρχουν αυτοκίνητα, ας` τον αυτόν τον δρόμο μην τον κοιτάζεις καθόλου, εσύ βάδιζε το δρόμο που βαδίζεις. Βαδίζαμε λοιπόν στο ανθισμένο αυτό δρόμο και λέω. «ας κοιτάξω τι υπάρχει γύρω».
Βλέπω κάτι ωραιότητα σπιτάκια, αραιοκατοικημένα, σαν παλατάκια, με τις περιφράξεις τους με τις εξώπορτες τους, γεμάτα λουλούδια και ομορφιά και φως, αλλά ήταν εντελώς άδεια, δεν υπήρχε κανένας άνθρωπος μέσα. Λέω τότε στον Γέροντα που με συνόδευε.

Γέροντα, τι ησυχία και τι ομορφιά είναι αυτή;

Ας είχα και εγώ ένα τέτοιο σπιτάκι να κάθομαι στην ησυχία, να κάνω την προσευχή μου, γιατι εγώ είμαι άνθρωπος της ησυχίας.
Τότε σήκωσε ο Γέροντας το χέρι του και μου έδειξε το σπιτάκι του που ήταν για μένα.
Αμέσως όμως βρέθηκα στο κελί μου και είπα.
Γιατί ξαναγύρισα σ` αυτό το κόσμο; Αχ να μην ξαναγύριζα, αλλά να έμενα για πάντα εκει!!!
Όταν προσκομίζω , έλεγε ο Γέροντας, βλέπω τις ψυχές που περνούν από μπροστά μου και με παρακαλούν να τις μνημονεύσω, και να θέλω να τις ξεχάσω δεν μπορώ.
Έλεγε ο Γέροντας πολύ να προσέχουμε στην προσευχή μας τι ζητάμε από τον Θεό, γιατι παραδείγματος χάρη δεν ξέρουμε, όταν του ζητήσουμε δοκιμασία και μας τη δώσει,αν θα την αντέξουμε.
Έλεγε επισης ο Γέροντας.
Όταν ο Ιερέας βγάζει μερίδες και μνημονεύει τα ονόματα των πιστών στην Ιερά Πρόθεση κατεβαίνει Άγγελος Κυρίου και παίρνει την μνημόνευση αυτή και την πηγαίνει και την εναποθέτει στο Θρόνο του Δεσπότου Χριστού ως προσευχή γι` αυτούς που μνημονεύθηκαν. Σκεφθείτε λοιπόν τι αξία έχει να σας μνημονεύσουν στην Αγία Πρόθεση.
Κάποια φορά είχα ξεχάσει να μνημονεύσω στους κεκοιμημένους τη μητέρα μου, που ήταν Αγία γυναίκα. Όταν τελείωσα την Θεία Λειτουργία, και πήγα στο κελλάκι μου, Εκεί που καθόμουν, ήλθε η ψυχή το πνεύμα της μητέρα μου και μου είπε με παράπονο.
Πάτερ Ιάκωβε δε με μνημόνευσες σήμερα. Πως μητέρα δεν σε μνημόνευσα. Κάθε μέρα σας μνημονεύω και μάλιστα την καλύτερη μερίδα σας βγάζω τις είπα. Όχι παιδί μου, σήμερα με ξέχασες και η ψυχή μου δεν αναπαύεται τόσο όσο τις άλλες μέρες που με μνημονεύεις, μου απάντησε.
Σκεφθείτε τι μεγάλος κέρδος και ωφέλεια δέχεται η ψυχή όταν τη μνημονεύει ο ιερέας. Είδα και την ψυχή του πατέρα μου, έλεγε ο Γέροντας, να κάθεται έξω από ένα απλό σπιτάκι σαν κελλάκι και του λέω. Πατέρα μου, εσύ που ήσουν και χτίστης, δεν έχτιζες ένα μεγαλύτερο σπίτι να μένεις άνετα, αλλά κάθεσαι σε ένα τέτοιο σπιτάκι;
Τότε τι μου λέει. Παιδί μου, εσύ με τις προσευχές σου και τις ελεημοσύνες σου μου έκτισες το σπιτάκι αυτό και το έχω και μένω.
Ένα πνευματικό του παιδί λέει στον Γέροντα. Πήγαμε στο μοναστήρι του Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω.
Κι ο γέροντας εντελώς φυσικά του λέει. Παιδί μου, ο Άγιος Διονύσιος ήταν εδώ πριν λίγες ημέρες και συλλειτουργήσαμε!!
Πήγε κάποιος στον γέροντα και του λέει. Κάνω 3000 μετάνοιες το εικοσιτετράωρο. Του λέει ο γέροντας. Καλά κανείς παιδί μου, αλλά από τώρα κι ύστερα να κανείς 100 μετάνοιες, γιατί αργότερα θα κουραστείς και δεν θα κανείς καμία.
Για το θέμα της τηλεόρασης έλεγε. Η τηλεόραση – το κουτί του διαβόλου – κάνει μεγάλη ζημία, ιδιαίτερα στα παιδιά, γι αυτό και πρέπει να βγει από το σπίτι. στους γονείς που ρωτούσαν τι να κάνουμε τα παιδιά μας όταν δεν ακούνε τους έλεγε.
Προσευχή θα κάνετε με πίστη, θα τα νουθετήσετε κι όσο μπορείτε με την αγάπη και με τον καλό το τρόπο. Γιατί με συγχωρείτε, με το αυστηρό δεν πάει. Γιατί σου λένε: «σηκώνουμε και φεύγω» και πάει.
Κι είναι σήμερα Σόδομα και Γόμορρα και κάτι χειρότερο.
Είπε ο γέροντας. Όταν είχε κοιμηθεί ο Γέροντας μου ο πατήρ Νικόδημος, είπα στην προσευχή μου, που να πήγε άραγε η ψυχή του; Τότε είδα, όχι σε όνειρο, αλλά πνευματικό τω τρόπω ότι με φώναξε ο Γέροντας μου να του πάω τα κλειδιά της Μονής γιατί ήρθε ο Μέγας Αρχιερέας.
Πήγα λοιπόν έξω από την πόρτα του κελιού που είναι πάνω από την είσοδο της μονής κι όταν έφτασα κοντά, ακούω ομιλίες, ερώτηση, απάντηση. Μέσα γινόταν ανάκριση, εξέταση.
Χτύπησα την πόρτα και μπήκα μέσα στο δωμάτιο και τι να δω!!!……. ο Γέροντας μου στεκόταν όρθιος, ξεσκούφωτος με το κεφάλι κατεβασμένο και τα χέρια σταυρωμένα με πολύ φόβο και ευλάβεια.
Απέναντι του ήταν ο Μέγας Αρχιερέας καθήμενος επί θρόνου.
Ο θρόνος ήταν μετέωρος ένα μέτρο πάνω από το δάπεδο.
Το πρόσωπο του έλαμπε. Χρυσό σαν καθαρό κερί, δεν μπορώ να το περιγράψω παιδί μου. Στα γόνατα του ήταν ανοιχτό ένα βιβλίο και μέσα ήταν γραμμένη η ζωή του Γέροντά μου.
Ρωτούσε ο Μέγας Αρχιερέας και απαντούσε ο Γέροντας μου.
Μόλις μπήκα μέσα σταμάτησε η ανάκριση, πήγα στον Γέροντα μου, του έβαλα μετάνοια και του έδωσα τα κλειδιά της Μονής.
Γέροντα έφερα και τα κλειδιά της Λειψανοθήκης μην τυχόν θελήσει ο Αρχιερέας να προσκυνήσει τα Άγια Λείψανα, του είπα.
Ο γέροντας μου τα πήρε. Ήθελα να βάλω μετάνοια και στον Μέγα Αρχιερέα, αλλά δεν μου είπε τίποτε ο Γέροντας μου και επειδή ήμουν υποτακτικός, δεν μπορούσα να κάνω κάτι χωρίς ευλογία.
Έτσι βάζοντας μετάνοια στον Γέροντα μου και υποκλινόμενος από μακριά στον Μέγα Αρχιερέα, βαδίζοντας προς τα πίσω, χωρίς να γυρίσω την πλάτη μου, βγήκα από το δωμάτιο.
Αμέσως Μόλις βγήκα άρχισε πάλι η ανάκριση.
Είδα, παιδί μου, ότι όλη μας η ζωή, έργα, λόγια, σκέψεις είναι γραμμένα, θα δώσουμε για όλα λόγο. Όσο για τον Γέροντά μου πληροφορήθηκα ότι η ψυχή του πήγε πολύ καλά.

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης «Εμπειρίες και Θαύματα» – π. Γαβριήλ Εμμανουηλίδης

Από την Ημερίδα για τον Όσιο Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη από τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Πανοράναματος

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης «Εμπειρίες και Θαύματα»
Ομιλητής π. Γαβριήλ Εμμανουηλίδης

Είμαι εδώ γιατί κάνω υπακοή στα επίμονα αιτήματα του πατρός Αλεξίου και των συνεφημερίων του. Θα ήθελα όμως, κάνοντας υπακοή και στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Χαλκίδος κ.κ. Χρυσόστομο τον Ποιμενάρχη μου, να εκφράσω δημόσια και την ευχαριστία του προς τον Παναγιώτατο Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, τον Άγιο Ποιμενάρχη σας, τις ευχαριστίες του, γιατί στη Μητρόπολή του γίνεται αυτή η ημερίδα εις τιμήν και μνήμη του Αγίου γέροντος Ιακώβου.
Ο άμεσος διάδοχος του Αγίου γέροντος Ιακώβου ήταν ο πατήρ Κύριλλος. Ο πατήρ Κύριλλος, λοιπόν, μιμούμενος κι αυτός την βιωτή του Αγίου γέροντος Ιακώβου και με απλά αλλά μεστά λόγια έλεγε: «Ο Θεός περπατάει στη γη δια των Αγίων του. Ένας τέτοιος Άγιος είναι ο πατήρ Ιάκωβος.». Χθες όπως είπε και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Παύλος, είχαμε στο μοναστήρι το μνημόσυνο του γέροντα. Δεν ήταν μνημόσυνο, συμπληρώθηκαν 25 χρόνια, ήτανε λαμπρά πανήγυρις.
Αντί να φέρουν στάρι και κόλλυβα οι Χριστιανοί, φέρναν αρτοκλασίες. Πάνω από δυο χιλιάδες κόσμο είχε, μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες. Τί τους έφερε αυτούς τους δυο χιλιάδες ανθρώπους από τα πέρατα της γης; Και από το εξωτερικό. Και από την Κύπρο πολλοί. Και από αλλού. Αυτή η χάρις που έφερε κι απόψε εμάς όλους εδώ. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος. Δια των ευχών του Αγίου γέροντος Ιακώβου. Ο οποίος μπορεί να έχουν περάσει 25 χρόνια που έχει φύγει από ανάμεσά μας αλλά, όπως έλεγε για τον Όσιο Δαυίδ εκείνος: «Είναι ζωντανός Άγιος ο Όσιος Δαυίδ, παιδιά μου. Ζει Κύριος ο Θεός.». Όπως το έλεγε για τον Άγιο Δαυίδ, ισχύει και για εκείνον.

Και θα αρχίσω από το τέλος. Θα αρχίσω από μια εμφάνισή του, πρόσφατη. Σε ένα παλικάρι στην Αθήνα. Στον Θάνο. Στον Θανάση τον Κωνσταντόπουλο. Βρισκόταν πίσω από το Hilton, στο φανάρι. Βλέπει, λέει, έναν κύριο. (Ήταν μακριά από την εκκλησία αυτό το παιδί. Δεν είχε σχέσεις. Από δωδεκάμισι χρονών είχε φύγει από το σπίτι του και αγωνιζόταν. Παρ’ όλο που η οικογένεια του ήτανε πλουσία, εκείνος θέλησε με δικές του δυνάμεις να βγάλει το ψωμί του και να ζήσει τη ζωή. Δύσκολες συνθήκες αντιμετώπισε. Ήταν μακριά από την εκκλησία.). Σταμάτησε στο φανάρι και είδε έναν κύριο. Με μια γενειάδα μακριά. Με ένα σταυρό στο στήθος. Και με ρούχα σαν τα δικά σας αλλά, προς το γκρι χρώμα. Θεώρησε ότι είναι ζητιάνος. Είχα ένα ευρώ και είκοσι λεπτά και του τά ‘δωσα. Κι εκείνος μου λέει: «Παιδί μου, είσαι καλό παιδί. Και το εστιατόριο που ετοιμάζεσαι να κλείσεις, μην το κλείσεις. Θα πάει καλά. Και η κοπέλα που γνώρισες είναι καλή κοπέλα. Να είσαι μαζί της. Να την αγαπάς.». Και έγινε άφαντος. Άμεσα υπήρξε αλλοίωσις αυτού του ανθρώπου. Η ψυχή του γέμισε χαρά και αγαλλίασις. Αισθάνθηκε ότι αυτός ήταν ένας Άγιος. Πήγε στο σπίτι. Πήγε στην κοπέλα. Στην Μαρία. Στην Μαρίτα. Μαρίτα Ρόση, λέγεται. Έτσι κι έτσι. Είδα ένα Άγιο. Του λέγει: «Μήπως είναι ο Όσιος Δαυίδ, που εγώ ευλαβούμαι πολύ και έχω την εικόνα του στο στούντιό μου;». (Αυτή η κοπέλα είναι μουσικός. Γράφει και στίχους. Και πριν δυο χρόνια Σεβασμιώτατε, είχαμε πάει με την Αγία Κάρα του Οσίου Δαυίδ στο Ναό Κοιμήσεως της Θεότόκου, Αμαρουσίου. Και πιο δίπλα ήταν ένα κατάστημα ενός γνωστού μας ανθρώπου και μας παρακάλεσε, φεύγοντας από το Ναό, να περάσουμε για ευλογία, με την Αγία Κάρα. Εκεί ήταν αυτή η κοπέλα. Μου λέγει: «Παππούλη, με σταυρώνεις με τον Άγιο Δαυίδ για να με φωτίσει να γράψω κάτι στίχους σε ένα τραγούδι;». «Τί τραγούδια γράφεις, κοπέλα μου;» «Λαϊκά.», μου λέει. Έστω και λαϊκά. Πραγματικά, εκεί τις διαβάσαμε μια ευχή με την Αγία Κάρα και έγραψε ένα τραγούδι, που βλέπω υπάρχουν και νέοι άνθρωποι ανάμεσά μας, που το τραγουδάει ο Νίκος Οικονομόπουλος. Που λέει: «Αψυχολόγητη είσαι ή μήπως προσποιείσαι;». Αυτό, λοιπόν, εκείνη την εποχή πήγε καλά. Κι έτσι αυτό έγινε αφορμή να αγαπάει, να ευλαβείται τον Άγιο η Μαρίτα. Και τον είχε στο στούντιο της.). Λέει: «Μήπως είναι αυτός ο Άγιος Δαυίδ που σου εμφανίστηκε;». «Όχι.», λέει. Ανάλωσαν τον χρόνο τους ψάχνοντας στο διαδίκτυο. Κάπου είναι χρήσιμο κι αυτό. Και αναγνώρισαν τη μορφή αυτού του γέροντος, στη μορφή του πατρός Ιακώβου. Ήρθαν στο μοναστήρι. Θέλησαν να εξομολογηθούν. (Είχε αλλοιωθεί ο άνθρωπος αυτός. Η αδερφή του τελείωσε τη Θεολογική σχολή Θεσσαλονίκης, παρ’ όλο που είναι από την Αθήνα, και έχει κάνει και μεταπτυχιακά απ’ ότι μου είπανε. Του είπε: «Αν μου τό ‘λεγε οποιοσδήποτε άλλος, δεν θα τον πίστευα αλλά, επειδή μου το λες εσύ, που ήσουν μακριά από την εκκλησία τόσα χρόνια, το πιστεύω. Εξομολογήθηκαν. Πήγε μία η ώρα το βράδυ. Πάνε να φύγουν, κοιτάνε, δεν είχαν καθόλου βενζίνη. Είπαμε στους πατέρες. Τους βάλανε 17 περίπου λίτρα βενζίνης που είχαμε σε ένα μπετονάκι. Και μ’ αυτά, και με την ευχή του γέροντα, ξεκίνησαν και πήγαν στην Αθήνα. Θέλουν 45 λίτρα περίπου, όπως μού ‘πε, για να φτάσουν στην Αθήνα. Μ’ αυτά τα 17 λίτρα φτάσανε στην Αθήνα και το κίνησε δυο μέρες ολόκληρες κάνοντας αποστάσεις στην Αθήνα από την μια άκρη στην άλλη. Για δυο μέρες. Και λέει: «Παππούλη, εσείς αυτό που ψάλλετε και λέτε για τον πολλαπλασιασμό και τον χορτασμό των πέντε χιλιάδων ανθρώπων με τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, εγώ το έζησα με τη βενζίνη. Έκτοτε βλέπει στη ζωή του την παρουσία του Αγίου Γέροντος Ιακώβου. Παντρεύτηκαν. Ήρθαν, εκεί, στην περιοχή της λίμνης. Κάνανε τον γάμο. Και έχουν τον πατέρα Ιάκωβο προστάτη και βοηθό τους. Βλέπουμε, λοιπόν, αντί να ξεχνιέται με την πάροδο του χρόνου, 25 ολόκληρα χρόνια, όλο και περισσότεροι άνθρωποι τον μαθαίνουν και ζητούν την βοήθεια του και την προστασία του. Και όπως έλεγε για τον Όσιο Δαυίδ ότι είναι γρήγορος Άγιος, το ίδιο είναι και εκείνος.

Ο χρόνος πιέζει και δεν ξέρει κανείς τι να πρωτοπεί. Και ομιλία δεν έχω ετοιμάσει κι εγώ όπως είπε και ο Παναγιώτατος. Αυτό που έκανε ο Άγιος γέροντας Ιάκωβος από τη νεότητα μέχρι το βαθύ γήρας του ήταν να βιάζει τον εαυτό του. Κατά τον λόγο του Κυρίου: «Βιασταί αρπάζουσι τη Βασιλεία των Ουρανών.». Είχε μεγάλη αγάπη και ενώ ήτανε αυστηρός με τον εαυτό του, ήταν επιεικής με τους άλλους. Και θα φανεί με δύο παραδείγματα, πόσο αγάπη και πόσο διάκριση είχε.

Ερχόντουσαν οι φοιτητές της Θεολογικής σχολής κάθε χρόνο με τον πατέρα Γεώργιο Ευθυμίου, που ήτανε πανεπιστημιακός, και κυρίως την περίοδο της Σαρακοστής. Του Μεγάλου Κανόνος. Αυστηρά νηστεία. Και κυρίως στο μοναστήρι. Έλεγε στον πατέρα Κύριλλο, ο οποίος είχε και το διακόνημα του μαγείρου, εκτός των άλλων: «Πάτερ Κύριλλε, βάλε λίγο λαδάκι, στα παιδιά, στο φαγητό τους. Ήρθαν από μακριά. Κουράστηκαν. Ταλαιπωρήθηκαν. Η διάκρισις και η αγάπη του και η επιείκεια του.

Κάποτε, ένας αγιορείτης μοναχός βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Μετά την κουρά του σε μεγαλόσχημο προσβλήθηκε από τον εχθρό μας, τον διάβολο. Και ο νους του αλλοιώθηκε. Και η προσβολή φαίνεται ήταν απ’ τα δεξιά. Και κάπου, ενώ ήταν αρετής μοναχός, κάπου δεν φυλάχθηκε, κάπου ο κρυφός εγωισμός, δεν ξέρω, ο Θεός ξέρει, δαιμονίστηκε. Πλανήθηκε. Θεωρούσε τον εαυτό του ότι ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, Επίσκοπος Πενταπόλεως. Βρέθηκα στο μοναστήρι αυτό, γιατί εκεί ήταν ο Πνευματικός μου πρώτης εισόδου μου στη Μονή Οσίου Δαυίδ, και εκεί με παρακάλεσαν οι πατέρες, μου είπαν όπως κατεβαίνεις για την Αθήνα πάρε αυτό το μοναχό με τους πατέρες και πήγαινε τον στη Μονή του Οσίου Δαυίδ. Είχε πάει σε γιατρούς εδώ, στη Θεσσαλονίκη. Σε ονομαστούς που πηγαίνουν συνήθως οι πατέρες. Και άλλους. Δεν μπόρεσαν να κάνουν κάτι. Τον έστειλαν στον γέρων Ιάκωβο. Όταν φτάσαμε εκεί, το συνόδευε ο σημερινός ηγούμενος της Μονής αυτής και άλλοι δυο πατέρες και μπήκαμε στο Ναό. Ο μοναχός αυτός πήγε αμέσως στο ιερό και ασπάστηκε την Αγία Τράπεζα. Οι πατέρες που τον συνόδευαν από το Άγιον Όρος του έλεγαν: «Μη! Μη! Δεν κάνει, είσαι μοναχός, να ασπαστείς την Αγία Τράπεζα. Την Αγία Τράπεζα την ασπάζονται οι κληρικοί.» Ο πατήρ Ιάκωβος τους είπε: « Πατέρες μου, αφήστε τον. Αυτήν την ώρα, ο μοναχός είναι ασθενής. Μην τον πιέζετε.» Στη συνέχεια παρέμεινε για μερικές ημέρες ο μοναχός. Αυτός το λέει, ακόμα και στο Πατριαρχείο που πάει πολλές φορές να διακονήσει. Ο μοναχός αυτός τα αναφέρει όλα αυτά. Έμεινε μερικές ημέρες. Ο πατέρας Ιάκωβος, ο Άγιος γέροντας, είδε ότι είχε εξαντληθεί από την υπερβολική νηστεία που είχε κάνει κατά τη διάρκεια προετοιμασίας του προκειμένου να γίνει από την κουρά του, μεγαλόσχημος. Κι έτσι, πάλι έδωσε εντολή στον πάτερα Κύριλλο να του κάνει κρεατόσουπες, να του κάνει κοτόσουπες. Και του λέγανε: «Μα είναι μεγαλόσχημος. Δεν κάνει να καταλύσει. Δεν κάνει να φάει κρέας.» «Πατέρες μου, δεν το κάνει για να καταλύσει τους κανόνες και την παράδοση αλλά, γιατί είναι ασθενής. Το έχει ανάγκη. Αυτήν την ώρα ο μοναχός πεθαίνει και έχει ανάγκη από δυναμωτικές τροφές.» Κι έτσι και με αυτήν την περιποίηση και με την αγάπη και με τις ευχές, αυτός ο μοναχός ιάθηκε και χαίρει άκρας υγείας.

Ο Άγιος Σιατίστης μας είπε για την προόρησή του, για τον σημερινό Οικουμενικό Πατριάρχη. Μα και για τον ίδιο νομίζω είπε. Και για σας Άγιε Σιατίστης προείπε. Όπως και άλλους αρχιερείς. Τον Άγιο Καστορίας, τον οποίο συνάντησε όταν του ζήτησαν να πάει να σταυρώσει τον Μακαριστό Νικαίας, Γεώργιο. Ο οποίος ήταν ως φυτό στο νοσοκομείο. Και πήρε το χεράκι του Οσίου Δαυίδ. Πέρασε και από Άγιο Ιωάννη τον Ρώσο. Τον παρακάλεσε και εκείνος να είναι μαζί τους. Πήγανε στο νοσοκομείο της Νικαίας. Κάθισε για αρκετή ώρα κοντά στον Μητροπολίτη. Και μετά από λίγο βγήκε έξω, ενώ ο Μητροπολίτης βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση, και είπε στον Αρχιερατικό, τον πατέρα Δημήτριο: «Σας ζητάει ο Μητροπολίτης.». Ο Μητροπολίτης, μετά από τις προσευχές του Αγίου Ιακώβου, είχε σηκωθεί, καθόταν στο κρεβάτι και άρχισε να συνομιλεί. Εκεί για πρώτη φορά τον είδε ο Άγιος Καστορίας, ο νυν Άγιος Καστορίας, ως Αρχιμανδρίτης και βλέποντας και ακούγοντας και αυτό το θαύμα αλλά, έχοντας υπόψιν του τη φήμη αυτού του Αγίου γέροντος, ζήτησε να πάρει την ευχή του. Και ο πατήρ Ιάκωβος του λέει: «Παιδί μου, να συνεχίσεις να προσέχεις τη ζωή σου. Δεν είσαι σαν τους άλλους. Εσύ θα γίνεις αρχιερεύς.».

Αναφέρθηκε το όνομα του Μακαριστού Κεφαλληνίας Γερασίμου. Την ημέρα της εκλογής του, μου λέει: «Γαβριήλ, από το ’80 μου είπε ο πατήρ Ιάκωβος ότι θα γίνω, από το 1980 μου είπε ότι θα γίνω αρχιερέας.». Είχα πάει στο μοναστήρι, στον εσπερινό της Μεσοπεντηκοστής. Καθόμασταν έξω στο πεζουλάκι που είναι έξω από την εκκλησία. Και μου λέει: «Ωραίος δεσπότης θα γίνεις Γεράσιμε!». Γεράσιμος, ήταν το όνομα του και ως λαϊκός. «Εγώ» λέει, «και με μια παρρησία που είχα είπα: «Δεν είμαστε καλά. Εγώ ακόμα με τα παντελόνια. Ούτε διάκος δεν είμαι. Θα γίνω δεσπότης.».». «Θα γίνεις αρχιερέας και θα είσαι ωραίος δεσπότης και θα ‘ρθείς να λειτουργήσεις και στο μοναστήρι μας αλλά, εγώ τότε δε θα είμαι εδώ. Το ’80, πριν 35 χρόνια προεφήτευσε. Και εκπληρώθηκαν και τα δύο μέρη της προφητείας του. Και αρχιερέας έγινε. Και ήρθε να λειτουργήσει στο μοναστήρι. Και ήρθε να λειτουργήσει πολύ βιαστικά, γιατί ήρθε την πρώτη εβδομάδα που εξελέγη.

Είναι πάμπολες οι περιπτώσεις που επιβεβαιώνουν το προφητικό χάρισμα. Η εμπειρία από τις Θείες Λειτουργίες ή η υπακοή του ως μοναχός είναι υποδειγματική.

Ένα παράδειγμα που υπάρχει μέσα στην καρδιά μου, θα σας αναφέρω.
Δεν έκανε τίποτα χωρίς ευλογία από τον γέροντα του. Και κυρίως από τον γέροντα του, τον πατέρα Νικόδημο, που ήταν πιο πολλά χρόνια υποτακτικός αυτών. Ο οποίος πατήρ Νικόδημος ήταν αρχιερατικός στην περιφέρεια της Λίμνης, και έμενε στην περιοχή της Λίμνης, και αναγκαζόταν ο πατήρ Ιάκωβος, πολλές φορές, να πηγαίνει με τα πόδια μέχρι τη Λίμνη για να πάρει την ευλογία του γέροντά του. Αλλά, ένα περιστατικό, που έχει γραφεί δεν το λέω για πρώτη φορά, αλλά μου έχει κάνει πολύ εντύπωση. Του είχε πει ο γέροντας του να στείλει ένα παιδί που είχαν εκεί στο μοναστήρι, για να του δίνουν ένα κομμάτι ψωμί. Δεν ήταν έτσι να του δίνουν μισθό γιατί ήταν και πάμφτωχό το μοναστήρι εκείνα τα χρόνια. Του είπε, λοιπόν, με ιδιόχειρο σημείωμα του ο ηγούμενος, να στείλει αυτό το παλικάρι μέχρι τη Λίμνη για να του δώσει ένα δοχείο λάδι. Πράγματι, ο πατήρ Ιάκωβος πήγε στην εικόνα του Οσίου Δαυίδ, όπως πάντοτε έκανε, και συνομιλούσε με τον Άγιο σαν να επρόκειτο περί ενός ζωντανού ανθρώπου. Σαν να ήταν ο πατέρας του, ο αδερφός του, ο φίλος του. Και του λέγει: «Ο γέροντας, ο ηγούμενος, είπε να στείλω το παλικάρι αυτό στη Λίμνη.» και έδειξε το χαρτί αυτό στον Όσιο Δαυίδ. Πράγματι το παλικάρι πήγε. Στο δρόμο συνάντησε τον ηγούμενο. Του λέει: «Που πάς;». «Με έστειλε ο πατήρ Ιάκωβος να πάρω το λάδι.». «Καλά ο πατήρ Ιάκωβος κάνει ό,τι θέλει; Γιατί δεν πήρε ευλογία; Έλα μαζί μου.». Πάνε στο μοναστήρι. Φουριόζος ο ηγούμενος, λέει: «Καλά, ό,τι θέλεις κάνεις εσύ στο μοναστήρι;». «Γιατί, γέροντα;». «Χωρίς να σου πω έστειλες το παιδί;». «Μα, γέροντα, εσείς μου είπατε. Μου δώσατε και ιδιόγραφη εντολή. Κι εγώ πήγα την έδειξα στον Όσιο Δαυίδ και μετά την έστειλα.». «Για φέρε μου αυτή την εντολή.». τρέχει ο πατήρ Ιάκωβος στο κελί του. Βρίσκει αυτήν την ιδιόχειρη αυτή εντολή του ηγουμένου αλλά, τρέχοντας ο ηγούμενος να τον δει τι κάνει, να τον προλάβει. Τον βλέπει να καίει κάτι, ένα χαρτί. «Τί κάνεις εδώ, Ιάκωβε;», λέει. «Να, κάτι παλιόχαρτα ήταν», λέει, «γέροντα και τα έκαψα.». Έκαψε αυτήν την ιδιόχειρη εντολή που θα τον δικαίωνε. «Αν ήταν κάποιος άλλος», έλεγε, «θα του την κοπάναγε στη μούρη και θα ‘λεγε: «Να, γέροντα, εσύ που με υποτιμάς.».» αλλά, ούτε δικαιώματα, ούτε τίποτε. Όμως σε λίγα λεπτά ο Θεός πάντοτε δικαιώνει, φώτισε τον ηγούμενο, τον χτύπησε στην πλάτη και του είπε: «Χαίρεις, ασκητά Ιάκωβε!». Σκέφτηκε ο πατήρ Ιάκωβος πριν κάψει το χαρτί ότι «ο ηγούμενος μπορεί να με δοκιμάζει αυτήν την ώρα. Γιατί εγώ να τον πικράνω. Ή, έχει σάκχαρο και μπορεί λόγω του σακχάρου να το λησμόνησε. Κι έτσι εγώ δεν θέλησα να πικράνω τον ηγούμενο.».

Τηρούσε όλες αυτές τις μοναχικές υποσχέσεις κατά το δυνατόν απαρέγκλητα. Βλέποντας την προκοπή του στην αρετή ο μισόκαλος διάβολος τον φθονούσε. Και εκτός από τις π0νευματικές επιθέσεις που του έκανε, όπως παραδείγματος χάριν έλεγε, ήταν τέτοιο το ύψος της αρετής του που έλεγε καμμιά φορά: «Με πείραξε ο διάβολος σήμερα.». «Πώς σας πείραξε, γέροντα;». «Να, με πήγε στο χωριό μου.» και έτσι του πρόσβαλε την αρετή της υποταγής. Ή «Με πείραξε ο διάβολος, σήμερα. Μου έφερε στο μυαλό μου μια εικόνα άσεμνη.». «Τί εικόνα άσεμνη, γέροντα;». Καθώς πήγαινε στρατιώτης με το τρένο έτσι όπως περνούσε, η αμαξοστοιχία περνούσε ανάμεσα από χωράφια. Κάποτε είδε ένα αγρότη που μέσα στο λιοπύρι είχε βγάλει το πουκάμισό του και ήταν, με συγχωρείτε, από τη μέση και πάνω γυμνός. Αυτήν την εικόνα του την έφερνε ο διάβολος στο νου για να τον πειράξει. Ο πατήρ Ιάκωβος δεν είχε κάποια σχέση με όλα αυτά. Ήταν, θα έλεγα, με τη χάρη του Θεού, απαθής. Όμως όλα αυτά, τα πέρναγε από μυαλό του και τα αξιολογούσε και τα εξομολογείτο ως προσβολή εκ μέρους του διαβόλου. Όμως είχε και αισθητές επιθέσεις. Έχει «φάει» πολύ ξύλο από τους δαίμονες. Όμως εκείνος αντέτασσε την πίστη του, την προσευχή του. Είναι πολλά τα περιστατικά. Δε θα χρειαζόταν τώρα να τα αναφέρω, λόγω ελλείψεως του χρόνου. Αντέτασε την Ιώβιο υπομονή του. Την ακλόνητη πίστη του. Και έτσι ο διάβολος σηκωνόταν και έφευγε ντροπιασμένος κυρίως από την ταπείνωση του. «Ρε Ιάκωβε. Ρε κοκκαλιάρη.» φώναζε, «Δεν μπορώ να ρίξω γιατί είσαι ταπεινός.»

Κάποτε είχε έρθει μια δαιμονισμένη, από εδώ από την Βόρεια Ελλάδα, και φώναζε: «Είσαι Άγιος. Είσαι Άγιος. Είσαι Άγιος.». Κατάλαβε ο πατήρ Ιάκωβος και είπε: «Αυτή η κοπέλα έχει το δαιμόνιο του πύθωνος και θέλει να με ρίξει στην κενοδοξία» αλλά, απαντούσε: «Εγώ είμαι γη και σποδός.».

Ας πούμε μερικά θαύματα, γιατί έτσι φέρεται ο τίτλος της εισηγήσεως μου εν τάχει. Είναι ανάμεσα μας. Είναι στις τελευταίες θέσεις. Τον βλέπω. Δεν μπορεί να κρυφτεί, είναι και ψηλός. Ο Δημήτρης, ο Δραγατσίκας. Η καταγωγή του είναι από την Κοζάνη αλλά, ζει στην Αμερική πάνω από 20 χρόνια νομίζω. Ε, Δημήτρη; 46. Ωραία. Και κάνει το ταξίδι Ελλάδα-Αμερική τουλάχιστον 4 φορές το χρόνο. Το 2002, με μια πτήση της Ολυμπιακής, πηγαίνοντας από Ελλάδα για Αμερική και φτάνοντας προς την Γαλλία, αν θυμάμαι καλά, εκεί πάνω από τον Ατλαντικό, έπεσε το αεροπλάνο σε μια καταιγίδα. Κεραυνός έπληξε το αεροπλάνο. Και το παρμπρίζ, εκεί, του πιλοτηρίου ράγισε. Αμέσως, όσοι ξέρετε απ’ αυτά άρχισε να δημιουργείται αποσυμπίεσις και το αεροπλάνο ενώ βρισκόταν στα 35.000 ύψος και έτρεχε με 950 χιλιόμετρα ταχύτητα, άρχισε να χάνει ύψος και να φτάνει στα 15.000 πόδια και η ταχύτητα να μειώνεται στο μισό. Πινακίδες, λέει, προσδεθείτε. Άρχισαν να αναβοσβήνουν. Ταραχή επικράτησε. Προσπαθούσαν, εκεί, οι αρμόδιοι του αεροπλάνου να βάλουν κάτι χαρτόνια, κάτι αυτά εκεί στη ρωγμή αλλά, το αεροπλάνο συνέχισε να χάνει το ύψος του. Ο Δημήτρης είχε στην τσέπη του μια εικονίτσα του πατρός Ιακώβου. Την πήρε στα χέρια του. Την έσφιξε. Τον παρακάλεσε. Κι όπως καθόταν στην αριστερή θέση του αεροπλάνου, δίπλα στο φινιστρίνι, και κοιτάζοντας προς τα έξω, είδε λέγει, ολοζώντανο τον γέροντα Ιάκωβο, με τα ράσα του να φουσκώνουν σαν ομπρέλα και το δεξί του χέρι να είναι τεντωμένο με απλωμένη την παλάμη του, να πηγαίνει κάτω από το αεροπλάνο και να σταματάει την πτώση του αεροπλάνου. Και στην συνέχεια, τον είδε κατά τον ίδιο τρόπο να φεύγει και να χάνεται μέσα στα σύννεφα. Το αεροπλάνο επέστρεψε. Και όταν προσγειώθηκε τους είπαν οι αρμόδιοι ότι «Άγιο είχατε που δεν χαθήκατε 250 επιβάτες.». Ο Δημήτρης λέγει: «Εγώ ξέρω ποιον Άγιο είχαμε γιατί, επέτρεψε ο Θεός και τον είδα.».

Και επί του πιεστηρίου, που λένε. Ήρθε προχθές, μια οικογένεια από την περιφέρεια σας πάτερ Αλέξιε. Αγγελική Μιχαλοπούλου, λέγεται. Την στείλατε εσείς. Μου λέγει: «Ήμασταν άτεκνοι με τον άντρα μου. Κι όταν ζούσε ο γέροντας Ιάκωβος, επειδή είχαμε ακούσει από την κουνιάδα μου που τον επισκέπτονταν, του στείλαμε ένα γράμμα και τον παρακαλούσαμε να προσευχηθεί για τεκνογονία. Μάλιστα, αυτό είχε γίνει αιτία η σχέσις του ζευγαριού να χαλάσει. Από την ημέρα, λέει, που στείλαμε το γράμμα άρχισε να διορθώνεται η σχέση μας και σε λίγο καιρό και μάλιστα 23 Οκτωβρίου που μάθαμε ότι εκείνη την ημέρα γιόρταζε ο πατήρ Ιάκωβος, άρχισε μια αγωγή να κάνουμε, που κατά τους γιατρούς, δεν υπήρχε ελπίδα ότι θα ευδοκιμήσει. Όμως, παρ’ ελπίδα των γιατρών, σε μια εξέταση που έκανα μεταγενέστερα, έμεινα έγκυος. Και πήρα στην κουνιάδα μου να της το ανακοινώσω αλλά, πριν τους πω εγώ, μου λέει ο άντρας της κουνιάδας μου, ο Λευτέρης: «Ξέρεις χθες πήγα στον γέροντα Ιάκωβο και μου είπε: «Γι’ αυτήν την Αγγελική που μου είπατε να προσευχηθώ, ο Θεός θα της δώσει παιδί και θά ‘ναι και αγόρι.». Πράγματι, αγόρι ήτανε. Και είναι ένα καλό παλικάρι. Δύο μέτρα ύψος, που λέει και ο πάτερ Αλέξιος. Νομικός, λαμπρός. Και του άνοιξε και μια καλή πόρτα στην Αγγλία, τώρα. Και ήρθαν να ευχαριστήσουν τον γέροντα Ιάκωβο. Να πάρουν την ευλογία του από τον ζωηφορο τάφο του και να συνεχίσουν την ζωή τους.
Κι ένα τελευταίο θα σας πω. Να με συγχωρείτε που σας κουράζω. Είναι ένα γράμμα που μας έστειλε κάποιος Χριστιανός από την Κύπρο. Το οποίο συνόδευε ένα άλλο γράμμα του Αγίου Μόρφου. Ανδρέας Βοσκού, λέγεται αυτός. Αστυνομικός. Είχε βγάλει ένα σπυρί εδώ στο μέτωπο, το οποίο όμως είχε μολυνθεί και είχε πρηστεί όλη η περιοχή του, με αποτέλεσμα το αριστερό μάτι του να είχε κλείσει και να μην βλέπει. Είχε ακούσει για τον Άγιο γέροντα Ιάκωβο. Είχε διαβάσει τα βιβλία του. Και τον παρακάλεσε με όλη του την καρδιά. Μετά την κοίμηση, ασφαλώς, του Αγίου γέροντος Ιακώβου. «Πάτερ Ιάκωβε, πάρε την Αγία Κάρα του οσίου Δαυίδ κι έλα σε παρακαλώ να με σταυρώσεις.». Κι όπως το βράδυ ξάπλωσε, δεν είχε αποκοιμηθεί, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, βλέπει δίπλα στο κρεβάτι του ολοζώντανο τον γέροντα Ιάκωβο και με έναν Σταυρό, τον σταύρωνε στο μέτωπο. Καθώς πήγε όμως να τον σταυρώσει, βλέπει τον διάβολο δίπλα και φωνάζει: «Μην τον σταυρώνεις. Είναι δικός μας αυτός. Είναι δικός μας.». Ο Άγιος γέροντας Ιάκωβος αντέταξε: «Δεν είναι δικός σας.». «Είναι δικός μας.» επανέλαβε ο διάβολος, «Γι’ αυτό και γι’ αυτό και για εκείνο το αμάρτημα.». Και άρχισε να απαριθμεί αμαρτήματα του ανθρώπου αυτού. Ο πατήρ Ιάκωβος αντέταξε: «Ναι, τα έκανε αυτά τα αμαρτήματα. Όμως εξομολογήθηκε και ο Θεός τα διέγραψε.». «Ναι, αυτά τα εξομολογήθηκε αλλά, έχει κι άλλα αμαρτήματα που δεν τα εξομολογήθηκε.». «Γι’ αυτά, τα έχει εξαργυρώσει με τις καλές πράξεις που έχει κάνει.». Απευθύνεται στον Ανδρέα και του λέγει: «Ανδρέα, πες στους δαίμονες ότι είμαι ζωσμένος.». Εκείνος είχε πάρει τέτοια τρομάρα και φοβία και δειλία που δεν μπορούσε να ανοίξει το στόμα του. Τον πίεσε στην πλάτη ο γέροντας. «Ανδρέα. Πες στους δαίμονες ότι είμαι ζωσμένος.». Εκείνος ίσα-ίσα πήγε να πει, δεν τα κατάφερε. Τρίτη φορά, τον πιέζει με πολύ δύναμη ο γέροντας Ιάκωβος στην πλάτη και του λέει: «Πες τους, είμαι ζωσμένος.». Από την πίεση αυτή που αισθάνθηκε, συλλαβιστά κατάφερε ο αστυνομικός να προφέρει τη φράση «Είμαι ζωσμένος.». Με το άκουσμα αυτής της φράσεως, οι δαίμονες έγιναν άφαντοι. Αποκοιμήθηκε ο Ανδρέας Βοσκού. Το πρωί σηκώθηκε. Πάει στο μπάνιο και κοιτάζει το μέτωπό του, είχε ανοίξει και έτρεχε απ’ το σπυρί αυτό πύον, μεγέθους ενός τσιγάρου, όπως είπε. Πάει στη γυναίκα του που ήταν στην κουζίνα και της λέγει το περιστατικό. Κοιτάζει η γυναίκα του. Κάνει τον σταυρό της. Και της αφηγήθηκε ότι είχε συμβεί. Κοιτάζει η γυναίκα πίσω στην πλάτη του και βλέπει αποτυπωμένη την παλάμη του χεριού του γέροντος Ιακώβου στην πλάτη του, η οποία παρέμεινε επί τρεις ημέρες. Αυτό το περιστατικό απλά το αφηγήθηκα όμως, περιέχει για μας που έχουμε ακούσει, έχουμε διαβάσει όλη τη θεολογία της πίστεως μας.

Μια τελευταία φράση, ήθελα να πω αν μου επιτρέπετε, επειδή είπατε για την Αγία μας Εκκλησία.

Ο Άγιος γέροντας Ιάκωβος, αδελφοί μου, συνιστούσε σε όλους μας να τρέχουμε στους πατέρες της Εκκλησίας. Εκεί να καταφεύγομεν. Και ούτε να ζητάμε προγνώστες. Ούτε τίποτε. Στους πατέρες της Εκκλησίας μας. Η οποία Εκκλησία είναι η κιβωτός της σωτηρίας μας. Και έλεγε, επειδή και σήμερα βλέπομεν πόλεμο κατά της Εκκλησίας, έλεγε: «Από την ημέρα που ήρθε ο Χριστός στη γη πολεμείται. Η Αγία μας Εκκλησία πολεμείται. Αλλά, εμείς έχομεν Θεόν ζωντανό και αληθινό και δεν φοβόμαστε τίποτε.».

Σημεία από τη θαυμαστή ζωή του Αγίου Δημητρίου για την ενίσχυση των χριστιανών νέων σήμερα» (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμία)

imerida_agios_dimitrios

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

  1. Εὐχαριστῶ, ἀγαπητοί μου, τόν Παναγιώτατον Ποιμενάρχην τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, Κον Κον ΑΝΘΙΜΟΝ, διότι μοῦ ἔδωσε τήν ἄδεια καί τήν εὐλογία νά μετέχω στήν Ἱερά αὐτή Σύναξη, τήν ὁποία διοργανώνουν μέ τήν εὐλογία Του οἱ νέοι τῆς Μητροπόλεώς Του.

Ἐπειδή ὁ χρόνος γιά τήν ὁμιλία εἶναι σύντομος εἰσέρχομαι κατ᾽ εὐθεῖαν στό θέμα μου, τό ὁποῖο εἶναι περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, σημεῖα ἀπό τόν βίο του γιά τήν χριστιανική ζωή τῶν νέων.

  1. Κατά πρῶτον, ἀδελφοί χριστιανοί, εἰσαγωγικά ἔχω νά πῶ ὅτι ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεῖται ὡς μεγάλος, ὡς πολύ μεγάλος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἅγιος τῆς οἰκουμένης, καί ἡ ἑορτή του ἔχει προεόρτια καί μεθεόρτια. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει γιά τόν ἅγιο Δημήτριο: «Τά πάντα σοφός καί δίκαιος καί ἀπόστολος καί παρθένος καί πάναγνος». Ὁ δέ Ἰσίδωρος Θεσσαλονίκης, σέ κάποια ἑορτή τῶν Μοναχῶν τούς καλεῖ νά μιμηθοῦν τίς μοναχικές ἀρετές, τίς ὁποῖες εἶχε – λέγει – ὁ θεῖος Δημήτριος σέ μεγάλο βαθμό: «Περί πλείονος ὁ θεῖος ἅγει Δημήτριος»! Εἶναι ὁ «σύν Θεῷ καί μετά Θεόν, προμηθεύς, χορηγός, εὐεργέτης»!

Θά ἤθελα νά ἀναφέρω τρεῖς λόγους γιά τούς ὁποίους ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεῖται ὡς μεγάλος ἅγιος:

(α) Ὁ πρῶτος λόγος εἶναι νομίζω ὅτι τό μαρτύριό του σχετίστηκε μέ τό μαρτύριο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριός μας ἐλογχίσθη ἐπί τοῦ Σταυροῦ· ἀλλά καί γιά τόν ἅγιό μας ὁ Μαξιμιανός ἔστειλε στρατιῶτες νά τόν κατατρυπήσουν μέ λόγχες καί παρέδωσε τήν ἁγία του ψυχή μέ αὐτό τό μαρτύριο.

(β) Δεύτερον, ὁ ἅγιος θεωρεῖται ὡς μεγάλος, γιατί ἦταν παρθένος καί τό ὄνομά του σχετίζεται μέ τήν Παρθένο Παναγία μας. Θά τό ἐξηγήσω αὐτό, γιατί ἔχει μία ὡραία ἑρμηνεία τό θέμα. Τό ὄνομα «Δημήτριος» εἶναι παλαιό. Ἀρχικά ἦταν «Δη-μῆτερ», «Δημήτριος». Οἱ παλαιοί τήν γῆ τήν ἔλεγαν «μητέρα», γιατί ἀπ᾽ αὐτήν καταγόμεθα (χῶμα εἶναι τό σῶμα μας), ἀπ᾽ αὐτήν τρεφόμεθα (ὅλοι οἱ καρποί εἶναι ἀπό τήν γῆ) καί σ᾽ αὐτήν ἐπανερχόμεθα μέ τήν ταφή μας. Γι᾽ αὐτά τά τρία οἱ παλαιοί ἔλεγαν τήν γῆ «τρισαγάθη» καί «μητέρα». «Γῆ-μῆτερ», ἔλεγαν. Ἀπό αὐτό εἶναι καί τό ὄνομα «Δημήτριος». Γιά μᾶς ὅμως «Γῆ-Μητέρα» εἶναι ἡ Παναγία, ἡ Ὁποία, ὅπως ἡ γῆ στήν ἀρχή ἐβλάστησε παρθενικά διά μόνου τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ (βλ. Γεν. 1,11), ἔτσι καί Αὐτή παρθενικά, διά Πνεύματος Ἁγίου, συνέλαβε καί ἔτεκε τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ. Γι᾽ αὐτό καί λέγουμε στήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν: «Χαῖρε ἄρουρα (= γῆ) βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν». Μέ αὐτή, λοιπόν, τήν ἑρμηνεία ὁ ἅγιος Δημήτριος συνδέεται μέ τήν Θεοτόκο, ὅπως καί διά τό μαρτύριό του συνδέεται μέ τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο.

(γ) Ἀλλά καί κάτι ἄλλο ἤθελα νά πῶ, τό ὁποῖο παρακαλῶ νά προσεχθεῖ. Τόν ἅγιο τόν θεωροῦμε ὡς ἔχοντα στρατιωτικά καί πολιτικά ἀξιώματα καί εἶχε βέβαια. Ἀπό τόν αὐτοκράτορα Μαξιμιανό ἔγινε ἀνθύπατος τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλά ἄκουσα καί τό ἄλλο περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τό ὁποῖο ἑρμηνεύει πολλά ἀπό τόν βίο του: Ὁ ἅγιος ἦταν Ἐπίσκοπος ἤ τοὐλάχιστον ἦταν ἱερεύς! Εἶχε ἱερωσύνη. Γι᾽ αὐτό καί ἐπιδόθηκε περισσότερο στήν Κατήχηση τοῦ λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου ἔδρασε καί ὡς ἱερεύς ἤ Ἐπίσκοπος εἶχε κύκλο μαθητῶν. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Νέστορας κατέφυγε σ᾽ αὐτόν γιά νά λάβει εὐχή – στόν ἱερέα πηγαίνουμε γιά εὐχή – καί γι᾽ αὐτό πάλι ὁ ἅγιος Δημήτριος τόν ἐσταύρωσε ἀπό τήν φυλακή· ὁ ἱερεύς σταυρώνει. Καί ὁ Νέστορας πάλι, τόν Ἰησοῦ Χριστό στό στάδιο τόν ἐπικαλέστηκε ὡς «Θεό τοῦ Δημητρίου»! «Θεέ τοῦ Δημητρίου βοήθει μοι», φώναξε. Τόν Θεό τοῦ Ἐπισκόπου μας δηλαδή, ὅπως ἔτσι ἔλεγαν καί οἱ Χριστιανοί στά χρόνια τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου: «Τόν Χριστό τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου δέχομαι», ἔλεγαν καί ὄχι τοῦ Ἀρείου.

Ἔτσι, λοιπόν, ἀδελφοί, ὁ ἅγιος Δημήτριος διά τά τρία αυτά, ἀλλά καί διά τό νεαρόν τῆς ἡλικίας του ὅταν ἐμαρτύρησε, ἔγινε ὁ δημοφιλέστερος ἅγιος, γιά τόν ὁποῖο οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν ἐκφωνήσει πολλούς ἐγκωμιαστικούς λόγους καί οἱ ποιητές ἔχουν συνθέσει πολλές ὑμνωδίες.

  1. Τό θέμα μου πρέπει νά ἀναφέρεται ἰδιαίτερα στήν ζωή τοῦ ἁγίου ὡς πρότυπο διά τούς νέους, ὅπως καί αὐτό περίπου εἶναι τό θέμα τῶν ἄλλων ὁμιλητῶν ἀπό διάφορη πτυχή ὁ καθένας. Στό μικρό περιθώριο χρόνου πού διαθέτω θά ἀναφερθῶ στήν οὐσία τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἀκοῦστε με, παρακαλῶ, τί θέλω νά καταθέσω:

(α) Τό Συναξάριο τοῦ ἁγίου κάνει λόγο γιά τό βάπτισμά του. Γνωστόν δέ ὅτι ἐβαπτίζοντο τότε σέ μεγάλη ἡλικία. Ἐδιδάσκοντο πρῶτα, ἐκατηχοῦντο πρῶτα καί ἔπειτα ἐβαπτίζοντο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει σύντομα γιά τό βάπτισμα τοῦ Δημητρίου, «ἀναγεννηθείς τήν θείαν καί ἄχραντον γέννησιν τοῦ θείου λουτροῦ». Ναί, τό βάπτισμα εἶναι «ἀναγέννηση». Δυό φορές γεννιόμαστε. Τήν μία φορά ἀπό τήν μάνα μας, γιά νά πεθάνουμε, ἀλλά μᾶς παίρνει ἡ Μάνα Ἐκκλησία καί μᾶς βάζει στήν δική Της κοιλιά, τήν Κολυμβήθρα – σάν κοιλιά δέν μοιάζει ἡ Κολυμβήθρα; – γιά νά μή πεθάνουμε, ἀλλά νά ζήσουμε τήν αἰώνιο καί ἀθάνατο ζωή. Μέ το θεῖο λουτρό τοῦ ἱεροῦ Βαπτίσματος καί τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑνωμένου μέ τό Βάπτισμα, τοῦ μυστηρίου τοῦ ἱεροῦ Χρίσματος, ἔπειτα, λαμβάνουμε θεῖα Χαρίσματα, τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅλη ἡ ἁγία καί θαυμαστή ζωή τοῦ ἁγίου Δημητρίου ἦταν ἀπ᾽ αὐτό πού λέγω τώρα, ἀπό τό ὅτι διατήρησε τά θεῖα Χαρίσματα πού ἔλαβε κατά τό βάπτισμά του, γιατί οἱ νέοι μας σήμερα καί ὅλοι δέν τά διατηροῦμε, ἀλλά τά χάνουμε. Γιατί; Γιατί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού τίς δωρεές Του ἐλάβαμε κατά τό βάπτισμά μας μέ το ἱερό Χρίσμα, εἰκονίζεται μέ περιστερά. «Καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς». Τό δέ περιστέρι ἀγαπάει τήν καθαριότητα. Ὅταν ὅμως οἱ νέοι μας σήμερα, ἀλλά καί οἱ μεγάλοι, μολύνονται μέ τά σαρκικά ἁμαρτήματα δέν μπορεῖ νά μένει τό Ἅγιο Πνεῦμα στίς ψυχές τους. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πρίν ἀπό τόν κατακλυσμό: «Οὐ μή καταμείνει τό Πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας» (Γεν. 6,3)!… Τό κακό, ἀδελφοί, πού παθαίνουμε στήν πνευματική μας ζωή εἶναι ὅτι μέ τίς ἁμαρτίες μας χάνουμε τήν καθαρότητα καί τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Καί ὅλο – κι ὅλο ἡ πνευματική μας ζωή εἶναι μέ τόν ἀσκητικό μας ἀγώνα νά ἀποκτήσουμε πάλι τήν ἀπωλεσθεῖσα Χάρη τοῦ Βαπτίσματός μας. Ὅσοι ὅμως διατηροῦν τήν καθαρότητα τοῦ Βαπτίσματος, αὐτήν «τήν ἄχραντον γέννησιν τοῦ θείου λουτροῦ», ὅπως μᾶς τήν εἶπε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, αὐτοί λαμβάνουν ἀκόμη περισσότερα χαρίσματα καί ἐπιτελοῦν μεγάλα καί θαυμαστά ἱερά κατορθώματα.

(β) Αὐτό συνέβηκε στόν ἅγιο Δημήτριο. Διατηρήθηκε ἁγνός καί καθαρός, ὥστε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τόν λέει «παρθένο», καί «πάναγνο». Γιά τόν ἁγνότητά του, λοιπόν, αὐτή, ἔλαβε πλείονα χαρίσματα καί ὁ ἅγιος Παλαμᾶς τονίζει τό χάρισμα τῆς θεολογίας. Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἀνεδείχθη ἔξοχος διδάσκαλος. Τό χάρισμά του αὐτό τό  τονίζουν μαζί μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ὅλοι οἱ μετ᾽ αὐτόν «μυστικοί» λεγόμενοι θεολόγοι. Γιά τήν ἁγνότητά του, τήν καθαρότητά του, ὁ ἅγιος Δημήτριος ξαναλέω, εἶχε πολλή οἰκειότητα μέ τόν Θεό, ἔμαθε τόν Θεό – γιατί «οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8) – ἐγνώρισε ἐμπειρικά τόν Θεό, τήν δόξα Του, τόν γλυκασμό Του, τήν Χάρη Του καί τήν χαρά πού ἔχει ἡ ζωή μέ τόν Θεό. Αὐτό εἶναι τό χάρισμα τῆς θεολογίας, ξαναλέγω, καί αὐτό τό χάρισμα ἔλαβε ὑπερ-ἐκπερισσοῦ ὁ ἅγιος Δημήτριος γιά τήν οἰκειότητά του μέ τόν Θεό, λόγῳ τῆς ἁγνότητάς του ὁ παρθένος αὐτός και πάναγνος, ὅπως μᾶς τόν εἶπε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Εἶπα ὅτι τό χάρισμα τῆς θεολογίας ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔλαβε «ὑπερ-ἐκπερισσοῦ», γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος πάλι τόν λέγει «κατά πάντα σοφόν»!

Μιλώντας λοιπόν σέ Σύναξη νέων, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἐζήτησαν νά παρουσιάσω τόν ἅγιο Δημήτριο ὡς πρότυπο ζωῆς τους, τούς εὔχομαι αὐτό. Τούς εὔχομαι νά ἀποκτήσουν πλουτισμό θεολογίας, τήν ὁποία εἶχε ὁ ἀγαπημένος τους ἅγιος. Εἶναι πολύ σημαντικό πᾶς χριστιανός, ἀλλά ἰδιαίτερα ὁ νέος καί ἡ νέα νά ἔχουν θεολογία, γιά νά μποροῦν νά σταθοῦν καί νά προοδεύσουν στήν πνευματική τους ζωή. Πρέπει οἱ νέοι μας νά μάθουν τά θεῖα, τά ἱερά δόγματα τῆς πίστης μας, νά γλυκαθοῦν ἀπό τήν βιβλική καί πατερική θεολογία, νά τά ἐρωτευθοῦν αὐτά – «πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί», λέγουμε –, ὥστε νά θαυμάσουν από τά ἱερά μας κείμενα τό μεγαλεῖο τῆς πίστης, γιά νά τό βιώσουν ἔπειτα μέ γλυκασμό στήν ζωή τους. Τό κακό ὅμως εἶναι ὅτι σήμερα ἀπουσιάζει ἡ θεολογία, δέν θεωρεῖται ὡς οὐσιαστικό τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀπόρροια αὐτό τῆς περιφρόνησής της ἀπό τήν σημερινή γενεά. Γιά τήν ἐποχή μας ἁρμόζει ἡ θρηνωδία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, «τεχνολογοῦσι καί οὐ θεολογοῦσι οἱ ἄνθρωποι»!… Οἱ νέοι μας ὅλο κάνουν λόγο γιά τίς τέχνες καί ὄχι γιά τά θεῖα μυστήρια, ὄχι γιά τά οὐράνια καί τά ὑπερπέραν, γιά τά ὁποῖα καί εἴμαστε ἰδιαίτερα πλασμένοι καί γι᾽ αὐτό λεγόμαστε «ἄνθρωποι», νά θρώσκουμε δηλαδή πρός τά ἄνω.

  1. Πλουτισμό θεολογίας, λοιπόν, ἀπέκτησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλά εἶναι δεῖγμα τῶν ἁγίων ἀνθρώπων αὐτό τό ὡραῖο πού ἔχουν καί γεύονται αὐτοί νά μήν τό κρατοῦν ἀποκλειστικά γιά τόν ἑαυτό τους, ἀλλά νά κάνουν καί ἄλλους μετόχους τῆς δικῆς τους χαρᾶς καί εὐτυχίας. Καί γίνονται κήρυκες καί ἱεραπόστολοι. Ὁ Ψαλμωδός ἔλεγε: «Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι» (Ψαλμ. 51,15). Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μιλώντας γιά τόν ἅγιο Δημήτριο τόν ὀνομάζει ὄχι μόνο «παρθένο» καί «πάναγνο», ἀλλά καί «ἀπόστολο». Ὁ ἅγιος ἔστρεφε τό ἐνδιαφέρον του ἰδιαίτερα πρός τούς νέους. Εἶχε κύκλο μαθητῶν, ἀπό τούς ὁποίους γνωρίζουμε ἰδιαίτερα τόν Νέστορα. Τά μαθήματα τοῦ κύκλου αὐτοῦ πρέπει νά ἦταν πολύ ὑψηλά, θά ἦταν μελέτη ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, γιατί λέγεται περί τοῦ ἁγίου «ἑρμηνεύων τε καί δεικνύς». Ἦταν ἑρμηνευτικά μαθήματα! Αὐτό πάλιν εἶναι ἕνα ὡραῖο παράδειγμα γιά τούς χριστιανούς νέους μας πρός μίμηση τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Ἱεραποστολή! Ὁ χριστιανός νέος πρέπει ἀπό ἀγάπη νά σκέπτεται τούς ἄλλους νέους πού ζοῦν μακρυά ἀπό τόν Χριστό, πού ζοῦν στήν ἁμαρτία, καί νά προσεύχεται γι᾽ αὐτούς. Καί νά τούς πλησιάζει μέ ἀγάπη μιλώντας τους γιά τήν λυτρωτική θυσία τοῦ Χριστοῦ, πού τό Αἷμα Του πλένει καί σβήνει ὅλα τά ἁμαρτήματα καί χαρίζει ὄμορφη καί μέ νόημα ζωή σ᾽ ὅσους πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν. Ἰδιαίτερα δέ οἱ χριστιανοί νέοι ἄς μή λησμονοῦν τούς κύκλους μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, πού ἔκανε ὁ ἅγιος Δημήτριος, ὅπως εἴπαμε, καί ἄς κάνουν καί αὐτοί τό ἴδιο. Νά συγκροτήσουν Κύκλους Μελέτης Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλά, νά γίνετα στούς Κύκλους αὐτούς πραγματικά μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἑρμηνευτική μελέτη, ὁ διδάσκων νά εἶναι «ἑρμηνεύων τε καί δεικνύς», ὅπως λέγεται γιά τόν ἅγιο Δημήτριο. «Δεικνύς» τό ἑρμηνευόμενο χωρίο καί ἀποδεικνύων ἐξ αὐτοῦ τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως.
  2. Ὁ ἅγιος Δημήτριος, ἀγαπητοί μου, μέ τήν ὅλη του ἁγία ζωή ἔδωσε στά χρόνια πού ζοῦσε μιά θαυμαστή μαρτυρία γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὅτι εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἐνῶ τά εἴδωλα εἶναι ψέμματα. Ἡ μαρτυρία του ὅμως αὐτή ἐρέθισε τούς εἰδωλολάτρες καί πρό παντός τόν αὐτοκράτορα Μαξιμιανό. Ἰδιαίτερα μάλιστα πρέπει νά ἐρέθισε τόν Μαξιμιανό ὁ διάλογός του μέ τόν ἅγιο «περί Θεοῦ ἀληθινοῦ καί τῶν εἰδώλων», ὅπως τόν περιγράφει ὁ Δημήτριος Χρυσολωρᾶς. Καί ἡ δυναμική αὐτή μαρτυρία τοῦ ἁγίου ἔφερε τό μαρτύριό του. Ὁ ἅγιος Δημήτριος ὑπῆρξε μεγαλομάρτυς. Τόν συνέλαβαν στήν Χαλκευτινή Στοά, κάτω ἀπό τίς ὑπόγειες καμάρες, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἅγιος συνήθιζε νά κάνει τίς συγκεντρώσεις τῶν χριστιανῶν γιά διδασκαλία. Τόν συνέλαβαν τήν ὥρα πού ἐδίδασκε. Ὁδηγήθηκε διά τῆς λεωφόρου πρός τόν Μαξιμιανό, μπροστά στόν ὁποῖο ὁμολόγησε θαρρετά καί δυνατά λέγοντας ὅτι «πιστεύει στόν Χριστό καί μόνο στόν Χριστό»! Γιά τήν ὁμολογία του αὐτή φυλακίστηκε καί μαρτύρησε «χριστομίμητο» μαρτύριο. Θανατώθηκε μέ λόγχες.

Μιλώντας πρός νέους μέ τό θέμα μιμήσεως τοῦ ἁγίου, θά πρέπει βέβαια νά πῶ ὅτι ἄν οἱ περιστάσεις τό καλέσουν, νά μιμηθοῦμε ὅλοι μας καί μαρτυρικά τόν ἅγιο. Ναί, ἀδελφοί! Θά εἶναι φρικτό νά ἔρθει ὥρα μαρτυρίου γιά τήν πίστη μας καί νά ἀρνηθοῦμε τόν Χριστό. Τί νά τήν κάνουμε τότε τήν ζωή! Ἀλλά δέν εἶναι καθόλου εὔκολοι οἱ πόνοι τοῦ μαρτυρίου. Τούς ἀντέχουν μόνο ὅσοι ἔχουν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους. Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα σκηνώνει σέ καθαρή καρδιά. Ἀλλά «τίς καυχήσεται ἁγνήν ἔχειν καρδίαν;», λέγει ἡ Ἁγία Γραφή (Παροιμ. 20,9). Εἶναι αἴτημα καί τῶν πλέον εὐσεβῶν χριστιανῶν τό «καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός» (Ψαλμ. 51,12). Γι᾽ αὐτό δέν πρέπει νά εἴμαστε θαρρετοί καί τολμηροί στό μαρτύριο, ἀλλά νά λέμε ταπεινά: «Χριστέ μου, μήν μοῦ ἐπιτρέψεις μαρτύριο, γιατί εἶμαι ἁμαρτωλός καί δέν ξέρω ἄν θά τό ἀντέξω». Νά λέμε ὅμως καί στήν συνέχεια: «Ἀλλά, ἄν, Χριστέ μου, μοῦ ἔλθει μαρτύριο, ἱκάνωσέ με ἔκτακτα ἐκείνη τήν ὥρα νά τό ὑπομείνω, γιατί σέ ἀγαπῶ καί δέν τό ἀντέχω νά σέ ἀρνηθῶ». Ἀλλά ὑπάρχει καί τό καθημερινό «λευκό» μαρτύριο, στό ὁποῖο πρέπει νά γυμνάζεται ὁ νέος καί κάθε χριστιανός, ὥστε, γυμνασμένοι ἀπ᾽ αὐτό, θά εἴμαστε ἱκανοί, θά ἔχουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιά νά ὑποστοῦμε καί τοῦ αἵματος τό μαρτύριο. Ποιό εἶναι τό «λευκό» μαρτύριο; Ἀκοῦστε: Στήν καθημερινή μας ζωή, ἀγαπητοί μου, μᾶς ἔρχεται ὕπουλα καί προκλητικά ἡ ἁμαρτία ἐνώπιόν μας: Νά θυμώσουμε, νά κατηγορήσουμε τόν ἄλλο, νά ἀπατήσουμε καί νά ἀδικήσουμε τόν ἄλλο, νά σκεφτοῦμε πονηρά καί νά πράξουμε τά πονηρά, κ.ἄ κ.ἄ., πού παρουσιάζονται στήν καθημερινότητα τῆς ζωῆς. Στίς προκλήσεις αὐτές τῆς ἁμαρτίας, ὅσο καί ἄν φαίνονται ἡδονικές καί εὐχάριστες καί εὔκολες, ὁ νέος καί κάθε πιστός χριστιανός πρέπει νά ἀπαντᾶ ἀρνητικά. Καί βέβαια δέν εἶναι εὔκολο νά ἀρνεῖται κανείς τήν ἡδονική ἁμαρτία. Ἀλλά κάνοντας τήν προσευχή του καί λέγοντας σάν τόν Νέστορα τήν κραυγή «Θεέ τοῦ Δημητρίου βοήθει μοι», θά τό πετύχει. Ἔτσι, ἔρχεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα του, γιατί κρατήθηκε καθαρός καί μέ τήν καθημερινή αὐτή ἄσκηση στόν πνευματικό ἀγώνα δυναμώνεται ἡ πνευματική θέληση, καί κλίνει ἡ ψυχή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ· σταθεροποιεῖται ἔπειτα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ κλίση αὐτή καί ὅταν ἔλθει τό μαρτύριο τοῦ αἵματος τόν βρίσκει ἔπειτα γιά σταθερή ὁμολογία καί θάνατο.

  1. Τελευταῖα, ὦ ἐκλεκτοί νέοι, ἔχω νά σᾶς εὐχηθῶ νά μοσχοβολήσετε, γιατί ὁ ἅγιος Δημήτριος λέγεται «Μυροβλύτης». Καί βέβαια μυρόβλησε γιατί εἶχε καθαρότητα ζωῆς, εἶχε ἁγνότητα, ἔγινε δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἐκφράζεται παραστατικά στήν λατρεία μας μέ τό μοσχοβολητό θυμίαμα.* Γιά τήν μοσχοβολητή αὐτή ζωή, ὦ ἐκλεκτοί νέοι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Θεσσαλονίκης, θά ἀρχίσετε μέ τό νά ποθεῖτε καί νά ζητᾶτε στήν προσευχή σας νά ἀγαπήσετε τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ δέ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τό «Μύρον», τό ἐπιθυμητόν καί μοσχοβολητόν «ὑπέρ πάντα τά ἀρώματα» (Ἆσμ. Ἀσμ. 1,3). Πρίν ἀπό τόν ἐρχομό Του στόν κόσμο, προτοῦ δηλαδή νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός, τό Μύρον αὐτό ἦταν «Μύρον ἀφ᾽ ἑαυτοῦ μένον». Μέ τήν γέννηση ὅμως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ  χύθηκε τό Μύρον Χριστός καί «ἐπληρώθη ἡ οἰκία», ἡ οἰκουμένη ὅλη, «ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου» (Ἰωάν. 12,3). Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καί σώθηκε ὁ κόσμος καί τόν «ἠγάπησαν νεάνιδες» (Ἆσμ. Ἀσμ. 1,3) τόν Χριστόν, «Ὅν παῖδες εὐλογεῖτε, ἱερεῖς ἀνυμνεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας». ΑΜΗΝ!

† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

*«Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν… ὅ προσδεξάμενος ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος».